Frosti Logason skrifar:
Spánn varð fyrir innrás. Það kann að hljóma harkalega, en hvaða annað orð lýsir því þegar tugþúsundir erlendra manna ryðjast yfir landamæri ríkis, virða fyrirmæli stjórnvalda að vettugi og fagna því opinberlega að þeim hafi tekist að brjóta sér leið inn?
Fyrri kynslóðir hefðu ekki þurft að velta orðalaginu lengi fyrir sér. Þær hefðu kallað hlutina sínum réttu nöfnum. Það eigum við líka að gera. Við þurfum að hætta að sykurhúða hlutina með Orwellískum nýyrðum.
Okkur er kennt að vantreysta eigin augum
Í áratugi hefur almenningi verið kennt að treysta ekki eigin augum þegar kemur að fólksflutningum. Við eigum að tala um hælisleitendur jafnvel þegar augljóst er að stór hluti þeirra er bara ungir og hraustir menn í leit að betri efnahagslegum tækifærum. Okkur er gert að kalla fólk „óskráða innflytjendur“ til að komast hjá þeirri óþægilegu staðreynd að það fór ólöglega yfir landamæri.
Ceuta is paying the price for the Spanish Government’s massive regularisation, the failure to enforce EU return rules and its repeated delays in implementing the Migration Pact.
Sánchez has lost control of Spain’s external border and his failure is now a European problem.… pic.twitter.com/BSQOPjhos7
— Dolors Montserrat (@DolorsMM) July 30, 2026
Við eigum jafnvel að líta á sjálf landamærin sem eitthvað til að tortryggja. Eins og það sé siðferðisbrestur hjá þjóð að vilja ráða því hverjir koma inn í landið, hversu margir þeir eru og hvort þeir eigi þar nokkurt lögmætt erindi.
Í Evrópu er almenningi sagt að bátarnir og hóparnir séu fullir af konum og börnum á flótta undan stríði og loftslagsbreytingum. Vissulega er fólk í raunverulegri neyð á meðal þeirra sem þangað leita. En þegar myndirnar sýna endurtekið yfirgnæfandi fjölda ungra karla er okkur ætlað að líta undan. Við eigum að hafna því sem blasir við og samþykkja í staðinn fyrirfram samda frásögn stjórnmálamanna, hjálparsamtaka og fjölmiðla.
Baráttan um raunveruleikann
En þetta er ekki aðeins ágreiningur um orð. Þetta er barátta um raunveruleikann sjálfan.
Sá sem stjórnar orðunum fær nefnilega einnig vald til að afmarka hvaða skoðanir teljast leyfilegar. Ef ólöglegur innflytjandi má ekki heita ólöglegur innflytjandi verður auðveldara að láta eins og ekkert lögbrot hafi átt sér stað. Ef skipulagður átroðningur tugþúsunda manna má aldrei kallast innrás verður erfiðara að ræða hvort yfirráð ríkisins yfir eigin landamærum séu að hrynja.
Þegar orðunum er breytt er veruleikinn gerður óskýr og ábyrgðin hverfur í þokuna.
Pólitísk ritskoðun í búningi mannúðar
Þarna birtist hið raunverulega eðli pólitískrar rétthugsunar. Hún er gjarnan kynnt sem kurteisi eða tillitssemi við minnihlutahópa. En í framkvæmd snýst hún of oft um að aga meirihlutann. Hún kennir venjulegu fólki að þegja um það sem það sér, bæla niður áhyggjur sínar og skammast sín fyrir að vilja að lög landsins séu virt.
Áhyggjur af landamærum eru kallaðar útlendingaandúð. Krafa um að lögum sé framfylgt er sögð miskunnarlaus. Ótti við hraðar samfélagsbreytingar er afgreiddur sem fáfræði eða fordómar.
Með þessu er ekki verið að vernda viðkvæma hópa fyrir meintri orðræðu. Verið er að vernda misheppnaða stefnu stjórnvalda fyrir réttmætri gagnrýni almennings. Þetta er pólitísk ritskoðun í búningi mannúðar.
Þegar hinir löglausu ráða ferðinni
Enginn skynsamur maður neitar því að þjóðir eigi að veita raunverulegu flóttafólki vernd. En flóttamannavernd getur ekki þýtt að allir sem komast yfir landamærin fái sjálfkrafa að setjast að. Hún getur heldur ekki þýtt að glæpasmyglarar og þeir sem greiða þeim fái í reynd að ákveða hverjir flytjast til Evrópu.
Þegar löglegar leiðir og formlegar umsóknir skipta minna máli en geta manna til að ryðjast yfir landamæri er ekki lengur um skipulega innflytjendastefnu að ræða. Sú stefna er ósanngjörn gagnvart almenningi, ósanngjörn gagnvart þeim sem fylgja lögunum og stórhættuleg fyrir traust á lýðræðinu.
Ríki sem getur ekki varið landamæri sín er ekki fullvalda nema að nafninu til. Stjórnvöld sem neita að viðurkenna vandann munu heldur aldrei leysa hann. Og fjölmiðlar sem fegra raunveruleikann með tungumálakúnstum eru ekki að upplýsa almenning heldur villa um fyrir honum.
Tímabil orðaleikjanna er á enda
Evrópubúar eru orðnir langþreyttir á því að vera skipað að vantreysta eigin augum. Þeir sjá hvað er að gerast. Þeir skilja að stjórnlausir fólksflutningar eru ekki náttúrulögmál heldur afleiðing pólitískra ákvarðana og pólitísks hugleysis.
Það fyrsta sem gera þarf er því einfalt:
Að hætta að fela raunveruleikann á bak við snyrtileg orð.
Að viðurkenna að landamæri skipta máli.
Að samþykkja að lög verða að hafa merkingu.
Og að þjóðir Evrópu hafa bæði rétt og skyldu til að ákveða sjálfar hverjir fá að koma inn í lönd þeirra.
Tímabil orðaleikjanna er á enda. Nú verður að kalla hlutina sínum réttu nöfnum.
