Verjendur í Höfðatorgsmálinu fara allir fram á sýknu skjólstæðinga sinna. Þrír eru ákærðir fyrir tilraun til manndráps í bílakjallaranum við Höfðatorg 17. mars.
Málflutningur fór fram í dag í Héraðsdómi Reykjavíkur á seinasta degi aðalmeðferðar.
Ólafur Valur Guðjónsson lögmaður, verjandi eins sakborninga í Höfðatorgsmálinu, var gagnrýninn á rannsókn lögreglu í Höfðatorgsmálinu í málflutningi sínum í dag. Hann sagði rannsókn lögreglu málinu hroðvirknislega.
Skjólstæðingur Ólafs er ákærður fyrir að hafa keyrt á brotaþola í bílakjallaranum á Höfðatorgi með Land Rover-bifreið. Sakborningurinn hefur þó sagt að hann hafi skipt um sæti við annan mann áður en keyrt var á brotaþola. Ólafur Valur taldi ekkert hafa komið fram í málinu sem talaði gegn því sem umbjóðandi hans hefði haldið fram.
Ólafur benti sérstaklega á að myndbandsefni sem notað var við aðalmeðferðina úr öryggismyndavélum hefði verið mjög óskýrt. Þá taldi hann það gagnrýnisvert að lögreglumaður sem bar vitni hefði sagst getað greint nákvæmlega hver kæmi fyrir í myndböndunum. Það hefði ekki verið á valdi neins annars sem setið hefði aðalmeðferðina.
Alla jafna ætti slíkt að vera verjendum í hag fremur en sækjendum. Þá benti hann einnig á að búið væri að vísa vitnum úr landi sem væru lykilvitni fyrir umbjóðanda sinn.
Rangur maður á röngum stað í vitlausu bílahúsi
Guðmundur St. Ragnarsson lögmaður er verjandi mannsins sem ákærður er fyrir að hafa að hafa barið brotaþola ítrekað í líkamann með óþekktu áhaldi.
Hann taldi það algjörlega ósannað að maðurinn sem sæist óljóst á myndabandsupptökum væri hinn ákærði.
Verjandi hefði því velt fyrir sér hvers vegna maðurinn væri ákærður yfirhöfuð. Ákæran byggðist að hans mati á einu atriði lögreglu og ákæruvalds, hvítu merki á brjóstkassasvæði ákærða sem notað hafi verið til þess að staðsetja hinn ákærða á vettvangi.
Í raun hafi hann verið rangur maður á röngum stað í vitlausu bílastæðahúsi.
Þessu til stuðnings sagði hann að ef svo ólíklega færi að sannað yrði að skjólstæðingur hans væri maðurinn sem sæist veitast að brotaþola á myndbandsupptökum væri enn ósannað að hann hefði raunverulega veist að honum. Ef það yrði svo sannað væri enn ósannað að hann hefði verið valdur að áverkunum sem fjallað er um í ákærunni.
Áverkar brotaþola væru samkvæmt læknaskýrslu líklegast tilkomnir eftir eggvopn og mikinn sljóan kraft líkt og ákeyrslu með bíl. Ekkert væri rætt um áverka eftir barefli.
Ekki sjáist heldur á myndbandsupptökum að högg sem reidd voru í átt að brotaþola hafi endað á líkama hans.
Hann vildi þá meina að margt í máli brotaþola hefði stungið í stúf. Brotaþoli hefði sagt að hann hefði verið laminn með kylfu en ekkert hefði verið lagt fram sem sýndi að hann hefði orðið fyrir slíkum áverkum.
Ákæruvaldið hefði þó haldið því fram að tvö högg hefðu lent á líkama hans. Guðmundur minnti á að ef framburður brotaþola er óstöðugur geti það leitt til sýknu ákærða.
Ekki komnir til þess að „tjilla“
Sveinn Andri Sveinsson, verjandi mannsins sem ásakaður er um að hafa stungið brotaþola í vinstri rasskinnina.
Sveinn Andri fór yfir atburðarás kvöldsins og sagði að brotaþoli hefði mætt ásamt vitni í málinu og einum öðrum í bílakjallarann umrætt kvöld. Þeir hefðu verið vopnaðir. Því væri ljóst að þeir hefðu ekki verið mættir þangað til þess að „tjilla“ líkt og þeir lýstu fyrr við aðalmeðferðina.
„Við mætum ekki á spilakvöld eða í saumaklúbba vopnuð,“ sagði Sveinn Andri.
Á móti þeim hafi tekið hópur manna en Sveinn Andri taldi ósannað í málinu hvort þær móttökur hafi verið skipulagðar. Með því vildi hann svara saksóknara málsins sem færði rök fyrir því að samverknaður hefði verið á milli mannanna þriggja. Sveinn Andri taldi það ósannað. Hann taldi í raun að kenna mætti brotaþola og samverkamönnum hans sjálfum um að hafa skipulagt atburðarásina.
Fyrir liggi einungis að brotaþoli hafi orðið fyrir líkamsárás í áflögunum. Keyrt hafi verið á hann, hann laminn og stunginn.
Sveinn Andri lagði sérstaka áherslu á það að brotaþoli í málinu hefði sjálfur lýst manninum sem hefði stungið hann. Sá hefði verið maður með svarta grímu og í svartri hettupeysu. Það hefði hann sagt bæði hjá lögreglu og fyrir dómi. Á myndbandsupptökum megi þó ekki sjá að hinn ákærði, sem sakaður er um að hafa stungið hann, hafi verið með grímu.
Nokkur vitni sögðu að þau hefðu ekki séð manninn með hníf heldur hefði hann verið með afrískan tannbursta á sér. Sjálfur hefur hinn ákærði sagt að hann beri slíkan tannbursta á sér daglega og noti hann til að róa sig. Vitni sögðu að ákærði hefði reynt að stöðva átökin fremur en að taka þátt í þeim.
Sveinn Andri taldi út frá því sem fram hefði komið að ómögulegt væri að sakfella manninn fyrir hnífsstunguna.
