Sá sorglegi atburður á sér stað að Úkraína er notuð af NATO og Bandaríkjunum til að heyja styrjöld við Rússland. Fyrir því eru tvær ástæður helst. Það er meginregla í heimi kjarnorkuvopna að kjarnorkustórveldi mega ekki eigast við í beinum átökum. (Annað ágætt dæmi er hvernig Bandaríkin virðast vilja nota Tævan gegn Kína til að komast hjá beinum átökum). Hin ástæðan er sú að NATO ríkin eru ekki í stakk búin til að eigast við Rússland á vígvellinum, nema með miklum hörmungum og tvísýnni niðurstöðu. Nú skortir ekki sófahershöfðingja sem hafa á þessu sterkar skoðanir, en fáir væru þó tilbúnir að mæta sjálfir í skotgrafirnar.

Annars vegar liggur fyrir að Evrópuríkin eru dvergar í varnarmálum gagnvart Rússlandi. Hins vegar hafa Bandaríkin ekki unnið eitt einasta stríð frá Seinni heimsstyrjöld, þó þeim hafi tekist að kremja minni máttar hér og þar með vopnavaldi, „viljugum þjóðum“ og peningum. Fyrir þeim eru Úkraínumenn einnota tindátar sem nota má til að ná fram alþjóðapólitískum metnaði og efnahagslegum markmiðum án þess að leggja of mikið undir. Þeir þurfa bara að láta peningaprentvélina ganga allan sólarhringinn og skeyta lítið um verðbólgudrauginn sem étur sig inn að beini heima fyrir. Ástæðan fyrir því að tilefni er til að veita þessu feigðarflani athygli er sú að lítið má útaf bera til að Evrópa sogist inn í vopnuð átök og verði, þrátt fyrir fögur fyrirheit, enn eina ferðina lögð í rúst. Brjálæðið er komið inn á hlað.

Óhætt er að segja að bærinn Marynka í útjaðri Donetsk-borgar hafi verið jafnaður við jörðu.

Stríðið er selt af áróðursfjölmiðlum leyniþjónustanna og RÚV-spekingum sem „ástæðulaus innrás Rússlands í Úkraínu“. Það væri hægt að ætlast til þess að menn með að minnsta kosti tvær heilasellur nái að nudda þeim saman nógu lengi til að átta sig á að ekkert gerist án ástæðu og mikið var á sig lagt yfir langan tíma til að koma í veg fyrir að illa færi. Í samhengi sögunnar má sjá að Vesturveldin hafa lengi girnst víðáttur Rússlands, sem er eitt af fáum ríkjum heims sem er sjálfu sér nógt um flest það sem fólki gæti vantað - og meira til. Auðveldast er að nefna Napóleonsstríðin og Þýskaland nazistanna, sem sóttu þangað austur í von um að brauðfæða herinn og sækja eldsneyti á vígvélarnar. Markmiðið nú sem þá var að leysa Rússneska ríkið upp og komast í verðmætin sem þar eru. Óhófleg græðgi stórbokka vestrænnar valdaelítu og metnaður truflar dómgreindina.

Hvenær hófst margboðuð sókn Úkraínu

Alveg frá áramótum hafa Kænugarðsstjórnin og yfirmenn hennar í NATO ríkjunum margboðað stórsókn Úkraínuhers gegn Rússlandi. Eins og aðrir bardagar fram að þessu fer sóknin fer fram á þeim svæðum sem nú þegar hafa lýst yfir sjálfstæði og formlega yfirgefið Úkraínu með inngöngu í Rússneska ríkjasambandið, með kosningu og á grundvelli Sáttmála Sameinuðu þjóðanna. Hin margfrestaða stórsókn virðist loksins hafin og reyndar hófst hún 4. júní sl. svo að lítið bar á. Hljótt er um þessa mestu orrustu í Evrópu frá Seinni heimsstyrjöldinni, einfaldlega vegna þess að Úkraínski herinn hefur verið leiddur til slátrunar. Á þessum fáeinu dögum hafa þúsundir úkraínskra hermanna fallið og vestræn ofurvopn liggja brunnin á vígvellinum. Of snemmt er að spá um málalok en árangurinn lætur enn á sér standa á meðan spítalar, líkhús og kirkjugarðar í Úkraínu fyllast.

Fullorðin kona syrgir fallna í kirkjugarði í Lvov, Úkraínu.

Nú vil ég ekki gera of lítið úr frammistöðu Úkraínska hersins, margir hermenn þeirra hafa barist hetjulega. Reyndar er, eða var, um stærsta og reyndasta her Evrópu, jafnvel heimsins í heild að ræða. En honum var stefnt beint á vegg, án teljandi loftvarna, með bland í poka af flóknum vopnum sem mörg hafa verið smíðuð fyrir aðrar aðstæður en finnast í Úkraínu. Fram að þessu er talið að mannfallið hafi verið Rússlandi í hag, um það bil einn á móti sjö. Nú er hlutfallið talið vera að minnsta kosti einn á móti tíu - bæði varlega áætlað. NATO ríkin gera sér það að leik að fórna Úkraínumönnum fyrir óljós markmið sem aldrei munu nást.

Hafi NATO viljað valda Rússlandi tjóni, þá hefur það sannarlega tekist með því einu að etja saman bræðraþjóðum sem deila sögu, tungumáli, menningu, trú og uppruna að miklu og stundum öllu leyti. Það hefur ekki verið sársaukalaust. Að öðru leyti kveinka Rússar sér ekki, enda eru þeir sjálfum sér nógir og vinina vantar þeim ekki á alþjóðasviðinu þó að lítið sé greint frá því í íslenskum fréttum. Mörg lönd komu þeim til aðstoðar með auknum viðskiptum, en Ísland sveik þá eins og síðast. Eiga Rússar þó ófáan greiðann inni hjá Íslendingum. Mörg ríki stórjuku viðskipti sín við Rússland í ljósi viðskiptaþvingana frá þeim sem áður keyptu glaðir rússneska orku á sanngjörnu verði. Evrópa heldur skömmustuleg áfram að kaupa rússneska olíu og gas í stórum stíl, þó hljóðlega fari.

Hversvegna var haldið í heljarför

Bandaríkin og NATO vilja sjá árangur fyrir trilljónirnar sem kastað hefur verið í bröltið í Úkraínu. Náist hann ekki fljótlega gæti gólfið fallið undan stjórnvöldum í Kænugarði, en ekki síður stjórnvöldum sjálfum á Vesturlöndum, í næstu kosningum. Þau eru örvæntingarfull og líf þúsunda bændastráka í Úkraínu er þeim mun minna virði en að reyna að bjarga eigin skinni. Jafnframt er augljóst að Úkraína er ekkert annað en sandkassi til að láta reyna á stríðsleikföng vopnaframleiðenda og afla þeim stjarnfræðilegra tekna úr vasa skattgreiðenda. Niðurstaðan virðist ætla að verða sú að meiri áhersla virðist hafa verið lögð á að selja vopnin heldur en að huga að því að þau séu nothæf í bardaga við aðra en geitabændur og aðra almenna borgara í Mið-Austurlöndum.

Í annan stað vilja Vesturveldin ekki viðurkenna ósigur. Hrokinn er slíkur að menn sem vilja láta taka mark á sér, sbr. Breska varnarmálaráðuneytið og framkvæmdastjóri Evrópusambandins leyfðu sér að vanmeta Rússneska herinn með orðum eins og að Rússar berjist með skóflum og vopnum búnum örflögum úr uppþvottavélum.

Það yrði þá að teljast þeim mun meiri niðurlæging fyrir Vesturveldin, að Rússar leggi besta herinn þeirra og fullkomnustu vopnin að velli svo illa útbúnir. Sannleikurinn er sá að Rússland er á heimavelli við þær aðstæður sem þarna finnast. Sovétvopnin auk nýrri vopna, hafa þeir þróað og safnað í troðfullar vopnageymslur í 75 ár. Í miðjum bardaga úti í mýri á stórum víðáttum getur verið betra að vera búinn einföldum vopnum sem þola hnjask og þurfa ekki milljarðaútgjöld, þriggja ára námskeið, 2000 blaðsíðna handbók og 30 manna viðhaldsteymi. Í annan stað eiga Rússar hátæknivopn sem notuð eru úr öruggri fjarlægð og ekki er vitað til þess að NATO ríkjunum hafi enn tekist að þróa með góðum árangri, eins og til dæmis hinar hljóðfráu sprengjuflaugar.

Þýsku Hlébarðarnir brunnu eins og annar búnaður á vígvellinum. Gárungar sáu sér leik á borði.

Ísland glatar sérstöðu sinni og tækifærum til framtíðar

Ísland er örríki, sjálfstætt (amk. að nafninu til) en á allt sitt undir öðrum á ögurstundu. Fram að þessu höfum við getað nýtt vogaraflið sem fékkst með vinskap við stórveldið Rússland, þegar hinir svokölluðu vinir okkar Bretar og jafnvel Bandaríkin hafa viljað fara sínu fram á kostnað hagsmuna Íslendinga. Þessum ás sem Ísland átti upp í erminni hafa utanríkisráðherrar okkar nýlega fleygt frá sér án haldbærs rökstuðnings. Undanfarin ár hefur staðan tvisvar verið skipuð fólki sem hvorki virðist veraldarvant né hyggja að langtímahagsmunum Íslands.

Fundur utanríkisráðherra Úkraínu og Íslands. Óljóst er hví heilsast var svo innilega.

Tækifæri Íslands á alþjóðasviðinu liggja í því að ganga til góðs, eiga í vinsamlegum samskiptum og stunda viðskipti. Þannig væri vert að skora á íslensk stjórnvöld að slíðra sverðin og styðja friðarumleitanir í deilunni, þó ekki væri nema til að bjarga mannslífum og eiga áframhaldandi góð samskipti við trausta vinaþjóð Íslands til margra alda. Annað eins hefur nú áður gerst, að vinaþjóðir Íslendinga stundi skylmingar hér og þar í heiminum án þess að það hafi orðið tilefni til stórkarlalegra yfirlýsinga og varanlegra vinslita - með ófyrirsjáanlegum afleiðingum til lengri og skemmri tíma.