Söguheimur Stjörnustríðs hefur blásið út allsvakalega frá því fyrstu myndirnar slógu í gegn um víða veröld fyrir meira en hálfri öld og sá einfaldleiki sem einkenndi þær er löngu horfinn. Miklum fjölda aukapersóna hefur verið bætt við þennan söguheim og margar hverjar eru þær óáhugaverðar, svo ekki sé meira sagt.
Mandalórinn er ein þeirra áhugaverðu og um hann voru gerðir prýðilegir þættir og sýndir á sjónvarpsveitu Disney. Fyrsta syrpan, frá árinu 2019, var vel skrifuð og skemmtileg líkt og önnur syrpan en svo tók að halla undan fæti og kvikmyndin, sem nú er komin í bíó, er því miður ekki upp á marga fiska. Söguþráðurinn lítill sem enginn, örþunnur og fyllt upp í eyðurnar með tölvugerðum verum og atriðum sem virðast sum engan enda ætla að taka.
Vinnur fyrir vafasamt lið
Í myndinni segir af ævintýrum Mandalórans Din Djarin og hins agnarsmáa Grogu sem er af sömu tegund og Jóda var hér forðum, í fyrstu myndunum. Áfram er nú haldið með söguna af þeim félögum, Djarin og Grogu, og sem fyrr er Mandalórinn með hjálm á höfði nær alla myndina. Í nokkrar mínútur er hann þó ekki með hjálminn og þá er það Pedro Pascal sem leikur hann en annars áhættuleikarinn Lateef Crowder og „búningsleikarinn“ Brendan Wayne. Já, „búningsleikari“ er hann kallaður á vefnum IMDb, á ensku „suit performer“. Starf sem ofanritaður vissi ekki að væri til. En það er önnur saga.
Þeir Djarin og Grogu koma við á hinum ýmsu plánetum og taka að sér hættuleg verkefni gegn greiðslu, fyrir vafasamt lið skrautlegra og fjandsamlegra geimvera. Þeir taka að sér verkefni sem virðist stórhættulegt: Að bjarga Rotta Hutt, syni Jabba heitins Hutt sem drepinn var af Lilju prinsessu í einni af gömlu Star Wars-myndunum, Return of the Jedi, frá árinu 1983. Rotta er í haldi stórhættulegra glæpamanna sem leiddir eru af Janu nokkrum lávarði. Í stuttu máli er svo barist á hinum ýmsu plánetum við furðuleg skrímsli á láði og legi. Samband Mandalórans og Grogu fær líka vænt pláss í sögunni, einkum í löngum kafla þar sem Mandalórinn er illa særður og Grogu þarf að hjúkra honum. Grogu er sem fyrr lunkinn í því að beita Mættinum (e. „the Force“) sem kemur sér vel við hjúkrunarstörfin.
Slakur White
Leikarinn Jeremy Allen White leikur hinn ófrýnilega Rotta og gerir merkilega illa. Rödd White passar engan veginn við akfeita skrímslið en hinn aldraði kvikmyndaleikstjóri Martin Scorsese er aftur á móti stórfínn í sínum hluta talsetningarinnar. Hann leikur skondna og afar taugaveiklaða geimveru og skyndibitasala. Mandalórinn er leikinn af Perdo Pascal í þeim stutta hluta myndarinnar sem sést í andlitið á honum en Pascal kemur líka við sögu í talsetningunni og rödd hans flöt og líflaus að vanda, enda Mandalórinn með leiðinlegri náungum, verður að segjast. En vörpulegur er hann og hetja mikil, það verður ekki af honum tekið.
Sigourney Weaver, sú gamalreynda og viðkunnanlega leikkona, er í smáu hlutverki. Hún leikur Ward ofursta og er háttsett innan hins svonefnda „Nýja lýðveldis“. Weaver er mest í því að segja Mandalóranum hvað hann eigi að gera næst og hlutverk hennar er lítilfjörlegt. Jonny nokkur Coyne leikur illmennið Janu lávarð og minnir óneitanlega á Telly Savalas heitinn, þann er lék sleikibrjóstsykurslögguna Kojak á áttunda áratugnum. Coyne er skemmtilegur í útliti, hið fínasta illmenni en hefði mátt skrúfa aðeins betur frá illskunni.
Líkt og í mörgum fyrri Stjörnustríðs-afleggjurum er tölvugert myndefni afar fyrirferðarmikið í þessari kvikmynd og sumt hefði eflaust mátt leysa með raunverulegum leikurum, farða og andlitsgervum. Þegar þrekvaxinn náungi birtist með horn á höfði lifnaði yfir rýni og gömlu, góðu Stjörnustríðsmyndirnar frá æskuárunum rifjuðust upp. Að horfa á tölvuteiknaðar verur slást við raunverulega leikara er frekar leiðinlegt en sem betur fer er krílið Grogu fjarstýrð dúkka í anda Prúðuleikaranna. Auðvitað er hún gervileg, líkt og nokkrar aðrar dúkkur í myndinni, en þessi gamaldags tækni hefur enn sinn sjarma.
Krúttið fær sviðið
Að fylgjast með Grogu einum að þvælast um ókunna plánetu og hjúkra Mandalóranum er í raun það besta við þessa kvikmynd, eins ótrúlegt og það kann að virðast og eitt og annað er líka jákvætt við myndina. Söguheimurinn er sem fyrr heillandi með öllum sínum furðuplánetum og -verum og grunnurinn er auðvitað góður. Sögurnar sem reistar eru á honum þurfa þó að skemmta og halda athygli og því er ábótavant í þessari mynd. Það er auðvitað nóg af furðuverum, litríkum leikmyndum og vel tölvuteiknuðu myndefni og stemningin er á heildina litið ævintýraleg. Bíógesti þyrstir enda í ævintýri, nú sem fyrr, og auðvitað fagnar maður því að Stjörnustríð sé enn háð. En hinn stóri galli myndarinnar er óáhugaverð og leiðinleg saga og ofnotkun á tölvugerðu myndefni og brellum.
Tónlist samdi hinn sænski Ludwig Göransson, sá hinn sami og samdi fyrir sjónvarpsþættina og hún er einn af fáum kostum þessarar kvikmyndar. Göransson vinnur vel úr fyrri tónlist við sjónvarpsþættina og bætir við með góðum árangri. Því miður er kvikmyndin sem heild öllu síðri.
Fáðu þér áskrift til að lesa áfram
Þú ert innskráð(ur) sem ... en ert ekki með áskrift.
Aðgangur að þessari frétt í fullri lengd krefst áskriftar að Morgunblaðinu,
rafræns aðgangs á borð við vikupassa eða séráskriftar að viðkomandi efnisflokki
á mbl.is.
