„Stundum komu þeir tímar að ég treysti mér ekki út í daginn. Óöryggi og hræðsla stjórnaði lífi mínu og staðan var erfið. Með góðri hjálp náði ég mér þó á strik; tók málin í eigin hendur og komst á beinu brautina,“ segir Sigurður Eyjólfur Sigurjónsson.
Hann er nemi í sálfræði við Háskólann á Akureyri og eigin reynsla réði miklu um námsvalið. Kvíði og óöryggi frá tólf ára aldri og fram yfir tvítugt litaði tilveruna svo illt var í efni. Þá gilti að finna réttu leiðina til bata, sem líka tókst.
Kvíðinn var Sigurði Eyjólfi heilmikill lærdómur og þeirri reynslu er honum í mun að miðla. Á síðasta ári hefur hann flutt um 40 fyrirlestra um þetta í skólum víða um land. Þar leggur hann meðal annars út frá efni bókarinnar Ég er ekki fullkominn – Ég stjórna – ekki kvíðinn sem hann skrifaði og kom út á síðasta ári. Bókinni er skipt í 20 kafla og fjallar um hinar ýmsu aðstæður sem Sigurður mætti á unglingsárum sínum, oftar en ekki háa hjalla sem þurfti að komast yfir. Upplestrarkeppni, íþróttatími, skólaferðalag, skólaball, fótbolti og fleira. Frá þessu segir höfundurinn; hvernig kvíðinn stjórnaði en líka því hvernig hann náði tökum á þeirri vondu tilfinningu og sigraði að lokum.
Fyrirlestrar Sigurðar hafa mælst vel fyrir. Margir hafa nefnt að þeim þyki einstakt að sjá unga manninn tala um tilfinningar sínar, sem ekki sé algengt. Svo eigi þó ekki að vera.
Okkar maður á leikvellinum. Sportið er alltaf spennandi.
„Ég fer yfir söguna alla og nefni þar að sem strákur óttaðist ég það eins og heitan eldinn að gera mistök. Kvíðinn byggðist á óraunhæfum kröfum sem ég gerði til sjálfs mín. Á fyrirlestrunum bið ég þau sem hlusta að leggja sig sérstaklega eftir þremur stikkorðum sem eru þægindarammi, umburðarlyndi og einlægni. Sumir fara lífið á hörkunni en ég hef náð mínum árangri með því að vera einlægur og tala opinskátt,“ segir viðmælandi.
Rótgróið heimili og samheldin fjölskylda
Sigurður Eyjólfur, sem nú er orðinn 26 ára, er kominn með góð tök á lífinu. Hann er frá bænum Pétursey í Mýrdal; frá rótgrónu sveitaheimili og úr samheldinni góðri fjölskyldu. Hann gekk í grunnskóla í Vík í Mýrdal en þegar hann kom í 5. bekk var nokkurt umrót í skólastarfinu sem hafði sín áhrif.
„Aðstæður í skólanum með öðru sköpuðu óútskýrða vanlíðan, oft magaverk og þunga fyrir brjóstkassanum. Oft var ég heima alveg í hnipri. Á þessum árum á miðstigi grunnskólans mætti ég illa í skólann, þar af leiðandi fjarlægðist ég ósjálfrátt vinahópinn og missti mikið úr námi. Vandinn vatt upp á sig og það var fyrst þegar ég kom í sjöunda bekk sem móðir mín einfaldlega spurði mig um hvort kvíði gæti verið orsök vanlíðanar minnar. Við það tengdi ég strax og þá fór boltinn eiginlega að rúlla. Ég fékk hjálp frá skólanum og sálfræðingi og komst fljótlega á betri stað,“ segir Sigurður Eyjólfur og heldur áfram:
Ögraði sjálfum mér án þess að fara of bratt
„Bjartsýnn eftir grunnskólann fór ég í Menntaskólann að Laugarvatni. Þar lét kvíðinn aftur á sér kræla og í þessum skóla entist ég aðeins í þrjár vikur. Fór heim í sveitina, fannst allt vera tilgangslítið og fann mig hvergi. Greip í einhver störf en tók mér svo tak og fór í fjarnám. Náði þannig alls 100 einingum til stúdentsprófs á tveimur vetrum. Þetta potaðist og haustið 2021 mætti ég í Fjölbrautaskóla Suðurlands á Selfossi þaðan sem ég lauk stúdentsprófi rétt fyrir jólin 2022. Þar flutti ég ræðu fyrir hönd útskriftarnema sem var mjög gaman. Ég steig þar út fyrir þægindarammann margumrædda, ögraði sjalfum mér án þess þó að fara of bratt. Braut múra og yfirsté aðstæður sem áður voru mér kvíðavaldandi.“
Til þess að sigrast á vanda sínum segir Sigurður Eyjólfur að virk þátttaka í félagsstarfi hafi hjálpað sér afar mikið. Íþróttaáhugi sé sér beinlínis eðlislægur og það hafi gefið sér afar mikið og gert gott að vera leiðbeinandi barna í íþróttastarfi í ungmennafélögunum í Mýrdal og Skaftárhreppi.
„Svo fann ég að sálfræðinám væri nokkuð fyrir mig. Ég er svo mikill landsbyggðamaður að ég valdi að fara í Háskólann á Akureyri. Námið er áhugavert og fjallað er um sitthvað sem ég þekki af eigin raun. Sem íþróttaþjálfari hef ég líka stundum hitt krakka sem eru í svipaðri stöðu og ég var í. Ég þekki einkennin. Svo var mér líka mikil hvatning að fá viðurkenningu Knattspyrnusambands Íslands sem grasrótarpersóna ársins 2024, það er fyrir eflingu íþróttastarfs á Kirkjubæjarklaustri. Viðurkenningin frá KSÍ var mér mikilvæg,“ segir Sigurður sem nú í sumar sinnir íþróttastarfi í heimasveit sinni. Hann fer svo aftur norður í haust og heldur áfram í sálfræðináminu, þar sem hann hefur fundið sína fjöl.
