Þórönnu Rósu Ólafsdóttur, skólastjóra Rimaskóla, þykir ekki rétt skref að lengja útivistartíma barna. „Mér finnst þetta ekki vera rétt skref miðað við hvaða samfélag við erum komin með í dag,“ segir hún.
Reglur um útivistartíma barna eru frá 1992. Þóranna segir að þá hafi verið einfaldara samfélag. Nú sé hins vegar flóknari heimur, meira ofbeldi meðal ungmenna og mikil hópasöfnun.
Mennta- og barnamálaráðuneytið birti drög að frumvarpi um breyttan útivistartíma í samráðsgátt í sumar. Í þeim er lagt til að útivistartími fyrir tíu til tólf ára börn sé lengdur um eina klukkustund, til klukkan 21, yfir vetrartímann.
Þóranna var gestur Vikulokanna ásamt Erlingi Sigvaldasyni, frístundaráðgjafa og kennaranema, og Árna Guðmundssyni, sérfræðingi í æskulýðsmálum.
Breytt samfélag frá 10. áratugnum
Erlingur er hlynntur lengingu útivistartímans. Hann bendir á að 12 ára börn séu allt annar hópur en þau sem eru 6 ára og því sérstakt að hafa þau undir sama hatti. „Við þurfum að leggja áherslu á að foreldrarnir séu líka með sitt aðhald og geti sett sínar reglur.“
Þóranna segir að það sé rómantísk hugsun að börnin séu að fara út meira til að leika sér og hitta aðra. „Við þurfum að halda utan um þau. Það þarf að vera öruggt umhverfi.“
Hugmyndin féll í grýttan jarðveg
Reglur um útivistartíma tíðkast ekki í öðrum löndum í sama skilningi og á Íslandi.
Árni sagði sögu af því þegar hann kynnti útivistartíma á ráðstefnu í Litáen.
Í kynningunni ræddi hann forvarnir og starf félagsmiðstöðva og hún gekk vel framan af. Þegar hann fór að ræða útivistartímann segir Árni að stemningin í salnum hafi breyst til muna.
„Ég þurfti að grípa til mikilla varna. Þá var það þannig að hjá þeim sem áttu bernsku í löndum sem ekki bjuggu við lýðræði er orðið curfew, sem sagt útivistarbann, algjört bannyrði. [...] Ég þurfti að segja fólki að það væri ekki lögga á hverju horni að smala inn klukkan eitthvað. Með margra augum getur þetta verið sérstakt.“
