Fundur var haldinn á Þingvöllum við Öxará um miðja tíundu öld til að ræða samskipti Íslands við útlönd. Nokkur Evrópulönd höfðu bundist samtökum um sameiginlegt myntsvæði og viðskiptafrelsi og flutning á vinnuafli milli landa. Innan þessa ríkjasambands var víðast hvar velsæld og friður. Ísland var utan þessa bandalags enda einkenndist efnahagsstjórnin af mikilli óreiðu, hæstu launum í Evrópu, óðaverðbólgu, himinháum vöxtum og almennri óánægju með kaup og kjör. Ungt og gamalt fólk flúði land í leit að efnahagslegum stöðugleika og sagðist ekki hafa efni á því að búa í landinu.
Nokkrir íslenskir höfðingjar vildu ganga í þetta bandalag. Fremstir í flokki voru menn sem höfðu viða farið og líkaði vel þessi sameiginlegi markaður. Gunnar á Hlíðarenda og Kjartan Ólafsson voru atkvæðamiklir í þeim. „Ég skulda fleiri milljónir í Hlíðarenda,“ sagði Gunnar. „Vaxtastigið er hærra en nokkurs staðar á byggðu bóli. Íslenska krónan er vonlaus gjaldmiðill sem sveiflast eins og fuglahræða í vindi.“
Gunnlaugur ormstunga tók undir þetta. „Lífskjörin á Íslandi verða að vera sambærileg við önnur lönd. Fleygjum krónunni á hauga sögunnar.“
Stóreignamaðurinn Snorri goði Þorgrímsson var þessu ósammála. „Ég vil fá að gera upp minn útflutning í evrum en halda krónunni til heimabrúks. Hún kemur sér vel í næsta hruni.“ Skarphéðinn Njálsson óttaðist að Íslendingar misstu frelsi sitt til að drepa hver annan fyrir litlar sakir. „Ég læt ekki Brussel segja mér fyrir verkum,“ sagði hann glottandi. Skömmu áður hafði hann drepið Höskuld Hvítanesgoða fósturbróður sinn sér til skemmtunar. Grettir Ásmundsson sagði að innganga í bandalagið jafngilti því að nauðga fjallkonunni. „Og tala ég af reynslu,“ bætti hann við.
Þegar málið virtist komið í pattstöðu reis upp Þorgeir Hávarsson. Hann var stuttorður að vanda og sagði:
„Þorgeir heiti ég og er ég íslenskur maður. Mig fýsir lítt að fara að siðum annarra þjóða.“
Þingheimi þótti þessi ummæli svo snjöll og rammíslensk að ákveðið var að yfirgefa alla fjölþjóðlega samvinnu og gera Þorgeir að leiðtoga. Vextir héldu áfram að hækka og ungt fólk flutti til útlanda. Hlíðarendi var seldur á nauðungaruppboði. Skarphéðinn hélt áfram að drepa menn. Þorgeir stýrði samfélaginu beint í enn meiri efnahagskreppu. Hann sat sem fastast í íslenskri einangrunarstefnu uns landið var tekið til gjaldþrotaskipta. Þorgeir kallaði það reyndar varnarsigur íslenskra hagsmuna í viðtali á Útvarpi Sögu.
