Sara Hlín Sigurðardóttir, flugmaður hjá Icelandair, segir kjaradeilu flugmanna ekki snúast um laun heldur um að fá meiri hvíld. Kjaradeilan er nú inni á borði Ríkissáttasemjara og báðir aðilar í fjölmiðlabanni. Á tæpum mánuði hafa um tuttugu flugferðir verið felldar niður vegna manneklu. Bent hefur verið á að Icelandair þurfi að verja samkeppnishæfni sína og þrátt fyrir mettekjur í fyrra hefur fyrirtækinu einungis tekist að skila hagnaði á einu ári síðustu átta árin.
Marinó Örn Tryggvason, annar stofnenda ARMA Advisory og fyrrverandi forstjóri Kviku banka, sagði í grein í Morgunblaðinu nýverið að það væri skammgóður vermir fyrir starfsfólk að sækja kjör í dag með því að veikja félagið sem á að greiða þau á morgun: „Samfélagslegt mikilvægi tryggir ekki tilvist fyrirtækja. Það gerir sjálfbær rekstur. Maður mjólkar ekki dauða kú,“ skrifaði hann.
Sara Hlín segir í grein á Vísi að hún hafi unnið hálfa ævina hjá Icelandair. „Okkur þykir gríðarlega vænt um Icelandair og erum stolt af hlutverkinu sem það gegnir fyrir samfélagið. Það er því sárt að heyra því haldið fram að ásetningur okkar sé að skaða félagið. Þvert á móti eigum við allt okkar undir því að Icelandair gangi vel,“ segir hún.
Ekki hægt að þjálfa þol við svefnleysi
Það sé fjarstæðukennt að fullyrða að kjör flugmanna Icelandair séu umfram eðlileg laun annars staðar í heiminum. „Þvert á móti er staðan sú að fáir flugmenn á heimsvísu búa við jafn mikið vinnuálag og jafn lítinn fyrirsjáanleika og flugmenn Icelandair,“ segir Sara Hlín.„Við fljúgum frá eyju í Atlantshafi sem hefur þá sérstöðu að geta tengt saman austur og vestur á hagkvæman hátt. Það þýðir líka að flugmenn félagsins ferðast um mörg tímabelti fram og til baka mörgum sinnum í mánuði. Sem dæmi lendum við frá Bandaríkjunum á sunnudagsmorgni eftir langt næturflug en erum mætt í morgunflug til Zürich eldsnemma á þriðjudegi. Tökum svo jafnvel næturflug til Evrópu á miðvikudegi og förum til Kanada á föstudegi. Því miður er ekki hægt að þjálfa sig upp í að þola svefnleysi.“
Helsta krafan í samningaviðræðunum sé að ná betur utan um hvíld, enginn sé að tala um laun. „Flugmenn fá eitt helgarfrí í mánuði. Fyrir þetta eina helgarfrí erum við jafnvel að lenda frá Seattle með tímamismun upp á 7–8 klukkustundir. Flugþreytan fylgir þér í nokkra daga. Þú hittir engan hlaupahóp á laugardagsmorgni og ert líklega utan við þig á fótboltamóti um miðjan dag. Fyrst á sunnudeginum ertu farinn að líkjast sjálfum þér enda eins gott því nýtt flug bíður á mánudegi. Þetta var þitt eina helgarfrí í mánuðinum. Fyrir utan það áttu einn stakan frídag um helgi og 6 daga að auki í miðri viku. Hvar frídagar lenda er ekki endilega á þínu valdi. Stór hluti flugmanna fær frídagaóskir sínar ekki uppfylltar og missir af mikilvægum viðburðum með fjölskyldum sínum.“
Ekki sé hlustað á starfsfólk þegar það biðji um minna álag. „Hvers vegna ekki er hlustað á viðvaranir starfsfólks er okkur óskiljanlegt. Krafa flugmanna er skýr. Við þurfum betri hvíld til að geta viðhaldið heilsu og flugöryggi. Við þurfum fyrirsjáanleika í vinnuumhverfi okkar til að geta stuðlað að hamingjuríku einkalífi. Núverandi álag er of mikið og við stöndum ekki undir því lengur.“
Ekki með þessi laun
Sara Hlín mætti einnig í viðtal í Reykjavík síðdegis á Bylgjunni í gær, þar hafnaði hún umræðunni um launin. Kjartan Smári Höskuldsson, framkvæmdastjóri Íslandssjóða, skrifaði á Facebook nýverið að launin væru mjög há. „Félagið stefnir aftur í gjaldþrot. Búið að tapa yfir 70 milljörðum á síðustu árum. Augljóst að það er engin „kaka” til skiptanna.“
Sara Hlín kannaðist ekki við þetta. „Ég vildi að ég væri með þessi laun sem þeir eru að auglýsa í fjölmiðlum. Ég er ekki með þessi laun,“ sagði hún.
