Pétur Marteinsson byrjaði ungur að vinna með skóla. Hann stríddi við námsörðugleika en fótboltinn studdi við sjálfstraustið. Hann og nokkrir vinir hans úr Breiðholtinu fóru á æfingar hjá Fram í Safamýrinni, fóru í strætó nokkrum sinnum í viku. Pabbi Péturs spilaði þá með Fram. Pétur er gestur Ólafs Arnarsonar í hlaðvarpi Eyjunnar.
Hér er hægt að hlusta á brot úr þættinum:
Pétur Marteinsson - 1
Kosningabaráttan er svona að nálgast hápunktinn. Endaspretturinn fram undan. En mig langar aðeins, við skulum tala um pólitík, en mig langar aðeins að að skoða manninn, Pétur Marteinsson. Hver er þessi maður? Hver er Pétur Marteinsson?
„Ja, ég er náttúrulega ekki stjórnmálamaður í svona þeirri merkingu. Ég hef ekki farið í gegnum stjórnmálahreyfingar og verið með einhvern veginn borgarstjórann eða ráðherra eitthvað í maganum, bara aldrei haft það. Ég er bara, ætli flestum finnist ég ekki vera bara venjulegt fólk. Ég er alinn upp í Breiðholtinu gekk í Hólabrekkuskóla alla skólagönguna. Reyndar bjó ég í Brüssel, pabbi var atvinnumaður í Belgíu, og gekk þar í skóla líka þriggja til sex ára og svo í Hólabrekkuskóla. Það var bara stórkostlegt og ég taldi bara Hólana, bjó í Suður-Hólum, og ég og vinir mínir töldum þetta vera langsamlega besta hverfi og besti skólinn sem völ var á. Töldum að við værum með bestu kennarana og þar, hugsið þið ykkur, þetta er bara 79-80 eða eitthvað, ég er bara ungur polli. Þá var ég að glíma við talörðugleika, ég kunni ekki að segja R og var einhvern veginn í vandræðum með að tala. Og þá hugsaði ég, þá var ég með hjálp í skólanum. Talmeinafræðing sem hitti mig tvisvar í viku og var að fara yfir R-ið með mér. Enda segi ég R-ið mjög skýrt í dag.
Hann er með myndir af krókódíl og krumma og eitthvað svona. Ég er að reyna að herma eftir því. Besti vinur minn heitir Rúnar Freyr og mamma hans heitir Rósa og það var alltaf dinglað á bjöllunni. Rósa, er Rúnar heima? Ég var aðeins að ströggla og mér leið vel í skólanum en ég var ekkert mikill námsmaður. Mér þótti erfitt að læra að lesa. En það var einhvern veginn að kennararnir bara skildu þetta. Þeir bara létu mig ekki lesa upphátt í tímum, þeir bara hoppuðu fram hjá mér út af því að þeir bara þekktu okkur.“
Voru ekkert að láta þig verða svona vandræðalegur fyrir framan hópinn?
„Það voru bara svo góð samskipti við kennarana og ég er bara ævinlega þakklátur þessum kennurum og mér fannst þau lyfta okkur krökkunum upp í skólanum. Það var algjört sjokk, ég verð að segja. Við töldum að Hólabrekkuskóli væri besti skólinn í landinu og bestu kennararnir. Ég fékk hjálp og svona. Svo einhvern tíma, við erum aðeins eldri, þá kemur svona könnun eftir samræmdu prófin í 9. bekk, hverjir væru bestu skólarnir og við fórum bara: Hvað er besti skólinn? Þetta var Hagaskóli eða Miðbæjarskólinn eða eitthvað, þeir voru bestu skólarnir og við þurftum að fara niður allan listann. Næst neðsta sæti var Hólabrekkuskóli. Þetta var algjört sjokk fyrir okkur. En við tókum gleði okkar í því að Fellaskóli væri lélegri en við á þessum tíma.
Ég á ósköp venjulega æsku og kannski finnst flestum það. Það eru aðrir tímar. Þegar ég kem heim úr skólanum eftir tólf ára bekk þá kemur afi heim og segir: „Jæja, hvað ætlar þú að gera í sumar?“ Skildi ekki alveg spurninguna og bara vera í fótbolta og vera með vinum mínum. „Nei, nei, þú ert að byrja að vinna á morgun í byggingavinnu.“ Þannig að ég byrjaði bara tólf ára í byggingavinnu að byggja eitthvað hús í Árbænum. Maður vann um helgar með skóla frá því í 7. bekk. Þetta eru aðeins breyttir tímar.“
Já, já. Þetta eru breyttir tímar. En þú spilaðir nú samt fótbolta og varst ansi góður að sparka bolta eins og þú átt kyn til.
„Já. Það er svo skrítið að kannski. Maður var ekki á þessum árum og ég vissi ekki þá að ég var lesblindur og það var hluti af námserfiðleikunum. En út af því að ég hafði fótboltann þá var sjálfstraustið alveg í góðu lagi. Við byrjuðum í Leikni, félagarnir, og fljótlega sáum við fram á það að það væri betri klúbbur í Safamýrinni. Pabbi var að spila þar. Þannig að frá sex ára aldri erum við fjórir, fimm strákar úr skólanum sem förum alltaf í strætó þrisvar, fjórum sinnum í viku niður í Safamýri og spilum með Fram. Framararnir ólu okkur strákana upp. Þetta var mikið af strákum úr Breiðholtinu. sem fóru niður í Fram alltaf í strætó og svo bara héngum við í Safamýrinni með þessu fólki í Fram. Það var dásamlegt. Maður setur þetta í samhengi að þarna var fólk að hjálpast að. Það tekur heilt þorp að ala upp barn en ég hugsa að Framararnir ólu okkur félagana upp ekkert síður en foreldrar okkar. Við vorum alltaf þarna.“
