Gunnar Smári Egilsson, ritstjóri Samstöðvarinnar, hefur glímt við erfið veikindi allt frá því í febrúar. Þá greindi hann frá því að hann hefði greinst með blóðtappa í fæti, lungum og hjarta. Þann 6. mars greindi DV frá því að Gunnar Smári væri útskrifaður af sjúkrahúsi.
Honum átti eftir að versna eftir það og hefur undanfarið glímt við hjartabilun. Hann birti í dag nokkuð langan pistil á Facebook-síðu sinni þar sem hann rekur veikindin og hvaða áhrif það hafi á andann og sálarlífið að glíma við svo erfiðan heilsubrest. Hann segist þó ekki óttast dauðann enda þurfi hann ekki að hafa áhyggjur af honum næstu árin:
„Annars óttast ég ekki dauðann, hann er eitthvað sem ég mun þurfa að hafa áhyggjur af eftir mörg ár. Einn læknirinn sagði að ég gæti þakkað fyrir að vera ekki dauður, en maður veit aldrei hvað þeir vilja segja þessir læknar. Þeir nota allar aðferðir til að herða fólk og gera það upplitsdjarfara. Að þakka fyrir lífið er besta aðferðin til þess.“
Orkuleysi og raddleysi
Gunnar Smári segir að þreyta og mæði hellist yfir hann og spyr sig hvað valdi þessu orkuleysi. Hann fer heimspekilegum og skáldlegum orðum um þessa upplifun:
„Minn vandi er að ég kann ekki á mig lengur. Það hellist yfir mig mæði og þreyta án þess að ég sjái neitt samhengi. Ég sofna fimm sinnum yfir daginn, sitjandi í stól eða liggjandi í sófa. Hvaðan kemur þreytan? Eða öllu heldur; hvers vegna kviknar engin orka? Vélin sem áður gekk svo vel er nú í furðulegum hægagangi. Ég er á 17% orku svaraði ég hjúkrunarfræðingi um daginn. Ég held ég sé kominn upp í 23%, svaraði ég daginn eftir. Það er mikill munur, eitthvað sem má vinna með. Mér hefur ekkert dottið í hug í viku. Ég sem hef alltaf getað búið til stórar veraldir innra með mér, fundið nýjar slóðir og tilgang, mikilvæg markmið, ég er nú gleymdur út í eyðimörkinni. Og það er nótt. Þegar er nótt í eyðimörkinni stígur hitinn til himins og það verður undarlega kalt. Kuldi sem sest í beinin.“
Hann segist eiga erfitt með röddina og geti ekki talað með eðlilegum hætti:
„Ég hef misst aflið á bak við röddina. Hún er ekki bara veik heldur get ég ekki talað með eðlilegum áherslum. Ég á nóg með orðin, næ ekki að setja tilfinningu á bak við þau. Stundum á ég erfitt með að kyngja, svelgist á engu. Þetta eru líklega aukaverkanir af lyfjum, vonandi hræra læknarnir í þeim svo ég fái röddina aftur. Húðin glansar stundum, ég horfi á hendurnar og þekki þær ekki, ekki frekar en lafði Macbeth.“
Áhrif hjartabilunar á persónuleikann
Gunnar Smári veltir því fyrir sér hvaða áhrif hjartabilun hafi á persónuleika sjúklingsins og hann saknar andagiftar sinnar sem mjög hefur gefið eftir í þessum hremmingum. Hann segist bjartsýnn á að ná heilsu í sumar og hlakkar til að lifa aftur fullu lífi:
„Ég hef ekkert sjúkdómsinnsæi, veit ekkert hvaða áhrif hjartabilun hefur á persónuleika fólks. Finn hvergi neitt af viti um það. Fyrir nokkrum árum reyndi ég að finna eitthvað af viti um áhrif gagnaugablaðsflogaveiki á persónuleika þeirra sem bera þann sjúkdóm, en fann fátt, mest einhverja dulhyggju um seiðmenn og spákonur. Undarlegt að sjá áhrif sjúkdóms á líffæri en ekki andann, við sem erum ekkert nema andi. Samt er andinn aðeins hluti af okkur, þegar hann yfirgefur okkur finnum við hvað við erum lítið án andans, eins og titrandi smáblóm.
Ég skrifa þetta til að vita hvort andi minn sé með mér. Ég sakna hans og hlakka til að fá að lifa aftur fullu lífi. Það verður í sumar.“
