Jakob Bjarnar svarar harðri gagnrýni Karlmennskunnar en vill ekki að Þorsteinn fái þá flugu í höfuðið að hann sé málsmetandi

Þar er Jakob sakaður um að hafa birt umfjöllun sem hafi verið sett fram sem hlutlaus frétt en í raun þjónað ákveðnum málflutningi.

Í færslu Þorsteins er því haldið fram að Jakob hafi dregið upp jákvæða og mannlega mynd af Snorra Mássyni, sem nýlega hefur verið í sviðsljósinu vegna ummæla sinna um regnbogafánann. Þorsteinn segir að umfjöllunin hafi lagt áherslu á ofsafengin viðbrögð samfélagsins við orðum Snorra, en sleppt því að taka efnislega afstöðu til málflutnings Snorra sjálfs.

Þá er hann sérstaklega reiður yfir að engin gagnrýnin nálgun hafi verið á viðtalið. Í færslunni er því einnig haldið fram að stuðningsraddir sem fengu pláss í umfjölluninni hafi haft lítið vægi í opinberri umræðu og verið notaðar til að skapa þá mynd að meiri stuðningur væri við sjónarmið Snorra en raun ber vitni.

Einnig er því haldið fram að með framsetningunni hafi ætlunin verið að vekja samúð með Snorra og draga úr vægi þeirrar gagnrýni sem hann hefur fengið.

Svar Jakobs: „Þetta er viðtal, ekki frétt“

Í svari sínu sínum hafnar Jakob þessum ásökunum og segir þær byggðar á grundvallarmisskilningi á eðli blaðamennsku. Hann leggur áherslu á að um hafi verið að ræða viðtal en ekki hefðbundna frétt.

Hann tekur þó fram að hann leggi ekki í vana sinn að svara Þorsteini „því hann (Þorsteinn) gæti fengið þá flugu í hausinn að hann sé málsmetandi.“

„Þetta er ekki frétt, þetta er viðtal,“ segir Jakob og útskýrir að í viðtali sé það viðmælandinn sem tjáir sín sjónarmið, en hlutverk blaðamannsins sé að koma þeim á framfæri á skýran og heiðarlegan hátt.

Hann segir að hlutlægni felist ekki í því að blaðamenn hafi ekki skoðanir, heldur í því að þeir leggi þær til hliðar í starfi. Að hans sögn er markmið hans að ræða við fólk í sviðsljósinu, draga fram sjónarmið þeirra og leggja þau síðan í dóm lesenda.

„Ég er ekki að draga neina tauma,“ segir hann og bætir við að það sé ekki hlutverk hans að leiða lesendur að ákveðinni niðurstöðu, heldur að miðla upplýsingum og sjónarmiðum.

Jakob gagnrýnir jafnframt þá hugmynd að ekki sé boðlegt að gefa stjórnmálamönnum vettvang til að tjá sig, sérstaklega þegar þeir hafa sætt mikilli gagnrýni. Hann segir slíkar hugmyndir bera með sér hættulega tilhneigingu til þöggunar.

Hann segir það hrollvekjandi ef alþingismaður sem setið hefur undir holskeflu gagnrýni fái ekki að útskýra sín sjónarmið og svara gagnrýni.