Kamilla Einarsdóttir, rithöfundur og bókavörður á Landsbókasafninu, harmar hagræðingaraðgerðir innan safnsins, sem mbl.is greindi frá fyrr í vikunni.
Í þeim felst að engir bókaverðir verði á vakt á þriðju og fjórðu hæð safnsins kvölds og helgar þegar hausta tekur, heldur muni almennir öryggisverðir sinna vaktgæslu á hæðunum á þeim tíma.
Hún spyr sig hvort það sé virkilega vilji Loga Einarssonar, ráðherra menningar-, nýsköpunar og háskólamála, að Ísland haldi út slakasta þjóðbókar- og háskólasafni í Evrópu.
Dregur hún það jafnframt í efa að ákvörðunin sé til þess fallin að spara verulega fjármuni eins og sparnaðarkrafa ríkisstjórnarinnar kveður á um.
Í færslu sem hún birti á Facebook fyrr í dag setur hún ákvörðunina í samhengi við aðrar hagræðingarákvarðanir í rekstri safnsins og stöðu þess sem þjóðbókar- og háskólasafns.
Mörg dæmi annarrar þjónustuskerðingar
Kamilla bendir á ýmsa aðra þjónustuskerðingu safnsins við gesti sem átt hefur sér stað undanfarin ár vegna sparnaðarkrafa.
Hún nefnir sem dæmi að Íslandssafn á fyrstu hæð bókhlöðunnar loki nú klukkan 17 á virkum dögum en ekki 19 eins og áður tíðkaðist, og að nú sé safnið ekki opið neina laugardaga yfir sumartímann.
Þá hafi Landsbókasafnið einu sinni verið opið alla virka daga yfir sumarið, enda margir sem nýtt hafi þann árstíma í fræðastörf, en nú sé það lokað í tvær heilar vikur yfir sumartímann.
Aðstaðan hafi jafnframt orðið lakari með árunum – nú sé kaffiterían farin, prenturum hafi fækkað og einungis ein hálfónýt ljósritunarvél sé eftir, svo eitthvað sé nefnt.
„Nú á að draga enn meira úr þjónustu,“ segir í færslu Kamillu.
„Héðan í frá opnar safnið ekki fyrr en klukkan 9, en hefur hingað til opnað rúmlega 8 og eftir klukkan 17 á virkum dögum og um helgar verður mjög lítið og á sumum hæðum alls ekki hægt að fá þjónustu bókavarðar.“
Efast um að ákvörðunin dragi úr kostnaði
Í ofangreindri umfjöllun ræddi mbl.is við Örn Hrafnkelsson landsbókavörð, sem sagði ákvörðunina fyrst og fremst tilkomna vegna sparnaðarkröfu ríkisstjórnarinnar og kvaðst ekki hafa áhyggjur af því að í ákvörðuninni um að fækka bókasafnsvörðum kynni að felast þjónustuskerðing fyrir gesti bókhlöðunnar.
Kamilla efast hins vegar um að ákvörðunin sé til þess fallin að draga úr rekstrarkostnaði safnsins, enda séu bókaverðir langlægst launuðu starfsmenn safnsins þó einhver sparnaður náist sjálfsagt í því að fækka þeim umtalsvert, og lækka laun þeirra sem eftir eru með því að fækka vöktum þeirra.
„En er það virkilega vilji Loga Einarssonar að við séum með slakasta þjóðbókar- og háskólabókasafn í Evrópu?“ spyr hún. „Finnst honum það sæma þjóð sem gefur sig út fyrir að vera bókmenntaþjóð, eða gerir það alla vega svona á tyllidögum?“
Skilur kvíða annarra safnastarfsmanna vel
Þá spyr hún sig hvort nemendum Háskóla Íslands finnist það allt í lagi að dregið sé úr þjónustu við þá samhliða hressilegum hækkunum á skrásetningargjöldum skólans.
„Ég á svo erfitt með að trúa því um Loga, sem er mikill bókmenntamaður, að honum finnist þetta ásættanlegt,“ skrifar hún.
Að lokum segist hún skilja það fullvel að notendur og starfsmenn Hljóðbókasafnsins og Kvikmyndasafns Íslands kvíði því að þeirra góðu söfn fari undir stofnun sem rekin er með þessum hætti.
