Yfirdýralæknir segir tiltölulega auðvelt að þekkja villta minka frá aliminkunum sem var sleppt úr loðdýrabúinu í Mosfellsdal á fimmtudaginn.
Strokuminkarnir séu frekar gæfir og komi nánast þegar kallað er á þá.
Fjórtán ábendingar hafa borist til aðgerðastjórnar Mosfellsbæjar um minka á ferð frá hádegi í gær.
Mögulegt er að þrír þeirra séu eldisminkar sem sluppu frá Dalsbúi á miðvikudag.
Eldisminkar eru stærri og feitari en villtir minkar
Mörg þúsund minkar sluppu úr búinu, flestir þeirra voru fangaðir innan öryggisgirðingar á búinu en ekki er vitað hve margir ganga enn lausir.
Ábendingar hafa borist um minka á ferð í þéttbýli, til dæmis í Úlfarsárdal, Grafarvogi og Grafarholti.
Ólíklegt er talið að þeir minkar komi frá Dalsbúi heldur séu það að megninu til villtir minkar sem yfirgefa hreiður sín á þessum árstíma, segir Þóra Jóhanna Jónsdóttir, yfirdýralæknir.
„Villti minkurinn er yfirleitt dökkbrúnn, hann er svona grennri og snaggaralegri. Hreyfir sig hraðar og auðveldar. Eldisminkurinn er stærri og feitari og pínu klunnalegri í hreyfingum og þá líka við veiðar.“
Litaafbrigðin eru einnig ólík, segir Þóra.
„Það er allt eftir tískubylgjum hvað er verið að rækta af eldismink. Það er töluvert um hvít afbrigði eða ljós afbrigði. En líka dökk afbrigði og allt þar á milli. En það er helst stærð og hvernig þeir hreyfa sig sem er greinilegasti munurinn.“
Þóra segir tiltölulega auðvelt að greina á milli hvort um eldismink eða villtan mink sé að ræða, útfrá hegðun þeirra í náttúrunni.
Hún segir eldisminka líklegri til að koma til fólks þar sem minkarnir eru vanir að fá fæði hjá fólki.
Eldisminkar séu einnig líklegri til að sækja í manngerða hluti og skjól á meðan villti minkurinn hefur í gegnum áraraðir lært hvar hætturnar eru og er fljótari að láta sig hverfa þegar hann verður var við mannaferðir.
Eðlilegt að framtíð minkaræktunar sé rædd
Þóra segir eðlilegt að atburður, líkt og sá sem gerðist á miðvikudaginn, veki umræður um framtíð minkaræktunar.
Eldisminkar hafa áður sloppið úr minkabúum og í náttúruna.
Þóra segir framtíð minkaræktunar meðal annars vera rædda á alþjóðlegum vettvangi. Matvælastofnun Evrópu hafi nýlega gefið út vísindagrein þar sem skoðaðir voru velferðarþættir minkaræktunar.
„Og þá hvort það sé hægt að uppfylla þarfir minka við þessar aðstæður og í svona búrum. Og það eru margar vísbendingar um að það sé mjög erfitt.“
