Þuríður B. Ægisdóttir, formaður Ökukennarafélags Íslands, segist vera hugsi yfir hvatningu Endurmenntunar Háskóla Íslands til fólks um að skella sér í ökukennaranám. Bendir Þuríður á að síðustu ár hafi félagið haft áhyggjur af mikilli og örri fjölgun í stétt ökukennara.
Í aðsendri grein á vef Vísis sem birtist í morgun bendir Þuríður á að Endurmenntun HÍ hafi útskrifað hátt í 200 ökukennara á síðustu árum.
„Við höfum bent á að nauðsynlegt sé að skoða hver áhrif svo gríðarlegrar fjölgunar hefur á umferðaröryggi, umferðarmenningu, faglega þróun ökukennara, gæði ökukennslu og stétt ökukennara í heild en hlustunin hefur verið engin,“ segir hún.
Kostar á þriðju milljón
Bendir hún á að í öllum störfum sé nauðsynlegt að viðkomandi hafi tækifæri til að þróast en ekki síður öðlast færni og reynslu. „Ef horft er til starfsumhverfis ökukennara þá má nefna að að fæðingartíðni í árgöngum sem munu ná bílprófsaldri fækkar um 20% á næstu fimm árum,“ segir hún og er þar af leiðandi hugsi yfir þessari hvatningu til fólks um að skrá sig í ökukennaranám.
Veltir hún fyrir sér hvort kannað hafi verið hvernig nýútskrifuðum ökukennurum hefur vegnað síðustu ár.
„Námið sjálft kostar á þriðju milljón, nær yfir eitt ár og að því loknu tekur við kostnaður á búnaði og kennslubifreiðum. Því er nokkuð ljóst að þeir sem hyggja á nám til ökukennara verða að hafa það í huga að sá mikli fjöldi fólks sem hefur útskrifast á síðustu árum er viðbót við þann fjölda ökukennara sem fyrir er.“
Verið að búa til væntingar
Þuríður furðar sig einnig á því að á síðu Endurmenntunar Háskóla Íslands komi fram að ökukennaranámið geti einnig nýst vel við margvísleg önnur störf á sviði umferðarmála.
„Áhugavert væri að vita hvaða störf á sviði umferðarmála fyrrum nemendur starfa við og hófu nám eingöngu til að starfa við annað en ökukennslu. Einnig væri áhugavert að vita hvað margir ökukennarar sem útskrifast hafa síðustu ár hafa náð þeim áfanga að hafa ökukennslu sem sitt aðal starf en útlit er fyrir að þeim fer fækkandi sem það geta og þá er einnig ef horft er til þeirra sem hafa starfað við fagið til fjölda ára.“
Þuríður segir að það sé hennar tilfinning að þeir sem hafa leitað til Ökukennarafélags Íslands hafi horft til þess að starfa sem ökukennari. Því sé sárt að horfa til þess að verið sé að búa til væntingar hjá þeim sem mennta sig til ökukennara og enn sárar þegar nemendur átta sig á þeim fjölda kennara sem fyrir er.
Rifjar hún að lokum upp að árið 1987 hafi Ökukennarafélag Íslands varað við örri fjölgun ökukennara á aðalfundi sínum. Ráðherra hafi brugðist við með því að fresta námskeiði til undirbúnings ökukennaraprófs.
„Fyrir tæpum fjörutíu árum þá var hlustað en ekki vaðið áfram án þess að skoða mögulegar afleiðingar þessarar öru fjölgunar á gæði ökukennslu, þróun ökukennara, en ekki síst umferðaröryggi.“
