Helga Dögg Sverrisdóttir skrifar:

Mótmælin í Frakklandi að undanförnu, sem enduðu í byltingarkenndum óeirðum, mynda sannkallaða pólitíska og menningarlega bouillabaisse — franska fiskisúpu með öllu því besta úr hafinu.

Þetta hófst með örvæntingarfullum framhaldsskólanemum sem mótmæltu bágbornum aðstæðum í kennslu í skólunum og húsnæði þeirra. Síðan bættust „gulu vestin“ við, ásamt verkalýðsfélögunum, til að mótmæla hækkandi framfærslukostnaði. 

Kommúnistaforinginn Jean-Luc Mélenchon, sem samkvæmt fréttamiðlinum DW-France nýtur stuðnings 40 prósenta allra ungmenna undir 25 ára aldri, gat að sjálfsögðu ekki setið hjá og sendi hópa herskárra marxista á vígvöll götubardaganna.

Glundroði og upplausn

Ofbeldið, ránin og íkveikjurnar náðu hámarki þegar Bræðralag múslima virkjaði þúsundir vaskra liðsmanna Allah til baráttu gegn lögreglunni og lýðræðislegu stjórnarfari. Von þeirra var sú, að vaxandi glundroði og upplausn borgaralegs samfélags myndi greiða götuna fyrir öfluga íslamska valdastöð í Frakklandi. Samkvæmt nýlegri skoðanakönnun frá IFOB vilja 80 prósent allra múslima þar í landi að veraldlegu réttarríki verði skipt út fyrir íslamskt kalífadæmi, stjórnað samkvæmt Kóraninum og saría-lögum.

Í kjölfarið urðu nokkur af virkjum lýðræðisins að víkja fyrir íslömskum bardagasveitum, sem kveiktu í ráðhúsinu í Marseille undir blaktandi palestínskum fánum. Sömu örlög biðu hins sögufræga ráðhúss í Limoges og hundruða bíla og verslana í frönskum stórborgum.

Sérstaklega var ráðist á stórmarkaði, upplýsingatækniverslanir og fataverslanir; Unnin skemmdarverk og þær rændar. En eldar og eyðilegging bitnuðu ekki aðeins á glæsilegum verslunum og stórverslunum á borð við hina frægu Galeries Lafayette, heldur einnig á tóbakssöluturnum, knæpum, almennum veitingastöðum og börum. Öllu því sem Frakkar kunna að meta í daglegu lífi sínu.

Viðbrögð stjórnmálamanna

Það versta var þó ekki eyðileggingin, eldarnir og hatrið á lýðræðislegu stjórnarfari og veraldlegu réttarríki, heldur viðbrögð stjórnmálamanna og fjölmiðla við óeirðunum. Frá Macron forseta og í gegnum allt litróf fjölmiðlanna er íslömsk múgöld algjört bannorð og ekki minnst einu orði á hana. Þess í stað er „ungmennum úr úthverfunum“ og „öfga vinstrinu“ kennt um eyðilegginguna.

Afneitunin og þöggunin eru svo djúpstæð og víðtæk að ekki er annað hægt en að óttast að Frakkland neiti að horfast í augu við eigin glötun. Staðreyndirnar hrópa til Macrons, en hann lítur undan, rétt eins og ríkið og fjölmiðlarnir.

Í Frakklandi búa á bilinu sjö til átta milljónir múslima, aðallega frá fyrrverandi frönskum nýlendum í Norður-Afríku. Innflytjendur frá íslömskum menningarsamfélögum safnast nær undantekningarlaust saman í hliðarsamfélögum sem enda oft sem lokuð hverfi. Eina tenging þeirra við samfélagið í heild er þá helst í gegnum félagslegar greiðslur og heilbrigðiskerfið.

Strax árið 1996 viðurkenndu frönsk stjórnvöld, í skýrslu, að í landinu væru um 750 svokölluð „no-go-svæði“, þar sem lögregla og slökkvilið koma á vettvang undir mikilli vernd.

Tuttugu prósent allra múslima í Frakklandi eru atvinnulausir. Hlutfallið er þó mun hærra á svæðum þar sem þéttleiki íslamskra innflytjenda og afkomenda þeirra er mikill, einkum í París, Marseille og Seine-Maritime. Allt að 40 prósent múslima á aldrinum 15–24 ára eru án atvinnu.

Takmarkalaus innflutningur

Herskáir íslamistar áreita og beita ofbeldi gegn þeim 450.000 gyðingum sem búa í Frakklandi, sem þeir gera ábyrga fyrir aðgerðum Ísraels gegn Hamas. Nokkrir kennarar og prestar hafa verið myrtir af múslimum. Kirkjur eru skemmdar og ungir múslimar fara ránshendi um markaðsbása þar sem svínakjöt og áfengi eru seld.

Frönskum ríkisstjórnum, hverri á fætur annarri, hefur þó reynst erfitt að horfast í augu við vaxandi íslamvæðingu samfélagsins. Síðast kom þetta fram í ávarpi Macrons forseta til þjóðarinnar sunnudaginn 18. október, þar sem hann beitti sinni venjulegu silkimjúku orðræðu til að sneiða hjá raunverulegu hamförunum: Takmarkalausum innflutningi fólks frá íslömskum menningarsamfélögum sem hefur snúist gegn frönsku lýðræðislegu stjórnarfari.

Macron fordæmdi að sjálfsögðu hinar harkalegu óeirðir og ránin og hét því að gerendur yrðu látnir sæta refsingu. En hann sagði ekki eitt orð um hvað hann hygðist gera til að vernda almenning gegn næstu árás á samfélagið. Eins og venjulega gat Macron látið sér nægja að segja að óeirðirnar hefðu verið verk „ungmenna á ysta vinstri vængnum“ og „glæpamanna.“

Gaman að halda ræður

Macron forseta þykir afar gaman að ferðast um heiminn, líkt og fyrirmynd hans Barack Obama, og halda ræður um vináttu, samstöðu og samstarf. Á löngum valdaferli sínum sem leiðtogi Frakklands hefur hann hins vegar ekkert gert til að bjarga lýðræðinu undan vaxandi íslamvæðingu.

Hann óttast mjög tilhugsunina um pólitíska sameiningu marxistaflokksins La France Insoumise, undir forystu Jean-Luc Mélenchon, og sjö til átta milljóna múslima landsins. Slík sameining mun mynda íslamsk-marxíska samfylkingu sem fer ört vaxandi í nokkrum vestrænum lýðræðisríkjum.

Macron reynir við hvert tækifæri að afla sér velvildar franskra múslima til að ná til kjósenda þeirra og draga þá yfir á sinn kant.

Fjöldamorðin

Eftir fjöldamorð Hamas á 1.200 Ísraelum var efnt til þjóðlegrar göngu til stuðnings gyðingasamfélaginu í Frakklandi. Macron lét ekki sjá sig. 

Eftir fjöldamorðin 7. október tilkynnti Macron forseti, í heimsókn sinni til Ísraels, að hann hygðist skipuleggja bandalag ríkja til að berjast gegn Hamas. Tveimur vikum síðar, í sjónvarpsviðtali, lagði hann þessar áætlanir um bandalag til hliðar og fordæmdi þess í stað dráp Ísraela á palestínskum óbreyttum borgurum.

Síðar, á COP28-loftslagsráðstefnunni í Dubai, gekk Macron enn lengra og varði áframhaldandi tilvist Hamas.

Leið Frakklands til glötunar er ekki aðeins á ábyrgð Macrons. Hún er afleiðing keðjuverkunar vanrækslu, þöggunar og hugleysis meðal kynslóða stjórnmálamanna, fjölmiðla og álitsgjafa.

Í ljóði Goethes, Der Zauberlehrling — Töfraneminn — tekst lærlings töframannsins að galdra fram kústa sem bera fullar vatnsfötur til hans. En hann kann ekki galdraorðið sem fær þá til að hætta, og hann getur ekki komið í veg fyrir að flóðið breiðist út og valdi hamförum.

Það er einmitt það sem við sjáum nú í Frakklandi: Þar var röngu fólki hleypt inn í landið og nú þarf að lifa með afleiðingunum.

Kannski er Frakkland glatað.

Getum við lært eitthvað af þessu?

Heimild: LA PERDITION – Asger Aamund