Margar sárar æskuminningar tengjast knattspyrnuæfingum hjá Fram fyrir neðan gamla Sjómannaskólann. Ég var svo lélegur í fótbolta að ég lenti alltaf í ruslflokknum sem enginn vildi hafa í liði með sér. Sjálfan langaði mig til að vera hluti af glæstu bláklæddu strákaliði sem stillti sér upp með bikar á mynd í Mogganum. En það átti ekki fyrir mér að liggja. Æfingunni lauk áður en hún byrjaði. Ég var sendur heim en hinir fóru að spila fótbolta.
Í gagnfræðaskóla var ég bekkjarfélagi fótboltadrengs úr Val. Hann var sonarsonur Eldeyjar-Hjalta sem var íslensk þjóðhetja. Ég hugsaði: „Af hverju á ég enga svona forfeður sem fæðast miklir íþróttamenn og skila því áfram til afkomenda sinna?“
Þrátt fyrir þessi áföll sem tengdust Fram leit ég alltaf á mig sem Framara og límdi merki félagsins á afturrúðu bílanna sem ég átti úti í Svíþjóð. Maður getur skipt um konu en það er ekki hægt að skipta um fótboltalið.
Ég fylgdist alltaf með félaginu af hlýhug þótt ég vissi ekki lengur hvar höfuðstöðvarnar væru. Fyrir mörgum árum var ég fenginn til að halda hátíðarræðu á Þorrablóti Framara. Ég hitti aftur gamla kvalara eða félaga frá því forðum. Þeir voru kátir og feitir og mundu óljóst eftir mér. „Þú ert allavega betri ræðumaður en fótboltamaður,“ sagði einn þeirra. „Mikið djöfull varstu alltaf lélegur,“ sagði annar hlæjandi. Ég lagði í ræðunni áherslu á uppeldisgildi fótboltans. „Á Framvellinum átti ég mín glæstustu augnablik og sárustu ósigra,“ sagði ég og uppskar lófaklapp. Á þessari stundu fann ég fyrir einhverri tengingu sem ég var búinn að leita að í áratugi. Eftir borðhald og ræðu reyndi ég að að spjalla við aðra gesti en enginn hafði áhuga á mér. Ég var ekki hluti af liðinu og gat því ekki rifjað upp nein sameiginleg afrek. Þegar klukkan var farin að ganga ellefu laumaði ég mér heim. Mér leið eins og forðum þegar ég gekk niður Nóatúnið á leið frá Framvellinum einn á ferð. Það átti bara ekki fyrir mér að liggja að komast í þetta lið.
