Um daginn sá ég myndband á netinu af sérþjálfuðum lögregluhundum í Madrid við æfingar í hjartahnoði. Þeir voru af einstaklega krúttlegri tegund og varla orðnir fullorðnir. Lögreglumaður lá í gulum sandi sem þyrlaðist upp þegar loðboltinn skoppaði upp og niður af ótrúlegri taktfestu sem ég vissi ekki að fyrirfyndist í hundum.
Hér á Íslandi, í sjávarþorpinu Reykjavík þar sem fjörurnar eru þaktar svörtum sandi, lá kona hins vegar þjáð af túrverkjum. Krampaköstin komu með óreglulegu millibili en þó nógu tíð til að hún lægi í fósturstellingu á rúminu sínu. Konan var eigandi Bingó, fjögurra kílóa smáhunds af tegund sem upphaflega var ræktuð til að gæta heimila og veiða rottur. Það rottuveiðieðli hafði þó greinilega eitthvað skolast til, þrátt fyrir hreinræktun og ættbókarfærslur.
Einhverju sinni hafði silfurgrá rotta mætt til leiks í garðinum. Bingó hnusaði forvitinn af henni og virtist helst halda að þarna væri kominn einhvers konar asnalegur hvolpur. Hann veifaði skottinu og vildi leika. Rottan fraus af skelfingu en lét sig síðan hverfa undir næsta bíl þegar henni varð ljóst að hún yrði ekki étin þann daginn.
En aftur að vesalings túrverkjuðu konunni.
Hún hafði nýlega séð þessi myndbönd af spænsku lögregluhundunum og auðvitað datt henni í hug að Bingó gæti mögulega orðið að einhverju liði. Kannski ekki framkvæmt hjartahnoð, en að minnsta kosti sótt teppi eða sýnt samúð af einhverju tagi. Hún kallaði því aumlega á hundinn í gegnum krampaköstin og fljótlega heyrðist kunnuglegt tifið á parketinu.
Svo birtist lítið trýni og glansandi feldur. Bingó skoppaði upp í rúmið, þefaði örlítið af eiganda sínum og stökk síðan aftur niður.
„Ah, dásamlegt,“ hugsaði konan. „Hann er að sækja eitthvað handa mér.“
Tvær mínútur liðu. Bingó brasaði inni í stofu. Tif á parketi. Smá bras.
„Æ, hvað þetta er sætt,“ hugsaði konan.
Fleiri mínútur liðu. Þetta var hætt að vera sætt og orðið örlítið þreytandi. Í Instagram myndböndunum virtust þessi hjálpsömu gæludýr yfirleitt vinna hraðar og af meiri einurð.
Á endanum gafst konan upp og staulaðist fram í stofu. Þar hafði Bingó fundið Ikea-poka fullan af hreinum þvotti sem átti eftir að brjóta saman, dregið bestu flíkurnar upp á gluggasyllu og búið sér til einstaklega notalegt hreiður með útsýni yfir bílastæðið þegar sjúkraliðið kæmi að sækja hinn deyjandi eiganda.
