Helga Dögg Sverrisdóttir skrifar:

Síðustu vikna harðvítuga umræða milli helsta áhrifamanns íslams í Danmörku, Isam Bachiri, og fjölda stjórnmálamanna og fjölmiðla hefur eins og öll önnur umræðuefni um íslam, endað í blindgötum. 

Fatnaðurinn er tákn um frelsi

Isam B. vill fá Dani til að skilja að íslamski kvenfatnaðurinn sé tákn frelsis kvenna og þeirra eigið val. Hann vill ekki viðurkenna, að þegar við lýðræðissinnuðu Danirnir stöndum andspænis múslimum í hefðbundnum íslamskum fatnaði, sjáum við ekki fyrir okkur frið eða frelsi. 

Við sjáum aftur á móti afhoggin höfuð sem hafa verið hengd upp í eyðimörkinni; við sjáum limlest fólk öskra og keyrt yfir það á vörubíl með einum af hraustum þjónum Allah við stýrið. Við sjáum lestarstöðvar, jólamarkaði og flugvelli fyllta af líkum og særðum eftir enn eina hryðjuverkaárásina undir slagorðinu Allahu-Akbar.

Grundvallarmál lýðræðisins

Það mun þó enginn af umburðarlynda og hlutlausa hluta dönsku þjóðarinnar mótmæla því að kvenstarfsmaður í búð eða apóteki noti íslamska slæðu. Það er orðið daglegt brauð. En ef við sætum á ákærubekknum fyrir héraðsdómi og kvenkyns dómari væri með slæðu, eða karlkyns dómari væri með bindi ísaumað hakakrossi eða merki með mynd af Stalín í hnappagatinu, myndum við mótmæla og krefjast að dómaranum yrði skipt út. 

Danmörk, sem veraldarlegt réttarríki, byggist á klassískri aðgreiningu löggjafar, dómsvalds og framkvæmdarvalds, ólíkt íslam þar sem valdinu er safnað undir einum alsráðanda. Þetta er því algjörlega grundvallarmál fyrir lýðræðið að við leyfum ekki ákvaðna tegun tákna í hjarta réttarríkisins. Kristni krossinn, gyðingahúfan og Þórshamar goðatrúarinnar eru eingöngu merki fyrir trúað fólk og hafa ekkert með uppbyggingu samfélagsins að gera.

Hins vegar

Beri maður hins vegar íslamsk, nasistísk eða kommúnistísk einkenni, er gefið skýrt til kynna að maður vilji breytingar, að það komi, í stað lýðræðislegu þjóðstjórnarinnar, með einræði sem takmarkar borgaraleg réttindi og jafnrétti. Íslamska slæðan sendir einmitt þessa merkingu og starfsmenn stofnana sem standa fyrir þrískiptingu valdsins eiga ekki að nota hana: Alþingi, dómstólar, lögregla, her og skólar. 

Mörg góðmenni kunna að segja að margir múslimar beri slæðu sem trúarmerki og geti lifað og unnið í lýðræðissinnuðu réttarríki. Það gildir, en þá eru þeir ekki „réttir“ múslimar. Sérhver imami myndi staðfesta að íslam útilokar lýðræði. „Þegar maður er múslimi, kaupir maður allan pakkann,“ eins og imam Abdul Wahid Pedersen orðar það. Og í pakkanum fylgir fullkomið samfélagskerfi, stjórnmálarkenning og siðareglur settar af Allah, sem er ofar öðrum lögum, og skráðar í þrjú heilög íslamsk tákn: kóraninn, hadith og sira.

Valið eftir smekk

Íslam má ekki velja eins og réttarsýnispakka, þar sem maður velur og hafnar réttum eftir smekk. Það er allt eða ekkert. Í íslam eru engir „sófasvæðamúslimar“ eða „menningar-múslimar,“ Maður getur ekki verið múslimi án þess að samþykkja íslamska forræðisríkið, sem útilokar lýðræðislega réttarríkið. Fyrir múslima er óhugsandi að lög manna séu yfirboðin lögum Allah. Rannsóknarstofnanir eins og bandaríska PEW og þýska WZB í Berlín hafa sýnt fram á að yfir helmingur múslima í Evrópusambandinu – jafnvel í Danmörku – vill að kóraninum sé fylgt í heild sinni. Það þýðir að stjórnarskráinni yrði skipt út fyrir sharía-lög: ekkert trúfrelsi, tjáningarfrelsi eða listrænt frelsi. Ekkert jafnrétti gagnvart lögum, konur verða annarrar flokks borgarar, gyðingar og kristnir þriðja flokks og allir aðrir vantrúarmenn fjórða flokks.

Verður íslam bætt

Íslamska réttarkerfið, sem múslimar líta á sem vilja Allahs, sem er heilagt, órjúfanlegt og eilíft, var fullmótað á tíma Gorms gamla í Danmörku og sennilega þörf á að uppfæra, segja sumir. Getum við vonað að íslam verði endurbætt og orðið hluti af nútímanum? Nei, engin von samkvæmt fremstu sérfræðingum í íslamskri samfélagsumræðu. 

Dr. Shadi Hamid, múslimi og vísindamaður við Brookings stofnunina í Bandaríkjunum og ritstjóri hjá Atlantic Magazine, segir í myndbandi frá Atlantic að íslam hafi verið ónæm fyrir veraldarvæðingu í aldaraðir. Hann lýsir því þannig: „Vesturlönd hafa óhæfa og niðurdrepandi tilhneigingu til að búast við að aðrar menningar fari í gegnum trúarstríð, endurbætur og upplýsingaröld áður en þeir verða eins og við. Við erum endaþráður sögunnar. Við eigum ekki að búast við að múslimar taki upp veraldlega lífsskoðun. Við verðum að skilja að í íslam er trúin stjórnmál og stjórnmál trúin.“

Fáar endurbætur innan íslams hafa allar mistekist. Súdanski hugsuðurinn og umbótamaðurinn Mamoud Taha predikaði að pólitíski boðskapur Kóransins væri bundinn við tíma og stað og hefði engin gildi í nútímasamfélagi, á meðan andlegi boðskapurinn hefði eilífðar gildi. Að beiðni Sádi-Arabíska stjórnarinnar var Taha hálshöggvinn árið 1985 fyrir villitrúarstarf.

Íslamska slæðan er trúarmerki, en einnig fyrirboði um eyðileggingu alls þess sem gerir lífið virði fyrir frelsiselskenda, lýðræðislega þenkjandi menn í nútíma og umburðarlyndu réttarríki. Slæðan er aðildarkort í ofbeldisfullri fasískri hreyfingu á hernámsleið. 

Íslam þýðir „undirgefni“, og slæðan krefst undirgefni. Okkar undirgefni.

Asger Aamund: TØRKLÆDEFEJDEN – Asger Aamund