Jón Pétur Zimsen og sonur hans lögðu af stað í kajakróður úr Kollafirðinum seinnipartinn í gær. Þeir sigldu á kajökum sínum út fjörðinn og svo í átt að Kjalarnesi.
Á leiðinni tapaðist blaðkan, sem knýr bátinn áfram, á kajak Jóns Péturs.
Feðgarnir voru við veiðar í nokkra stund áður en þeir héldu til baka.
Á leiðinni í land var sonurinn með kajak Jóns Péturs í togi. Honum hvolfdi og Jón Pétur lenti í sjónum.
Jón Pétur reyndi þá að fara upp á kajak sonar síns en fyrir vikið lyftist báturinn hans upp.
„Og þá fara að byrja tilfæringar hjá okkur að koma honum framar á bátinn, til að sökkva honum að framan til að hann geti pedalað með okkur í land.“
Enginn ótti á meðan beðið var eftir björgunarsveitum
Hallinn á kajak sonarins varð hins vegar of mikill og feðgarnir enduðu báðir í sjónum.
Þeir náðu sambandi við Neyðarlínuna og björgunarsveitir voru kallaðar út.
Jón Pétur segir að þeir hafi hvorki verið hræddir né fundið fyrir miklum kulda á meðan þeir biðu björgunarinnar.
„Heldur bara beið maður þarna og svo komu þeir. Og það sem var kannski erfiðast, að ég var í smekkbuxum og þær voru komnar niður á hælana á mér. Þannig ég var svona heftur, ég gat ekki synt almennilega með fótunum.“
Viðbragðsaðilar biðu feðganna þegar þeir komu í land. Þeir fengu aðhlynningu í sjúkrabíl áður en þeir voru fluttir á bráðamóttökuna. Þaðan voru þeir útskrifaðir skömmu síðar.
Jón Pétur segir það hafa komið sér á óvart hve lágur líkamshiti þeirra var eftir volkið.
„Hann var 33 og ég var 32 gráður. Og við erum bara drifnir úr fötunum, inn í bíl og undir teppi. Og vökvi í æð, svona hlýr vökvi. Og það tók okkur svona hálftíma bara að ná eðlilegum líkamshita.“
Fyrst og fremst þakklæti í huga
„Þetta fólk, björgunarsveitarmennirnir og bráðamóttakan, á þvílíkt hrós skilið fyrir fagmannleg og snaggaraleg viðbrögð,“ segir Jón Pétur.
Feðgunum líður vel í dag og Jón Pétur er sannfærður um að þessi lífsreynsla muni tengja feðgana betur saman.
Jón Pétur ætlar að kaupa sér þurrbúning fyrir næstu ferð.
„Þarna vorum við úti á sjó í hálftíma saman, kannski ekki langur tími, en þetta var samt ákveðin lífsreynsla. Og líka pínku óhugnanlegt að finna það að styrkur í höndum og fótum hann svona dofnar smátt og smátt. Maður finnur það. Það var aðeins erfitt.“
