Verðandi borgarstjóri veitti Morgunblaðinu viðtali í Viðeyjarstofu að því loknu og eftir hamingjuóskir nefnir blaðamaður að í lífinu séu líka skin og skúrir; fyrir réttum tíu árum hafi hún verið á vægast sagt öðrum stað í miklum veikindum.
„Já, heldur betur. Þá sá ég ekkert svona fyrir mér, hélt meira í vonina um að ég myndi lifa fermingu sonar míns. Það breytir sýn manns mikið og hvernig maður eigi að nota lífið og tímann.“
Og hingað ertu komin. Eftir kosningasigurinn mátti heita víst að þú yrðir borgarstjóri, en þið hófuð ekki meirihlutaviðræður fyrr en á mánudag og undirritið á miðvikudagsmorgni. Þið hafið notað tímann vel?
„Ég ákvað strax að vanda vel til verka við myndun meirihluta. Kosningaúrslitin voru með þeim hætti að Sjálfstæðisflokknum tókst að verða aftur sú breiðfylking, sem við áður vorum, og við sóttum stuðning úr mjög breiðum hópi fólks. Mér fannst mikilvægt að stíga skref sem myndu leiða til þess að við gætum áfram verið þessi breiðfylking, að við gætum áfram sótt stuðning víða í borgina og að sjálfstæðisstefnan væri áfram stefna sem svo margir trúðu á.
Ég freistaði þess auðvitað að ræða við þá flokka sem ég talaði um í aðdraganda kosninga, ég vildi mynda meirihluta með, sem voru bara Viðreisn, Framsókn og Miðflokkur. En á endanum var þetta niðurstaðan.“
Voru engir hnökrar þar á?
„Við hófum þarna viðræður á mánudagsmorgni og sátum bara við dagana langa á afviknum stað úti á Granda. Og það gekk bara ákaflega vel. Við þekkjumst öll vel og það var mikill samhljómur í málefnum.
Ég lagði auðvitað ríka áherslu á það á grundvelli kosningaúrslita, að ég hefði lofað kjósendum mínum að ég myndi standa við þau verkefni sem að ég setti á blað. Það mætti ekki fyrirstöðu hjá þessum samstarfsflokkum. Þannig að við auðvitað munum koma okkar málum öllum í framkvæmd. Það var raunar mikill samhljómur í málefnaskrám þessara flokka, margir sameiginlegir fletir.“
Meðal Sjálfstæðismanna voru margir sem kölluðu eftir tveggja flokka meirihluta með Miðflokknum, sem kannski væri betur fallinn til þess að hrista upp í kerfinu. Var eitthvað sem sérstakt sem latti þig til þess?
„Traust og trúnaður skipta gríðarlega miklu máli við myndun meirihluta, eins og við sáum á kjörtímabilinu, sem nú er að líða. Þegar það vantar er er losarabragur á stjórn borgarinnar og hætta á að meirihlutar springi. Ég get ekki hugsað mér að leiða meirihluta sem kemur til með að springa. Það ríkir meira traust og meiri trúnaður milli þeirra flokka, sem mynduðu með sér meirihluta, en meðal annarra kosta. Flokkar, sem ekki verða í meirihlutanum en aðhyllast okkar stefnu, ég treysti á að þeir styðji okkar góðu mál.
Það skipti sköpum við þessa ákvörðun, hve augljóst það var í samtölum mínum við oddvita Viðreisnar og Framsóknar, að þau raunverulega ætla sér að hrista upp í kerfinu, að fara í löngu tímabærar breytingar og láta til sín taka. Og það var algjör forsenda fyrir því að ég gengi inn í þetta samstarf.
Við ætlum okkur að breyta og við ætlum okkur að taka stórar og erfiðar ákvarðanir. Fyrir hóp af fólki sem þarf að standa frammi fyrir mjög stórum og erfiðum og eflaust umdeildum ákvörðunum skiptir máli að fólk standi vel saman og það sé traust og trúnaður.“
Þessir samstarfsflokkar hafa nú áður gengið til kosninga með breytingar á vörunum, en svo tók Viðreisn þátt í útilokun þinni fyrir fjórum árum og Framsókn guggnaði. Af hverju treystir þú þeim betur núna?
„Ég ákvað láta ekki fortíðina eða einhver samskipti úr fortíðinni ráða úrslitum um þessa ákvörðun og það á við um alla þessa þrjá flokka. Ég tók hreinlega ákvörðun um það sem ég teldi Reykjavík fyrir bestu.
Ég hef í gegnum árin – ég hef setið átta ár í borgarstjórn – talað um menningarstríðið í borginni og þær djúpstæðu deilur sem uppi hafa verið um framtíð borgarinnar. Það hefur ríkt hér mjög mikið stjórnlyndi. Margir upplifa að hér hafi jafnvel verið rekin öfgastefna í skipulags- og samgöngumálum, en ég held að svarið við því sé ekki að fara alveg í hina áttina og hinn pólinn.
Ég tel að hér sé hægt að reka Reykjavíkurborg af skynsemi og festu með þeim hætti að stærstur hluti borgarbúa sé sáttur. Það er mitt markmið og ég held að við náum því best í þessu samstarfi.“
Enginn hefur verið duglegri en þú að lýsa því hvernig fjármál borgarinnar séu í járnum og svo er það öll stjórnsýslan sen ekki verður komist hjá að umbylta. Kvíðirðu því?
„Ég kvíði því ekki. Þetta er algjörlega nauðsynlegt verkefni. Það hefði þurft að grípa til þess fyrir löngu síðan. Það er fullkominn samhljómur milli þeirra flokka sem nú mynda meirihluta að ráðast í þessi verkefni og við þurfum að ráðast í þau strax. Við fengum mjög skýrt umboð til að fara í nákvæmlega þessi verkefni.
Þessir flokkar allir töluðu mjög skýrt í kosningunum um að hér þyrfti að minnka þetta borgarkerfi, hér þyrfti að fækka millistjórnendum, hér þyrftum við að njóta meiri stærðarhagkvæmni í rekstrinum. Við töluðum öll skýrt um þetta og við erum með mjög skýrt umboð til að fara í nákvæmlega þessi verkefni og það verður ekkert hik á okkur.“
En taka ekki mörg þeirra verkefna, sem þín bíða, meira en fjögur ár?
„Við ætlum okkur að klára þessa tímasettu áætlun á réttum tíma.“
Þá þarftu að taka til óspilltra málanna!
„Ég er full tilhlökkunar að taka við þessu veigamikla starfi. Mesti heiður sem mér hefur hlotnast. Ég mun vanda mig gríðarlega og vona að ég geti orðið borgarstjóri allra Reykvíkinga.“
