Sigurður Sigurðsson skrifar:

Það er stórkostlegt að fylgjast með nýjustu snúningunum á taflborði elítunnar. Nú mætir Bjarni Benediktsson í brúna hjá Samtökum atvinnulífsins og Mogginn hleypur strax til í fagnaðarlæti yfir nýju „vinnumarkaðsmódeli“. Allt í einu á að fara að læra af Dönum og Svíum. En eins og alltaf þegar þetta fólk talar um „þjóðarhagsmunir“, þá er sannleikanum snúið á hvolf í felum.

Handverkið í þessum nýja áróðri er lúmskt. Þeir segja að útflutningsgreinarnar eigi að „gefa merkið“ og stýra því hvað sé til skiptanna í kjarasamningum, alveg eins og á Norðurlöndunum. Þeir vilja meina að verðbólgan og okurvextirnir séu launafólki að kenna sem „sækir meira en þjóðarbúið skapar“.

En kíkjum á kjarnann sem fólki er bannað að fatta:

Á hinum Norðurlöndunum búa verkamenn við stöðuga mynt, lága vexti, virka samkeppni á matvælamarkaði og sterkar, óháðar eftirlitsstofnanir. Þar þarf unga fólkið ekki að borga helminginn af laununum sínum í okurleigu til fasteignafélaga kvótaelítunnar.

Brellan sem verið er að matreiða ofan í okkur núna er sú að það á að læsa íslenskt launafólk inni í „norrænum ramma“ þegar kemur að launum, en halda áfram að rukka það um séríslenskt okur í búðum og á húsnæðismarkaði. Útgerðin á að fá að halda áfram að soga milljarðana út úr sameiginlegum auðlindum þjóðarinnar óáreitt, en ef vinnandi fólk biður um leiðréttingu, þá er það kallað „óábyrgt launaskrið“ sem búi til „kreppu Kristrúnar“.

Þetta er sami viðbjóðslegi tvíverknaðurinn og við sjáum alls staðar. Ríkisbáknið ohf. og risaframkvæmdirnar mega fara hundruð milljarða fram úr áætlun án þess að nokkur beri ábyrgð, en þegar kemur að buddunni hjá almenningi á að skammta úr hnefa í nafni „stöðugleika“.

Mogginn hefur miklar áhyggjur af því að fólk sé að vakna af þessum langa þyrnirósarsvefni fyrir ágústlok. Þess vegna er verið að dæla út þessum pöntuðu viðvörunum atvinnulífsins á meðan gagnrýnum röddum er meinuð birting á síðum blaðsins.

Við ætlum ekki að láta læsa okkur inni í fátæktargildru undir yfirskini „norrænna módela“ á meðan elítan skiptir á milli sín gróðanum af landinu. Við ætlum að rífa niður þennan vítahring með því að krefjast alvöru samkeppni, opinna glugga og jafnra leikreglna fyrir alla – líka barnabörnin mín sem eiga rétt á framtíð án lénsveldis.

Að afhjúpa þversögnina á milli þess að vilja „norrænt módel“ á laun en „séríslenskt módel“ á okur og fákeppni er nákvæmlega röksemdin sem bítur á þessa spillingu.