James segir fyrirtækið á sölu, hann hyggst selja húsið og þá sé þessu lokið með hjólaviðgerðirnar í miðborg Reykjavíkur.
„Já, ætli það ekki. Ég hef staðið vaktina nú í fimmtán ár. Fyrst vann ég 54 tíma í viku, svo 50. Og lítil frí. Þetta er mikil binding og ég held ég verði að fara að kalla þetta gott,“ segir James í samtali við Vísi.
Erfitt að vera einyrki
James segir erfitt að standa í svona rekstri einn. Fyrirtækið hafi starfað frá 1983 en hann hafi eignast reksturinn 2009.
„Þetta er þrældómur. Það er bara svoleiðis. Mér finnst gaman að vinna en mín vakt er eiginlega búinn. Og það er enginn sem vill taka við, enginn sem hefur áhuga á að vinna 50 tíma í viku.“
James er Breti og hann segist upphaflega hafa komið til Íslands vegna þess að hann kynntist íslenskri konu. Gömul saga og ný. Hann segist vera hálfgerð risaeðla. Hann hefur verið giftur sömu konunni nú í hartnær 40 ár, hann á þrjú börn og fimm barnabörn.
„Einkareksturinn er þungbær þegar maður þarf að vera potturinn og pannan í öllu sjálfur. Og það er ekkert að skána. Ég er á besta stað í bænum en borgaryfirvöld eru með skrítnar hugmyndir.“
Borgaryfirvöld hafi skrítnar hugmyndir
Þó uppgangur sé í hjólamennskunni, sérstaklega eftir að rafmagnshjólin komu til sögunnar eru borgaryfirvöld ekki að hjálpa upp á sakirnar með því að byggja hjólastíga en fækka bílastæðum.
„Þá kemst gamla fólkið ekki að með hjólin sín. Ég verð hér þangað til ég er búinn að selja húsið en það er svo sem ekki mikið að gerast í fasteignabransanum heldur. Ég verð líklega síðasti þjónustuaðilinn fer úr bænum, ég get ekki staðið í þessu lengur.“
Vísir hefur heyrt að hjólafólk í miðborginni hafi þungar áhyggjur af því að James hyggist nú loka Borgarhjólum.
„Já, ég veit það. Ég hef verið að humma þetta fram af mér. Ég á viðskiptavini sem ég hef þekkt hátt í þrjátíu ár. Maður sér svo börnin þeirra og jafnvel barnabörnin. Maður þekkir þetta fólk. Þó maður vilji sjá viðskiptavini sem minnst, því þá er ekkert að. Ef þeir eru að koma trekk í trekk er eitthvað vesen. En, já, mér finnst þetta leiðinlegt fyrir hönd minna viðskiptavina.“
Vill ekki hljóma of bölsýnn
James er 58 ára gamall og segir að hann sé nú að horfa í kringum sig eftir einhverju öðru starfi. Einhverju sem þýðir minni vinnu, að hann þurfi ekki að hafa áhyggjur af rekstrinum og geti bara tekið við launaseðlinum sínum.
„Þetta verður eitthvað erfitt en hvað get ég sagt? Mér finnst þetta ekkert skemmtilegt. Ég setti fyrirtækið á markaðinn í vetur, en það voru engin viðbrögð. Ég hef haft samband við stærri aðila á markaðinum, Örninn, Tri og fleiri, sem gætu kannski verið með útibú hér, en engin viðbrögð. Það hefur enginn áhuga. Ég hugsa að það sé bindingin sem fæli fólk frá.“
James vonast til þess að hann ljómi ekki of bölsýnn því þannig vilji hann ekki vera. Hann segir reksturinn vissulega hafa veitt sér margar ánægjustundirnar í gegnum tíðina og hann hafi kynnst fjölda fólks sem hann kann vel að meta en einhvern tíma er komið gott.
„Mér finnst gaman að vinna með höndunum og ef einhver kæmi sem væri til í að taka yfir reksturinn þá væri ég alveg til í að vera áfram með þeim hinum sama eitthvað áfram. Ég hef reynsluna. En það er erfitt að standa alltaf einn í þessu.“
