„Þetta var þannig að mig langaði mikið á tölvubraut, ég hef mikinn áhuga á tölvum og beinast lá við að ég færi í Tækniskólann nema hvað að foreldrar mínir töldu að ég þyrfti eiginlega að kíkja á kynningu hjá FB á tölvubrautinni þar,“ segir Erlendur Stefán Gíslason frá, nýbakaður semidúx frá Fjölbrautaskólanum í Breiðholti við athöfn á miðvikudaginn.
Erlendur hlaut lokaeinkunnina 9,78 og var þar sjónarmun neðar en góðvinur hans Benedikt Fazakerley Richardsson sem lauk prófi með 9,83, hæstu einkunn í sögu skólans, en við Benedikt er þegar rætt hér á vefnum í dag.
Erlendur hefur merkilega sögu að segja af námi sínu við FB, eiginlega stórmerkilega, en hann hlaut verðlaun síns eigin föðurafa, Jóns Stefáns Rafnssonar tannlæknis heitins, sem féll frá langt fyrir aldur fram, en Rótarýklúbburinn Reykjavík Breiðholt hefur veitt verðlaunin 69 sinnum nemanda sem lýkur stúdentsprófi frá skólanum með glæsilegum árangri og má um leið geta þess að klúbburinn hefur stutt skólann með ráðum og dáð gegnum tíðina.
„Svo ég gerði það,“ heldur semidúxinn áfram og vísar til þrýstings foreldra sinna á að sækja kynningu FB. Þar dró til tíðinda.
„...og hann var mjög sannfærandi“
„Þar hitti ég kennara sem heitir Hjörvar Ingi Haraldsson og hann náði að sannfæra mig um að velja tölvubrautina í FB og um að kennaraliðið og allt það væri þess virði. Það mætti segja að hann væri aðalástæðan fyrir því að ég valdi FB,“ rifjar Erlendur upp af krossgötunum sem hann stóð á fyrir þremur árum.
Hann kveður upplifunina alla í skólanum hafa verið mjög góða. „Ég fór með félaga mínum á kynninguna, honum Benedikt sem varð dúx, og hann var mjög sannfærandi,“ segir Erlendur og hláturinn kraumar niðri í þessum afreksmanni bókarinnar á meðan hann ræðir um annan slíkan.
„Við fórum saman úr Langó [Langholtsskóla] í FB og þar vorum við saman í öllu, bara við tveir, en svo smátt og smátt myndaðist svona fjölskylda eða hópur eða bekkur innan tölvubrautarinnar sem var að miklu leyti fyrir tilstilli Hjörvars þótt margir megi eiga heiðurinn af því að mynda þennan bekkjaranda,“ segir Erlendur af hópi sem tókst að mynda bekk í áfangaskóla. Slíkt er varla heiglum hent.
Boðið sæti í skólaráði
„Þá fóru allir að þekkja alla og maður varð pínu meiri hluti af félagslífi skólans. Við vorum fengnir í alls konar verkefni eins og veðursíðu FB þar sem við fengum upplýsingar frá veðurstöð FB og gerðum síðu kringum hana. Við fengum fullt af tækifærum til að gera alls konar hluti og fá reynslu af forritun. Við fengum mikla hvatningu og vorum sendir í forritunarkeppni framhaldsskólanna og gekk ágætlega þar,“ heldur Erlendur áfram en þegar þarna er komið sögu er hann þó rétt að hefjast til vegs og virðingar innan samfélagsins í þessum elsta fjölbrautaskóla landsins.
„Ég var svo beðinn um að taka sæti í skólaráði og við náðum að gera margar góðar breytingar á skólanum sem byrjaði með heimsmarkmiðaáfanga á fyrstu önn. Þar byrjuðum við strax að gagnrýna áfangann sjálfan, okkur fannst hann ekki ná markmiði sínu alveg nógu vel,“ segir Erlendur hikstalaust.
Sú gagnrýni var ekki barin niður með hroka, valdníðslu og almennum mótþróa og svartagallsrausi stjórnenda eins og kannski hefði gerst í einhverjum skólum einhvers staðar einhvern tímann. Öðru nær.
Sýndu fram á staðreyndir í Excel
„Kennararnir tóku þessari gagnrýni ótrúlega vel, við fengum að kynna hana fyrir skólameistara og manni leið svona eins og maður væri hluti af því að geta gert einhverjar breytingar á skólanum. Seinna gerðum við Excel-skjal sem sýndi hversu erfitt það er að klára tölvubrautina á þremur árum og fengum þær breytingar í gegn að það væri auðveldara,“ segir Erlendur eins og hver annar skólameistari eða yfirkennari. Séu yfirkennarar þá enn til sem stétt, blaðamaður er svo sem af léttasta skeiði runninn.
Og ert þú þá kannski á leið í tölvunarstærðfræði við Háskólann í Reykjavík eins og Benedikt?
Það stendur heima. „Já,“ svarar Erlendur og skellir upp úr. „Við fórum allir vinirnir saman eiginlega á kynningar tölvunáms í HR og HÍ og okkur leist eiginlega öllum betur á HR auk þess sem okkur finnst gaman að vera saman og þá er skemmtilegra að fara saman í eitthvað,“ heldur hann áfram.
„Við erum þess vegna flestir af tölvubrautinni að fara í HR. Við vorum þar líka á æfingum fyrir forritunarkeppnina sem var boðið upp á fyrir keppendur og þar voru nemendur við skólann sem gáfu okkur meiri innsýn í forritunina þarna og við ákváðum bara allir að fara í tölvunarstærðfræðina, við erum tíu sem erum að fara þangað, eða svona átta til tólf,“ segir Erlendur svo Háskólinn í Reykjavík á greinilega von á vænum fræjum í sinn jarðveg.
Blaðamaður veitir því athygli að öll umræða Erlends um nám og breytingatillögur í FB hefur verið í karlkyni.
Eru einhverjar stúlkur í hópnum?
„Nefnilega ekki,“ svarar viðmælandinn sposkur, „eða jú, það gæti verið ein en ég er ekki viss um hvort hún ætlar í sama nám. Það er ekki nóg af stelpum á tölvubrautinni í FB og fáar sem sækja um en það er bara eitthvað sem þær þurfa að vinna í,“ segir hann enn fremur.
Sérstaklega tengdir Hjörvari
Aðspurður kveðst Erlendur gríðarlega ánægður með tölvubrautina og skólagönguna í FB. „Ég gæti ekki verið ánægðari. Ég hefði aldrei búist við að geta haft svona mikil áhrif og kynnast svona mörgu fólki. Ég ætlaði aldrei að eignast nýja vina þegar ég ákvað að fara í FB, mér fannst ég eiga nóg af vinum og nógu erfitt að hitta þá alla.
En þarna er svo margt frábært fólk svo margir bættust við og kennararnir eru alveg frábærir, það verður að koma fram. Við erum auðvitað sérstaklega tengdir Hjörvari en þarna er ótrúlega margt annað fólk sem er jafn frábært en við náðum bara ekki að kynnast öllum eins vel og umsjónarkennaranum okkar ef þú skilur mig,“ segir Erlendur og blaðamaður skilur hann mætavel. Góðir kennarar í framhaldsskóla eru veganesti lífið á enda.
Erlendur er ekki viss um framhaldsnám handan Háskólans í Reykjavík en telur þó að hann haldi sig á landi elds og ísa.
„Það er mjög gott að vera hér en auðvitað veit maður aldrei hvað framtíðin ber í skauti sér, planið mitt núna er að ljúka BS-gráðu við HR og fara svo að vinna að mínum eigin markmiðum. Mig langar að skrifa sögu með vinnunni eða búa til tölvuleik. Mig langar líka í iðnnám, eiginlega langar mig aftur í FB á rafvirkjabraut eða eitthvað,“ segir Erlendur sem helst virðist þurfa fleiri fætur svo hann viti í hvern þeirra eigi að stíga.
Þrír ættliðir – ein stúdentshúfa
Þar með er komið að afanum. Erlendur útskrifaðist með stúdentshúfu afa sína, tannlæknisins sáluga, en faðir hans útskrifaðist síðar stúdent með sömu húfu og Erlendur í þriðja sinn á miðvikudaginn.
„Þetta var svakaleg tilviljun. Ég mætti á æfingu fyrir útskriftina og fattaði þá að ég hafði gleymt stúdentshúfunni minni heima. Ég ákvað að kaupa mér ekki húfu til að spara pening, fannst húfur pabba og mömmu báðar fínar en gleymdi að taka aðra þeirra með að heiman. Þannig að ég þurfti að hringja í pabba og senda hann heim að sækja húfuna, æfingin var byrjuð. Og það var bara tilviljun að hann tók húfu pabba síns og kom með hana. Ég fékk svo þessi verðlaun sem voru stofnuð í minningu afa og var með húfuna hans á höfðinu. Ég fattaði þetta ekki einu sinni sjálfur en afi er einn stofnenda Rótarýklúbbsins sem stofnaði til verðlaunanna,“ segir Erlendur af þessu sérstaka þriggja ættliða húfumáli við Fjölbrautaskólann í Breiðholti.
„Afi dó langt fyrir aldur fram og ég fékk aldrei að þekkja hann en af því sem ég hef heyrt var hann mjög góður gæi,“ segir Erlendur sem sannarlega kann að orða hlutina þegar snúnar spurningar knýja dyra.
Undir viðtalslok biður Erlendur Stefán Gíslason semidúx fyrir góða og einlæga kveðju til gamla skólans.
„Ég hefði ekki getað hugsað mér betri skólagöngu, ég er mjög þakklátur fyrir alla sem ég hef fengið að kynnast, bæði nemendur og kennara, og allt sem þau hafa kennt mér tengt námi og almennri hegðun. Ég vil bara þakka fyrir allt.“
Lokaorð par excellence.
