Heimurinn hrundi
Helena Huld Hafsteinsdóttir hún missti vinkonu sína þegar hún var fjórtán ára. Henni fannst sem veröldin hefði stöðvast og átti erfitt með að sjá aðra halda lífi sínu áfram. Það tók hana langan tíma að vinna úr sorginni en fimm árum síðar er hún farin að horfa björtum augum til framtíðar.
Foreldrar Helenu Huldar Hafsteinsdóttur og Emblu Arnars Katrínardóttur tilheyrðu sama vinahópi, sem hélt þétt saman. Stelpurnar voru jafngamlar og höfðu þekkst frá fæðingu. Þær höfðu ferðast saman til útlanda, varið hátíðarstundum saman og voru báðar í sama tónlistarskólanum, þó að Helena væri í Vesturbæjarskóla og Embla í Melaskóla. Í 8. bekk sameinuðust þær síðan í Hagaskóla, þar sem þær lentu saman í bekk og urðu jafnvel enn nánari en áður. „Við vorum alltaf eitthvað að spjalla í tímum. Kennararnir voru ekkert alltaf ánægðir með okkur,“ rifjar Helena upp. Þess utan voru þær saman í vinahóp og vörðu nánast öllum stundum saman. „Embla var fyndnasta manneskja sem ég hef hitt. Hún var neikvæð á hátt sem kom öllum öðrum í gott skap, sem er hæfileiki sem þú finnur ekki oft. Fyrir utan geggjaðan húmor hafði hún marga góða eiginleika. Hún var alltaf til staðar.“
Helena var félagslynd og vinahópurinn var stór. …
