Daníel Sigurðsson skrifar:

Örvænting utanríkisráðherra er nú orðin mjög sýnileg, eftir að hún dró uppúr hatti sínum stærsta páfagaukinn til þessa, sem virkilega kann að tala og það með tungum tveim.  Sem kemst svo að orði, í lóðbeinni útsendingu, að hún muni í komandi samningaviðræðum við ESB, krefjast þess að Ísland haldi óskoruðum yfirráðum 200 mílna fiskveiðilögsögunnar! 

Miðað við mótsagnakennda yfirlýsingagleði hennar hingað til ætti þó ekki að koma á óvart að strax og hún er sest að samninga-, eða öllu heldur aðlögunarborðinu, muni hún afsaka sig og segja viðsemjendum að þessi orð hennar hafi verið slitin úr öllu samhengi. Enda augljóslega bara hugsuð til heimabrúks.

Forvitnilegt var að hlusta á yfir-valkyrjuna tala um að hún sé í fundaherferð um landið til að hlusta. Hingað til hefur hennar sterka hlið ekki verið að hlusta, heldur fremur að tala og það helst út og suður. Hvað með allar tillögurnar sem ríkisstjórnin bað um og fékk frá landsmönnum í byrjun kveitbrauðsdaganna?  

Svo gott sem öllum, um tíuþúsund að tölu, var einfaldlega sópað undir teppið. Verður einhver breyting þar á núna?  Varla, því bóka má að allt sem nei-sinnar hafa fram að færa mun fara inn um annað eyrað og út um hitt.  

„þær hafa ekki aðeins tvö eyru og tvö augu, heldur einnig tungur tvær. “

Það sem virðist einkenna þessar þrjár valkyrjur ríkisstjórnarinnar er að þær hafa ekki aðeins tvö eyru og tvö augu, heldur einnig tungur tvær. 

Með svona talfæri að vopni má geta sér til hvernig Kristrún muni bregðast við óþægilegum spurningum úr sal. Eins og þeirri, hversu mikið vægi Ísland fengi við “sæti við borðið“, sem forsætisráðherranum er svo hugleikið. Í stað þess að segja eins og er að það sé aðeins 0.06 %, mun hún líklega bara minna á að hún muni selja sig dýrt og kalla síðan “: Næsti gjörið svo vel!“. 

Af hvaða sauðahúsi eru helstu talsmenn “Já til að sjá“? 

Fyrir utan sitjandi ráðherra koma við sögu fyrrum ráðherrar hrunstjórnarinnar svonefndu, Ingibjörg  Sólrún, Össur Skarp. og Björgvin G. Hann fór nýlega mikinn og fullyrti í blaðagrein að árlegur kostnaður við krónuna væri 300 millljarðar. Enginn rökstuðningur, aðeins upptrosnað slagorð sem margbúið er að hrekja. Allir virðast þeir telja betra að veifa röngu tré en öngu.

Þeir ættu að spyrja sig af hverju Danir og Svíar eru ekki með evru. Pólverjar ekki heldur. Fyrrverandi hrun-bankaráðherrann Björgvin fullyrti að allt væri i himnalagi þegar bankarnir voru í þann veginn að hrynja. Afglöpin voru slík að hann sá sitt óvænna og sagði af sér. Sagðist þar með axla ábyrgð. Þessir fyrrum ráðherrar ættu að sýna ábyrgð með  því að segja sem minnst um hvað þeir telji að sé þjóðinni fyrir bestu. 

Utan stjórnar eftir hrunið, lágu þau Björgvin og Ingibjörg ekki á liði sínu að styðja Össur utanríkisráðherra í tíð Jóhönnu-stjórnarinnar sálögu, að koma Íslandi í ESB. Það endaði með fullkomnu fíaskói og stjórnin hrökklaðist frá völdum. Afhroð stjórnarflokkanna var Íslandsmet í næstu alþingiskosningum. Ekki ólíklegt að stefni muni í það sama ef já-ið verður ofan á nú.

Blaðamenn og pistlahöfundar, ekki síst á DV, undir ritstjórnarstefnunni að hjóla í manninn og ástunda blekkingar, beina nú villuljósi sínu að görótta pítsupakkanum „já til að sjá“. Þar á meðal gamlir pennar sem lögðust á árarnar, í tíð Jóhönnu-stjórnarinnar, í áróðrinum fyrir því að Íslandi bæri að bera Icesave-klafann. Og þar með verða við kröfum Breta og Hollendinga og raunar ESB sem studdi þá.  Þeir höfðu rangt fyrir sér.

Nú þykjast þessir draugar fortíðarinnar, hrunráðherrar og illa gáttaðir pistlahöfundar, vera manna hæfastir til að leiðsegja Íslendingum inn í framtíðina. Litið í bakspegilinn blasir við samfelld slóð rangra ályktana og mistaka þessara spekinga.

Fjölmennum og setjum kross við Nei á kjördag. 

Greinin birtist fyrst í Morgunblaðinu 26.8.2026