Bergþór Másson, frumkvöðull, segir það bæði sína helstu blessun og bölvun að vilja stöðugt bæta sig á öllum sviðum. Hann eigi ekkert val þegar kemur að því að hlýða innsæinu þegar kemur að þessum hlutum. Bergþór, sem er nýjasti gesturinn í podcasti Sölva Tryggvasonar, segir einu leiðina til að þróast að þora að prófa nýja hluti og fara stöðugt út fyrir þægindarammann:
„Það er bæði mikil blessun og bölvun að vera svona ,„obbsessív“ manneskja eins og ég er. Að vera aldrei sáttur við ástandið eins og það er og vera stanslaust að vinna í því að bæta líf sitt og fá meiri orku, sköpun og frelsi inn. Maður er alltaf að og þetta hættir aldrei. Maður getur alltaf komist dýpra og fundið eitthvað meira. Venjulegt fólk er held ég ekki svona og á erfitt með að skilja þetta. Jafnvel þó að þú sért venjulegur á mörgum sviðum eru flestir ekki svona þegar kemur að því að vilja stöðugt bæta sig og fá aldrei nóg. Ef ég er ekki að bæta mig í einhvers konar orku, næringu, hreyfingu eða öðru á hverjum einasta degi líður mér ömurlega. Ef ég er ekki með „vision“, skýrt plan og að gera hluti sem leiða til framþróunar líður mér eins og ég sé handónýtur. Þetta getur klárlega gengið of langt og maður endar á að gera sér ógagn með því að fá aldrei nóg og kunna ekki að staldra við. Þegar það gerist fer maður að haga sér eins og veikur einstaklingur. Þegar maður þarf að gera öndunaræfingar fimm sinnum á dag og hugleiða og hreyfa þig og svo framvegis, þá ertu kominn í veikt ástand. Veikur maður er bara að reyna að lækna sig og er algjörlega hættur að geta skapað eða fundið gleðina í lífinu,” segir Bergþór, sem segist hafa upplifað þetta á eigin skinni nýlega:
„Það voru nokkrar vikur núna í febrúar og mars þar sem það krassaði allt í einu bara allt. Á kvöldin var hjartað á milljón og á morgnana vaknaði ég eins og ég hefði ekkert hvílst. Svo gerðist þetta dag eftir dag, þó að mér finndist ég vera að gera allt rétt. Þetta voru 2-3 vikur af algjöru helvíti þar sem ég var bara fastur í „survival” ástandi. Maður rétt höndlar það sem maður þarf að gera, en ekkert umfram það. Það er ekkert rými í taugakerfinu. En sem betur fer náði ég að nýta þetta sem enn einn lærdóminn og þurfti að kafa djúpt í að skilja hvað var í gangi í taugakerfinu. Ég komst inn í pælingarnar um „polyvagal theory” sem eru frábær útlistun á því hvernig kerfið okkar virkar út frá þróun okkar sem tegundar. Í kjölfarið komst ég inn í Primal Iceland og fór að æfa þar, fór að taka inn sólarljós um leið og ég vaknaði á morgnana og náði að snúa ástandinu á taugakerfinu við. En það er fallegt að viðurkenna það að það er alltaf fullt af hlutum sem maður veit ekki og er ekki tilbúinn að mæta fyrr en tíminn er réttur. Skuggahliðin okkar væri ekki skuggahlið nema af því að við sjáum hana ekki.“
Bergþór ræðir í þættinum um þennan jafnvægisdans sem fólk með mikinn eldmóð þarf að feta í lífinu og hve auðvelt það er að fara yfir línuna:
„Þannig að það sem getur verið manns helsti styrkur er á sama tíma manns helsta bölvun og verkefnið er að finna jafnvægið. Ég trúi því að allir fæðist með eiginleika sem er bæði þeirra helsta blessun og helsta bölvun og vegferðin er að beisla það í réttan farveg. Það er sami krafturinn og eldurinn sem brennur inni í forstjóranum og krakkhausnum. Annar nýtir það til að stýra fyrirtæki, á meðan hinn notar hann í að reykja krakk. Báðir eru með eldmóð og hvorugur er í meðalmennsku. Þegar fólk er þannig af guði gert að það er mikill eldur inni í þeim getur verið mikil kúnst að finna jafnvægislínuna í því að beisla ofurkraftinn. Þú dansar á brúninni, en svo getur þér auðveldlega skrikað fótur. Ég hljóp svo hratt að ég hrasaði og datt. Þú ferð aðeins of nálægt sólinni og dettur niður á jörðina. En allt stendur þetta og fellur með daglegri líðan og þess vegna er ég alltaf að reyna að besta ástand mitt á hverjum degi. Það veldur því að ég er alltaf að prófa nýja hluti. Þú getur ekki vitað hvað er fyrir þig nema prófa þig áfram. Við erum naggrísir á tilraunastofu drottins.“
Bergþór hefur vakið athygli fyrir að gera alls konar tilraunir á sjálfum sér og heitbinda sig í hluti með róttækum aga, eins og til dæmis þegar hann borðaði bara kjöt í marga mánuði. Hann segist elska að skora sjálfan sig á hólm:
„Ég er maður sem hefur mjög gaman af djúpum róttækum innri ákvörðunum og að geta heitbundið sig í að standa við eitthvað yfir lengri tíma. Ég hef gaman að einbeitingu og aga og óhefðbundnum leiðum í lífinu. Ég trúi því að ekkert eitt sé rétt, heldur séu allir með sinn líkama, sinn huga, þarfir og venjur. Hver og einn þarf að prófa hvað virkar fyrir sig. Hvort sem fólk borðar bara kjöt eða bara vegan hráfæði er það eitt og sér að losa út aukaefni og sykur og standa við heitbindingu við sjálfan sig eitthvað sem hreinsar líkamann og hugann. Ég myndi aldrei predika að eitthvað eitt sé rétt fyrir alla.“
Bergþór segist átta sig á því að hann sé ekki allra og hann hefur samþykkt að fullu að hans vegferð sé ekki sú hefðbundnasta og lykillinn sé að reyna ekki að vera annar en maður raunverulega er:
„Ég var alinn upp þannig að ég er á einhvern hátt ekki hluti af alþýðumenningu og ég er skrýtinn gaur með sérstök áhugamál og mikla ástríðu fyrir hlutum sem flestir eru ekkert sérlega spenntir fyrir. Ég er ekki fyrir massann og hef aldrei upplifað mig sem hluti af massanum. Það væru miklar villigötur fyrir mig að fara að reyna að vera eitthvað sem ég er ekki. Ég ætla ekki að segja öðrum hvernig þeir eiga að vera en persónulega er ég hrifinn af því að æfa sig bara í að vera góður og halda því fyrir sjálfan sig ef maður gerir góða hluti. Það er alvöru góð orka og fegurð. Við erum að stíga inn í öld einstaklingins, en mér finnst stundum eins og Ísland sé ekki alveg tilbúið í það ennþá. Á Íslandi er staðan enn sú að kerfið er stærra en einstaklingarnir. Kerfið er á einhvern hátt mjög djúpt í okkur Íslendingum. En sjáum hvað setur, kannski er farin af stað þróun í heiminum sem verður ekki tekin til baka.“
Hægt er að nálgast viðtalið við Bergþór og öll viðtöl og podköst Sölva Tryggvasonar inni á solvitryggva.is.
