Við mælum tíma í sekúndum, mínútum og árum.
En fyrir börn er tíminn eitthvað allt annað.
Eitt ár í lífi fullorðins einstaklings getur liðið hratt og horfið inn í hversdagsleikann
Eitt ár í lífi barns getur hins vegar mótað heila framtíð
Þegar barn er að þroskast skiptir hver mánuður máli.
Stundum hver vika.
Þess vegna er bið aldrei hlutlaus þegar börn eiga í hlut.
Bið eftir greiningu.
Bið eftir sálfræðingi.
Bið eftir talmeinafræðingi.
Bið eftir stuðningi, úrræðum eða skilningi.
Á meðan heldur tíminn áfram.
Barn með einhverfu hættir ekki að þroskast meðan umsókn er í vinnslu.
Barn sem glímir við kvíða, áföll eða taugaþroskaraskanir getur ekki sett lífið á pásu meðan kerfið reynir að finna út hvað er að.
Og þess vegna eru biðlistar ekki bara skipulagsvandamál.
Þeir eru tapaður tími sem kemur ekki aftur.
Við vanmetum oft hvað bernskan hefur mikil áhrif á allt lífið.
Margir fullorðnir bera enn í dag með sér sársauka frá æsku sinni.
Ekki aðeins vegna þess sem gerðist heldur líka vegna þess sem gerðist ekki.
Stuðningurinn sem kom aldrei.
Skilningurinn sem enginn sýndi.
Greiningin sem fékkst alltof seint.
Kennarinn, sálfræðingurinn eða hjálpin sem hefði getað breytt öllu.
Sumt fólk mun aldrei alveg ná að vinna sig út úr því.
Því bernskan hverfur ekki þótt að hún sé í fortíðinni.
Hún fylgir okkur áfram inn í fullorðinsárin og mótar sjálfsmynd, öryggi, sambönd og líðan.
Þess vegna skiptir snemmtæk hjálp svo miklu máli.
Ekki vegna þess að við séum að reyna að „laga“ börn.
Heldur vegna þess að börn eiga rétt á því að fá tækifæri til að blómstra áður en vanlíðan, einangrun eða erfiðleikar festa rætur.
Við tölum stundum um eitt eða tvö ár eins og það sé stuttur tími.
En fyrir barn getur eitt ár verið heil eilífð.
Á þessum árum eru tengingar heilans að mótast, félagsfærni að byggjast upp og sjálfsmyndin að verða til.
Þegar hjálpin tefst eða kemur ekki geta afleiðingarnar orðið langvarandi.
Kannski er stærsti misskilningurinn sá að við höldum að tími sé jafn fyrir alla.
Klukkan gengur vissulega á sama hraða.
En mannleg reynsla af tíma er gjörólík.
Sá sem bíður eftir afgreiðslu í Bónus upplifir óþolinmæði.
Foreldri sem bíður eftir hjálp fyrir barn sitt upplifir ótta og kvíða.
Og barn sem fær ekki þann stuðning sem það þarf upplifir oft eitthvað sem það getur ekki útskýrt með orðum.
Þetta snýst ekki aðeins um heilbrigðiskerfið, félagskerfið eða skóla.
Þetta snýst um hvernig samfélag við viljum vera, hvernig við veljum að vera.
Hvort við skiljum raunverulega að tími barna er ekki endurnýjanleg auðlind.
Því þegar barn bíður, bíður tíminn ekki.
Og stundum getur samfélagið eytt árum í bið sem einstaklingur reynir síðan að endurheimta allt sitt líf….
