Fjölmiðlar hafa mikla vigt og birting frétta af t.d. þingmálum og umræðum um þau getur ráðið miklu um afstöðu fólks til þeirra. Fjölmiðlum hættir til að einblína á það sem býr til söluvænar fyrirsagnir á kostnað sjálfra málefnanna. Sjálf orðræðan hefur pólaríserast. Halla Hrund Logadóttir, þingmaður Framsóknar, er gestur Ólafs Arnarsonar i hlaðvarpi Eyjunnar.
Hér má hlusta á brot úr þættinum:
Halla Hrund Logadóttir - 2
Þetta er ekkert séríslenskt fyrirbæri og kannski ekki eins slæmt hér og sums staðar annars staðar. En umræðan hefur pólaríserast alveg ofboðslega og rökræður eiga mjög undir högg að sækja. Þetta er bara annaðhvort ert þú sammála mér eða þú ert óalandi og óferjandi og ekkert við þig ræðandi.
„Já, mikið er ég sammála þér og þessi nálgun, hún gerir það að verkum að það er miklu erfiðara fyrir fólk að hlusta á hvert annað, af því þú ert í raun og veru að halda einhverju fram og hinn heldur einhverju fram. En samtalið nær aldrei neinni dýpt ef þetta er uppleggið. og við erum að sjá það í Bandaríkjunum, auðvitað mjög mikla pólaríseringu. Í ólíkum Evrópuríkjum hefur líka orðið ákveðin pólarísering.“
Að vissu marki er hún að verða hér líka. Við sjáum til dæmis þessa orðræðu sem Miðflokkurinn hefur haft forgöngu um og Sjálfstæðisflokkurinn virðist fylgja eftir í humáttina. Þetta er innflutt orðræða, finnst mér.
„Já, og því miður fær þessi orðræða oft alveg ótrúlega mikið pláss í fjölmiðlum. Og maður sér það oft þegar það hafa jafnvel verið mjög góðar umræður um ýmis mál á þingi, að þá kemur maður heim og er að hlusta á fréttirnar og þá hugsar maður, bíddu, þetta er einhver annar vinnustaður heldur en ég tók þátt í í dag. Vegna þess að það eru þessar svona stóru fyrirsagnir sem að rata í fjölmiðlana. Ekki endilega þegar allir eru sammála um eitthvað eða ef að lausn var í sjónmáli. Það er líka eitthvað sem mér finnst skipta ótrúlega miklu máli, hvernig er sagt frá hlutunum? Það er eitthvað sem ég held maður kannski finni meira og meira fyrir ef maður er í þessu sviðsljósi, hvað fjölmiðlar hafa alveg ótrúlega mikla vigt.“
Þegar ég flokka þessa þrjá flokka, Framsókn, Viðreisn og Samfylkinguna á miðjunni, þá náttúrlega rifjast upp að fyrir kosningarnar í nóvember 2024, þá voru mjög margir sem bjuggust við því að líklegasta stjórnarmynstrið eftir kosningar yrðu þessir þrír flokkar saman. Og hver veit hvað hefði gerst ef Framsókn hefði ekki tekið þennan stóra skell í kosningunum?
„Já, það munaði í sjálfu sér ekki miklu. Hvað, einum manni eða svo.“
Ég held að það hafi munað einum manni.
„Já, fyrir svona þann minnsta meirihluta.“
Sem er náttúrlega aldrei þægilegt.
„Nei, nei. En svo fór sem fór og nú er hlutverkið sem við tökum mjög alvarlega, það er að vera með vandaða rýni á ólík mál og það er nóg af þeim, skal ég segja þér. Það er nóg af málum og skiptir miklu máli líka að geta farið yfir og veitt aðhald. Þannig að ég tek því hlutverki mjög alvarlega sem þingmaður.“
