Margrét Friðriksdóttir hefur verið dæmd til að greiða 200 þúsund króna sekt í ríkissjóð vegna ummæla sem hún lét falla um Barböru Björnsdóttur héraðsdómara.
Greiði Margrét sektina ekki innan fjögurra vikna þarf hún að sæta 14 daga fangelsisvist. Þá var henni gert að greiða rúmlega 600 þúsund krónur í málsvarnarlaun fyrri verjanda síns og tvo þriðju hluta af þremur milljónum króna í málsvarnarlaun seinni verjanda síns.
Málið á rætur að rekja til samfélagsmiðlafærslu sem Margrét birti árið 2023 eftir að Barbara sakfelldi hana í Héraðsdómi Reykjavíkur fyrir hótanir í garð Semu Erlu Serdaroglu. Í færslunni kallaði Margrét dómarann meðal annars „lausláta mellu“ og hélt því fram að vitnisburðir í málinu hefðu verið falsaðir.
Dómi héraðsdóms í hótanamálinu var síðar áfrýjað til Landsréttar þar sem Margrét var sýknuð.
Ekki krafist að ummælin yrðu dæmd ómerk
Þess var ekki krafist í málinu að ummælin yrðu dæmd dauð og ómerk og standa þau því áfram samkvæmt niðurstöðu dómsins.
Eftir að dómur féll gagnrýndi Margrét fjölmiðla harðlega og sagði að lítil umfjöllun hefði verið um það sem hún telur vera alvarlegri þætti málsins.
Það vakti furðu hans að annar dómarinn skyldi neita meðan hinn neitaði að svara til að fella ekki á sig sök
Í færslu á Facebook heldur hún því fram að dómari hafi framið meinsæri gegn henni og reynt að hafa áhrif á vitni í því skyni að fá hana sakfellda. Hún segir að slíkar ásakanir varði grundvallaratriði réttarríkisins og ættu að vera til umræðu.
Vitni neitaði að svara spurningu
Í grein sem birtist í janúar skrifaði Hilmar Garðars Þorsteinsson, verjandi Margrétar í málinu, um vitnisburð tveggja dómara sem báru vitni í þinghaldi.
Samkvæmt grein Hilmars neitaði annar dómaranna að svara spurningu um meint ástarsamband við annan dómara og vísaði til 118. greinar laga um meðferð sakamála.
„Fyrir dómi neitaði dómarinn ekki aðeins að hún hefði staðið í framhjáhaldi, heldur alfarið að hún hefði átt í ástarsambandi við hinn dómarann og kom fram hneykslun hennar á spurningum þar að lútandi. Kenndi hún einelti þriðja dómarans um ritun kvörtunarbréfs til dómstólasýslunnar sem lagt hafði verið fram í málinu. Þar kom meðal annars fram að komið hefði verið að dómurunum á skrifstofu dómstjóra í athöfnum sem gáfu til kynna samband af nánasta tagi.
Hinn dómarinn, meintur ástmaður, mætti einnig fyrir dóminn sem vitni og neitaði að svara því hvort ástarsambandið hefði átt sér stað. Bar hann fyrir sig áðurnefnda lagagrein sem venjulega er notuð af vitnum sem ekki vilja fella á sig sök eftir refsiverða háttsemi, en í þessu tilviki snerist málið um siðferðislegan hnekki. Samkvæmt 118. gr. sakamálalaga varð vitnið ekki þvingað til svara.“
Hilmar taldi þetta hafa þýðingu fyrir mat á þeim ummælum sem Margrét hafði látið falla um dómarann. Dómurinn sem nú hefur fallið tók hins vegar ekki afstöðu til sannleiksgildis þeirra fullyrðinga heldur að því hvort ummæli Margrétar brytu gegn lögum.
Það vakti furðu hans að annar dómarinn skyldi neita meðan hinn neitaði að svara til að fella ekki á sig sök.
Stuðningsmenn gagnrýna niðurstöðuna
Meðal þeirra sem hafa gagnrýnt dóminn er Sigurður Þórðarson sem sagðist hafa fylgst með málflutningi í réttarsal. Hann telur niðurstöðuna ranga og vísar til þeirra ásakana sem komu fram af hálfu verjanda Margrétar um framgöngu dómara í málinu.
Í samtali við Nútímann sagði Margrét að hún myndi áfrýja dómnum til hæstaréttar.
„Það má líka koma fram að ég er látin bera allan þungan af málinu og látin greiða margfaldan málskostnað vegna þeirra eigin klúðri og töfum þar sem málskostnaður 3.8 milljónir og mér er gert að greiða tvo-þriðju plús sektina . Það er brot á mannréttindasáttmála Evrópu sem Ísland innleiddi árið 1994,“ sagði Margrét að lokum.
