Kærunefnd húsamála hefur komist að þeirri niðurstöðu að leigusali skuli endurgreiða fyrrum leigjanda sínum og starfsmanni ofgreidda leigu og þar að auki upphæð sem leigusalinn, sem raunar er starfsmannaleiga, dró af launum leigjandans eftir að kastaðist í kekki á milli hans og annars leigjanda í sama húsnæði.
Leigjandinn leigði herbergi hjá þessum vinnuveitanda sínum og var leiga hans á herberginu beintengd starfi hans.
Leigjandinn krafðist endurgreiðslu á 15.000 krónum sem starfsmannaleigan dró af launum hans fyrir að brjóta gegn umgengnisreglum í samskiptum við annan leigjanda í sama húsnæði. Krafðist leigjandinn einnig endurgreiðslu á leigu sem hann vildi meina að starfsmannaleigan hefði ofrukkað hann um.
Vildi leigjandinn meina að eftir minniháttar orðaskak við hinn leigjandann, sem væri ofbeldisfullur, hafi starfsmannaleigan sektað hann og dregið sektina af launum hans, þrátt fyrir andmæli. Hvorki hafi átt sér stað líkamleg árás né skemmdarverk, einungis skoðanaskipti. Ákvörðunin hafi verið tekin út frá kvörtun frá hinum leigjandanum eða einhliða lýsingu hans. Starfsmannaleigan hafi einnig hótað að vísa honum úr herberginu.
Sagði leigjandinn starfsmannaleiguna hafa hækkað leiguna í tvö skipti á einu og hálfu ári, samtals um 10 prósent eða úr 90.000 krónum í 100.000 krónur, en um hafi verið að ræða leigu á 7 fermetra herbergi. Hann hafi engin ákvæði fundið um hækkun leigu í leigusamningnum. Þá hafi fjárhæð leigunnar ekki verið tilgreind í samningnum en fram hafi komið í símtali, áður en hann hafi komið til Íslands, að leigan væri 90.000 krónur.
Húsreglur
Starfsmannaleigan sagðist í sínum andsvörum hafa annars vegar milligöngu um að útvega starfsmönnum, sem þekki mismikið til á íslenskum vinnumarkaði, verkefni og hins vegar að útvega verktökum vinnuafl með viðeigandi þekkingu í tiltekinni iðn í þann tíma eða verkefni sem þeirrar þekkingar sé krafist. Umræddir starfsmenn séu þá álitnir starfsmenn starfsmannaleigunnar og sé ráðningarsamband á milli hennar og viðkomandi iðnaðarmanns.
Krafðist starfsmannaleigan þess að kröfu leigjandans um endurgreiðslu á ofgreiddri leigu yrði vísað frá þar sem hún væri vanreifuð. Það kæmi ekki skýrt fram í henni hvaða upphæðir væri um að ræða og heldur kæmi þar ekki fram að leigjandinn hafi fengið afslátt af leigunni.
Hvað varðaði 15.000 krónurnar sem dregnar voru af launum leigjandans sagði starfsmannaleigan að það hafi verið fyllilega löglegt að gera það. Húsreglur hefðu verið skýrar um að væri húsfriður rofinn og kvörtun lögð fram, varðaði það gjaldi. Enda væri það helsta úrræði sem leigusali hafi til að framfylgja húsreglum, fyrir utan að rifta samningi, en síðara úrræðið væri meira íþyngjandi og því síðri valkostur.
Vildi starfsmannaleigan meina að ekki hafi farið milli mála að um ófrið hafi verið að ræða, leigjandinn hafi hafi sjálfur viðurkennt það í kæru sinni. Þótt ekki hafi komið til handalögmála, yrði að telja að þröskuldur fyrir því að húsfriður væri rofinn lægi nokkru lægra en að líkamlegu ofbeldi væri beitt. Benti starfsmannaleigan á í því samhengi að samkvæmt húsaleigulögum skuli leigjandi fara að viðteknum umgengnisvenjum og gæta þess að raska ekki eðlilegum afnotum annarra þeirra sem hafi afnot af húsinu eða valda þeim óþægindum eða ónæði.
Endurgreiða
Í niðurstöðu kærunefndar húsamála segir að því er varði 15.000 króna sektina þá sé það alveg skýrt í húsaleigulögum að það sé óheimilt að semja um að leigjandi íbúðarhúsnæðis taki á sig ríkari skyldur og öðlist minni réttindi en lögin mæli fyrir um nema ákvæði laganna hafi að geyma sérstök frávik þess efnis.
Í lögunum sé hvorki kveðið á um að leigusala sé heimilt að draga fé af launagreiðslum til leigjanda sökum vanefnda hans á leigusamningi né sekta hann fyrir samningsbrot. Almenn ákvæði laganna um umgengni leigjanda feli ekki í sér slíka heimild. Verði því talið að starfsmannaleigunni hafi verið óheimilt að sekta þennan starfsmann sinn og leigjanda fyrir ætlað brot á áðurnefndum húsreglum.
Leiga
Þegar kemur að hinni kröfu leigjandans um endurgreiðslu á ofgreiddri leigu segir nefndin að í leigusamningi hafi ekkert komið fram um fjárhæð leigunnar eða breytingar á henni. Aftur á móti hafi í samningnum verið kveðið á um að fjárhæð húsaleigunnar væri byggð á verðskrá og að hún væri greidd með því að vera dregin af launum leigjandans í lok hvers mánaðar. Aðila málsins greini hins vegar ekki á um að leigjandanum hafi aldrei verið kynnt þessi verðskrá.
Nefndin segir að ljóst að leigjandanum hafi verið kynnt í upphafi leigutímans að leigan fyrir herbergið væri 90.000 krónur á mánuði en honum hafi ekkert verið greint frá því og ekki hafi verið samið um það við hann hvort, hvernig og hvenær leigan skyldi breytast.
Nefndin bendir á að samkvæmt húsaleigulögum skuli allar breytingar á leigusamningi eða viðbætur við hann, sem heimilar séu samkvæmt lögunum, gerðar skriflega og undirritaðar af samningsaðilum. Það hafi ekki verið gert þegar leigan hafi verið hækkuð í tvígang. Hækkunin hafi í bæði skiptin þvert á móti verið einhliða af hálfu starfsmannaleigunnar. Nefndin segir að ekki sé hægt að líta svo á að, í ljósi afdráttarlausra fyrirmæla húsaleigulaga, að leigjandinn hafi samþykkt hækkunina í verki þótt starfsmannaleigan, sem bæði vinnuveitandi og leigusali, hafi dregið hækkaða húsaleigu af launum hans án þess að hann hreyfði andmælum.
Hækkun leigunnar hafi þar með ekki verið í samræmi við húsaleigulög og því beri starfsmannaleigunni að endurgreiða þá upphæð sem leigjandinn var rukkaður um umfram umsamda húsaleigu.
Starfmannaleigan þarf því að endugreiða sínum fyrrum leigjanda og starfsmanni 110.064 krónur auk dráttarvaxta.
