Sigurður Sigurðsson skrifar:

Það er lúmskur og viðbjóðslegur tvískinnungur í gangi í íslensku samfélagi sem fólk er loksins að átta sig á. Annars vegar er okkur daglega sagt að það séu ekki til peningar fyrir aldraða, öryrkja eða til að tryggja barnabörnum okkar mannsæmandi heilbrigðiskerfi og menntun. Okkur er sagt að sýna „ábyrgð“ og herða sultarólina.

Hins vegar flæða milljarðarnir í ómældu magni, nánast stjórnlaust, jafnskjótt og ríkið fer í risaframkvæmdir eða þegar búið er að búa til ný „opinber hlutafélög“ (ohf.) í kringum innviði landsins.

Horfum á handverkið á bak við tjöldin:

Þar sitja gæðingar kerfisins, lögfræðistofurnar og vildarvinirnir við hlaðborð ráðgjafasamninga og stjórnarsetna. Framkvæmdir fara hundruð prósenta fram úr áætlun, stjórnunin og umsjónin er í hreinum molum, en enginn ber ábyrgð. Af hverju? Vegna þess að strúktúrinn er hannaður þannig að tapinu er alltaf velt yfir á almenning, en gróðinn og bitlingarnir renna til útvalinna.

Þetta er stærsta brellan:

Á meðan þú horfir upp á vextina þína hækka og matvöruverðið stökkbreytast vegna séríslenskrar fákeppni, þá er verið að safna ríkisskuldum í þínum nafni til að fjármagna sukkið. Það á að skilja barnabörn mín – og þín – eftir með reikninginn fyrir hruni innviðanna á meðan erfingjar auðvaldsins sitja í skjóli með eignirnar sínar (okkar) - á þurru.

Þegar ég reyni að benda á þetta svakalega misræmi, þá skella stóru miðlarnir í lás. Morgunblaðið hleypur til og ritskoðar gagnrýni á þetta kerfi, og aðrir miðlar vilja bara skammta umræðunni örfá pláss í viku. Þeir vilja halda þjóðinni í þyrnirósarsvefni og vímu svo hægt sé að klára leikritið í myrkrinu fyrir atkvæðagreiðsluna í ágúst.

En við höfum fattað brelluna. Þessi barátta snýst ekki bara um utanríkismál – hún snýst um að fá sterkar, óháðar eftirlitsstofnanir, opna markaði og gagnsæi sem elítan getur ekki ritskoðað eða mútað. Hún snýst um að stöðva þetta rán á sameiginlegum sjóðum okkar.

Þeir geta lokað dyrunum á prentmiðlunum - en loka aldrei á okkur