Í vísindagrein á vef Nature.is lýsa vísindamennirnir, sem eru frá Kína, Ítalíu og Nýja Sjálandi, fundi sínum. Hópurinn hefur komið búnaði og myndavélum niður á hafsbotninn til að taka myndir af steingervingunum.
Danska ríkisútvarpið, hefur fjallað um fundinn en rætt var við Morten Tange Olsen, dósent við Globe Institute í Kaupmannahafnarháskóla. Hann sagði uppgötvunina bæði ánægjulega og athyglisverða. Því það sé ekki aðeins fjöldi hvalanna sem sé áberandi.
Við nánari rannsókn á beinunum hafa vísindamenn getað ályktað að sumar leifarnar megi rekja allt að fimm milljónir ára aftur í tímann. „Þess vegna er það sérstakt að leifarnar séu svo vel varðveittar,“ er haft eftir Olsen.
Ef hvalir reki ekki á land á strönd þegar þeir deyja, þá sökkva þeir til botns. Þar liggi þeir á hafsbotninum og séu veislumáltíð fyrir dýrin sem lifa niðri á botni hafsins.
Varpað ljósi á þróun tegunda
Fundirnir á hvalabeinagrindunum geta mögulega veitt nýja þekkingu og innsýn í tegundir, bæði núlifandi og útdauðar. Samkvæmt Olsen á uppgötvunin að geta sagt eitthvað til um hvernig tegundafjölbreytnin hefur verið hér áður fyrr, langt, langt aftur í tímann.
Hann útskýrir einnig að vísindamenn hafi ekki áður rannsakað hafsbotninn á svo miklu dýpi. Þess vegna finnist honum áhugavert að fylgjast með því hvort haldið verði áfram að rannsaka mjög djúp svæði heimshafanna til að komast að því hvort þessi stóri „hvalakirkjugarður“ sé einstakur eða hvort fleiri slík tilfelli finnist.
„Hafið er jú stórt og það er stór hluti af plánetunni okkar,“ segir Olsen að lokum.
