Ragnar Þór Pétursson, fyrrverandi formaður Kennarasambands Íslands, gagnrýnir hugmyndir Ingu Sæland mennta- og barnamálaráðherra um að endurskoða skóla án aðgreiningar. Þetta kemur fram í færslur Ragnar í Facebook hópnum Skólaþróunarspjallið.
Hann segir hugmyndir um að færa börn af erlendum uppruna og fötluð börn úr almennum bekkjum nú komnar á dagskrá þýska hægriflokksins AfD.
AfD hefur boðað umfangsmiklar breytingar á skólakerfinu nái flokkurinn völdum í komandi fylkiskosningum. Meðal annars verði dregið úr skóla án aðgreiningar og börn flóttamanna og hælisleitenda og börn með ákveðnar fatlanir færð úr almennum bekkjum.
Í stefnuskrá flokksins er því lýst yfir að tilraunin með skóla án aðgreiningar hafi mistekist og henni verði að ljúka.
„Hér á landi hikstar fólk varla“
Ragnar segir sláandi hversu litla athygli sambærileg umræða hafi vakið hér á landi.
„Hugsa sér, hér á landi hikstar fólk varla þegar menntamálaráðherra lýsir því ítrekað að færa beri útlensk börn og fötluð burt úr almenna skólakerfinu og „minnka“ þannig bekki,“ skrifar Ragnar í hópnum Skólaþróunarspjallið á Facebook.
„Nú er þetta orðið stefnumál í innanlandspólitíkinni í Þýskalandi og vekur þar verðskuldaða athygli. Og flokkurinn: Ógeðslegasti fasistaflokkurinn þar í landi.“
Inga hefur sagt skóla án aðgreiningar vera barn síns tíma og talað fyrir sérstökum úrræðum fyrir börn sem ekki tala íslensku. Hún hefur þó hafnað því að markmiðið sé að útiloka börn og sagt endurskoðunina eiga að tryggja að hvert barn fái þjónustu á eigin forsendum.
Skólakerfið áður tvískipt
Ragnar segir mikilvægt að muna hvernig íslenska skólakerfið var áður en hugmyndin um skóla án aðgreiningar varð ráðandi.
Fram á miðjan áttunda áratug síðustu aldar hafi börnum verið skipt í tvö kerfi eftir því hversu vel þau þóttu fallin til bóknáms. Þau sem töldust standa betur að vígi fóru í landspróf og menntaskóla en önnur í gagnfræðanám.
„Hugmyndafræðilegur grunnur þess var að skóli væri ekki einkamál tilvonandi presta, lækna og lögfræðinga, og hvorki skólinn né samfélagið væri þjónustustofnun við þröngan hóp,“ skrifar Ragnar um breytingarnar sem leiddu til skóla án aðgreiningar.
„Nú þurfti læknadóttirin að sitja í sömu stofu og sonur öskukarlsins. Og sjá, það kom í ljós að alls konar nemendur geta farið í alls konar nám.“
Hann segir framkvæmdina þó hafa verið ófjármagnaða og ófrágengna árum saman, sem hafi skapað mikið álag og gert breytingarnar erfiðar fyrir kennara.
„Blessunarlega hefur mikið af þessum hroka bráð af stéttinni, en ég leyfi mér að fullyrða að hver sú manneskja sem telur að fötluð börn eða útlensk séu á einhvern hátt óvelkomin í almennum skólum ætti að starfa við eitthvað annað.“
