Norðmaðurinn Lasse Lund, sem er nánast indverskari en hann er norskur, segir forvitnilega en þyrnum stráða sögu sína sem nú hefur birst á myndskeiðavefnum YouTube sem viðtal rásarinnar Unexpected Paths, Óvæntir slóðar, en hefðbundnir fjölmiðlar hafa einnig tekið upp á sína arma, svo sem The Economic Times á Indlandi.
Foreldrar Lund yfirgáfu hann á Indlandi í barnæsku, eða réttara sagt faðir hans sem sneri heim til Noregs þegar móðir hans var fangelsuð fyrir að dvelja lengur í landinu en vegabréfsáritun hennar leyfði, og ólst hann upp á götunni í fátækrahverfum Mumbai, borgar sem bar nafnið Bombay fram til 1995, og segir hjartnæma sögu af hjálpsemi, gjafmildi og náungakærleika meðal kantmanna lífsins í þessari 22,5 milljóna íbúa borg.
„Ég var fastur á götunni og dró fram lífið með leiðsögu ferðamanna,“ segir Lund sem hafði þá ekki notið neinnar skólagöngu og rifjar upp hvernig íbúar fátækrahverfisins tóku hann upp á arma sína og gættu að öryggi hans að svo miklu leyti sem hægt var við þær döpru aðstæður sem þar eru daglegt brauð.
Átti á hættu að nýrun yrðu seld
Talandi hans er með hefðbundnum indverskum hreim sem er athyglisvert að heyra af munni skandinavísks viðmælanda en finnska sendiráðið gekk að lokum í það mál að koma Lund til Norðurlandanna snemma á unglingsárum hans og er hann í dag finnskur og norskur ríkisborgari og býr í Noregi.
„Ef ekki væri fyrir þetta fólk hefði ég líklega orðið fórnarlamb mansals og nýrun seld úr mér,“ segir Norðmaðurinn af lífi sínu í fátækrahverfinu Sio Dharavi, því stærsta í Asíu, en verslun með líffæri, einkum nýru, á svörtum markaði er hreinn iðnaður á Indlandi og í nágrannalöndunum en í Norður-Bangladess er að finna þorpið Baiguni sem ber hið miður huggulega gælunafn „þorp hins eina nýra“ eða „village of one kidney“.
Líffæragjafir eru samkvæmt lagabókstafnum á Indlandi aðeins heimilar milli náinna ættingja eða með sérstakri heimild stjórnvalda en líffærasalar skirrast ekki við að falsa öll gögn, ættartöl, sjúkraskýrslur og jafnvel DNA-próf, til að fara í kringum regluverkið og tekst það oftar en ekki eins og viðtal katarska miðilsins Al Jazeera við mann sem seldi nýra sýnir svart á hvítu.
Sjaldnast veit nýrnaþegi hvaðan nýtt nýra kemur og enn sjaldnar veit seljandi nýrans hver líffæri hans hlaut. Nöfn eru fölsuð, staðreyndum logið, sannleikurinn sveipaður dimmu skýi.
Hinn síbrosandi Rahul
„Ég svaf oft á götunni og stundum í hofum, „dargahs“, segir Lund frá og segir af leigubílstjóra nokkrum að nafni Rahul sem keypti stundum á hann föt og kenndi honum að afla sér smáræðis af peningum hingað og þangað, til dæmis með því að taka sér hlutverk leiðsögumanns.
Rahul ræðir einnig við rásarstjórnanda Unexpected Paths undir stýri bifreiðar sinnar, en viðtalið við Lund er tekið á götum Mumbai, og segir þar af mannkostum Norðmannsins.
„Þegar ég hitti Lund var hann átta ára gamall í Pune, skammt frá Osho Ashram og Sunder-garðinum [...] Hann hefur alltaf verið skapandi og orkumikill,“ segir Rahul sem er síbrosandi og hlær við raust í frásögn sinni. Hann segir Lund hafa verið mjög félagslyndan, talað við alla og verið aufúsugestur hjá öllum.
Þungbært að snúa aftur
Sjálfur játar Lund að ekki hafi allt verið fallegt sem hann gerði, hann hafi til dæmis verið lunkinn við að svindla á ferðamönnum og hafa af þeim peninga. Raunar var það Rahul sem kenndi honum þá list og Lund segir frá „betlaragengjunum“ sem eiga sín svæði í borginni og lumbra á utanaðkomandi betlurum dirfist þeir að betla í röngu umdæmi.
Að snúa aftur til Noregs sem hálffullorðinn maður eftir þetta allt saman segir Lund hafa verið þungbært. Hann er finnskum og norskum yfirvöldum gramur þrátt fyrir að vera snúinn aftur á upprunaslóðir fyrir þeirra tilstilli. Þau hafi einfaldlega ekki veitt honum tilhlýðilegan stuðning til að byggja upp nýtt líf eftir flutninginn.
Í dag hefur hann ekki enn fundið sig almennilega í nýju umhverfi, til þess segir hann leiðsögn og aðstoð við að fóta sig í samfélaginu einfaldlega hafa verið of ábótavant. Stórlega ábótavant.
„Ég hef kynnst hungri, ég mun aldrei segja nei við fólk sem biður mig um mat og drykk, það er hluti af menningu minni við að alast upp hérna, allir hér eru mjög viðmótsgóðir þegar kemur að mat og drykk, enginn segir nei, sama úr hve litlu hann hefur að moða,“ segir Lasse Lund sem ólst upp í stærsta fátækrahverfi Asíu og á nú erfitt með að aðlagast einu mesta velferðarþjóðfélagi heims.
Sjón er þó alltaf sögu ríkari og lesendur eru hvattir til að horfa á viðtal Unexpected Paths yfir kaffibolla.
