Það var ekki bara starfsfólk Flugleiða sem lét sig framtíð flugfreyja félagsins varða haustið 1980. Eiginkonur nokkurra flugmanna blönduðu sér einnig í málið og sendu flugfreyjum blómvönd ásamt stuðningskveðju þar sem þær lögðust á sveif með þeim í baráttu um endurráðningar.
Frá þessu var greint í Morgunblaðinu 2. október 1980 undir fyrirsögninni:
„Eiginkonur flugmanna mæla með ráðningu elztu flugfreyjanna.“
Fyrirsögnin kann að hljóma nokkuð sérstök í dag, en þar var þó ekki verið að leggja til að aldur flugfreyjanna sjálfra réði því hverjar fengju vinnu. Málið snerist um starfsaldur.
„Okkur barst gullfallegur blómvöndur“
Gréta Önundardóttir, varaformaður Flugfreyjufélags Íslands, sagði í samtali við Morgunblaðið að félagskonum hefði verið skemmt þegar óvænt baráttukveðja barst inn á fund þeirra.
„Okkur barst gullfallegur blómvöndur með kveðju frá nokkrum eiginkonum flugmanna þar sem þær sögðust styðja okkur eindregið í því að endurráðið yrði í flugfreyjustörf eftir starfsaldri,“ sagði Gréta.
Eiginkonur flugmannanna tóku því skýra afstöðu með þeirri kröfu flugfreyja að þær sem hefðu lengstan starfsaldur skyldu ganga fyrir þegar ráðið yrði aftur til starfa.
Morgunblaðið þjappaði þeirri kröfu hins vegar saman í mun eftirminnilegri fyrirsögn um ráðningu „elztu flugfreyjanna“.
Óvissa um framtíð starfsmanna Flugleiða
Fréttin birtist á tímum mikillar óvissu innan Flugleiða.
Á sömu síðu Morgunblaðsins var fjallað um starfsmenn félagsins í Lúxemborg, þar sem verkalýðsfélög kröfðust trygginga vegna framtíðar þeirra starfsmanna sem áttu yfir höfði sér uppsagnir.
Á fundi verkalýðsfélaga í Lúxemborg hafði komið fram sú krafa að Flugleiðir og yfirvöld þar í landi kæmu sér saman um félagsmálaáætlun fyrir starfsfólk sem þegar hafði verið sagt upp eða ætti von á uppsögn.
Talsmaður verkalýðsfélaganna sagði þá að öllum tillögum þeirra hefði fram að því verið hafnað og að óvissa væri því mikil meðal starfsfólksins.
Starfsmenn Flugleiða í Lúxemborg fóru jafnframt fram á að fá tryggingu fyrir framtíðarvinnu og að hugsanlegar endurráðningar færu eftir ákveðnum reglum.
Blómvöndurinn sem rataði í blöðin
Í því umhverfi varð stuðningsyfirlýsing eiginkvenna flugmannanna að lítilli en eftirminnilegri frétt.
Þær sendu flugfreyjunum ekki aðeins góðar óskir heldur tóku afstöðu í einu af deilumálum dagsins: Þegar störf yrðu aftur í boði ættu þeir sem lengst hefðu starfað hjá félaginu að njóta forgangs.
Og 46 árum síðar er það líklega fyrst og fremst fyrirsögn Morgunblaðsins sem tryggir að sagan gleymist ekki:
Eiginkonur flugmanna vildu „elstu flugfreyjurnar“.
Heimild: Morgunblaðið, 2. október 1980, varðveitt á Tímarit.is.
