Geir Ágústsson skrifar:

Haft eftir forstjóra Icelandair:

Hækkun kostnaðar vegna losunar­heimilda sýnir vaxandi vægi kol­efnis­gjalda í rekstri félagsins, þótt elds­neytis­verðið hafi haft mun meiri áhrif á af­komu fjórðungsins.

Ekkert óvænt við það þótt margir hafi látið koma sér á óvart að svimandi skattheimta hafi skelfilegar afleiðingar.

Nærtækast væri fyrir Icelandair að flytja höfuðstöðvar sínar til Færeyja sem borga engin kolefnisgjöld, hvorki af skipum né flugvélum, en ætli gjaldþrot fyrirtækisins sé ekki líklegra. Þá fá Íslendingar sennilega ríkisflugfélag sem býður hagstæð fargjöld fyrir fáa útvalda.

Þýskaland er hérna ágætt dæmi um glapræðið. Iðnaður flýr landið og útblástur iðnaðarins um leið. Menn fagna því að útblásturinn minnki en gleyma því að ástæðan er gjaldþrot eða landflótti iðnaðarins – og starfanna.

Ef álverin yfirgefa Ísland mun útblástur hríðfalla. Sumir munu fagna því og ekki spá mikið í að þúsundir starfa og milljarðar í gjaldeyristekjur eru líka á brott.

Auðvitað er hægt að gera hvoru tveggja í senn – minnka útblástur og varðveita störfin og hagnaðinn. Íslensku fiskvinnslurnar reyndu það til að snúa frá olíu til rafmagns en hafa nú snúið aftur til olíunnar því rafmagnið kom aldrei – ekki mátti virkja og reisa háspennulínur.

En yfirleitt koma skattarnir á undan raunveruleikanum og drepa allt sem á vegi þeirra verður. Kolefnisgjaldið er hérna alveg sérstaklega eitrað því það leggst svo þungt á líf venjulegs fólks, skerðir lífskjör, drepur fyrirtæki eða hrekur þau á flótta og læðir sér inn í allt vöruverð og allan flutningskostnað. Valkostir við losunina eru fáir og dýrir og kolefnisgjaldið því ekkert á förum. Nýr skattur, og loftslagið heldur áfram að vera eins og það er.

Nú þegar Icelandair reynir með veikburða hætti að vara við gjaldþroti sínu er kannski tilefni fyrir Ísland til að standa í lappirnar gagnvart ofríki Evrópusambandsins.

Eða ganga í það og gefast þannig endanlega upp á sjálfstæðisbaráttunni.