Sterk samningsstaða í sjávarútvegsmálum
Hefjist aðildarviðræður við Evrópusambandið á ný myndi Ísland vera í sterkri samningsstöðu í sjávarútvegsmálum, því sviði sem flestir vænta að ráði úrslitum um hvort um ESB-aðild Íslands geti samist. Hvað landbúnaðarmál snertir myndi stuðningur við bændur og dreifbýli breytast mikið frá núverandi kerfi, en sveigjanleiki til lausna er umtalsverður.
Sjávarútvegsmál yrðu ótvírætt stærsta málið í aðildarviðræðum Íslands við ESB, enda vægi sjávarútvegs í íslensku efnahagslífi enn gríðarmikið þótt úr því hafi dregið sem hlutfall af landsframleiðslu og útflutningstekjum. Landbúnaðarmál eru líka mikilvæg, ekki vegna efnahagslegs vægis greinarinnar heldur vegna ótta um að matvælaframleiðsla á Íslandi verði ekki samkeppnisfær ef núgildandi verndar- og stuðningsráðstafanir falla brott.
Í skipulagi aðildarviðræðna er sjávarútvegur 13. kafli og landbúnaður og dreifbýlisþróun 11. kafli af þeim 33 efnisköflum sem viðræðunum er skipt upp í. Í viðræðulotunni 2010-2013 náðist að opna hvorugan kaflann, en talsverð undirbúningsvinna hafði verið unnin.
EES og sjávarútvegur
Þegar EES-samningurinn var gerður þótti einn stærsti kosturinn sá að hann tæki ekki til sjávarútvegsmála að öðru leyti en því að samið var um hagstæðan, en þó ekki tollfrjálsan, aðgang fyrir íslenskar sjávarafurðir að innri markaði Evrópu – án þess að fiskiskip frá ESB-löndum fengju á móti veiðiheimildir í íslenskri lögsögu. Einnig var samið …
