Í íslenskri sagnahefð lifa draugasögur, huldusögur og „hundavéfréttir“ góðu lífi. Þær geta verið skemmtilegar ef vel eru fluttar. Þær eiga þó sameiginlegt að byggjast sjaldnast á traustum heimildum sem hægt er að sannreyna.Í Evrópuumræðunni hafa á síðustu dögum borist mér í hægra eyra – ég er heyrnarlaus á því vinstra – tvær furðusögur um þann hrylling sem kunni að bíða þjóðarinnar segi hún já 29. ágúst næstkomandi.
Davíð Þór Björgvinsson skrifar: Hundavéfréttir
