Sérsveit ríkislögreglustjóra fór í umfangsmiklar aðgerðir í september 2022 og gerði upptæk þrívíddarprentuð vopn sem talið var að væru ætluð til að fremja hryðjuverk hér á landi. Tveir menn voru handteknir og ákærðir fyrir tilraun til hryðjuverka sem er einsdæmi í íslenskri réttarsögu. Í kjölfarið velktist málið um í réttarkerfinu í fjögur ár og í ljós kom að ekki var allt sem sýndist. Málið er eitt umfangsmesta, umtalaðasta og umdeildasta sakamál sem komið hefur upp hér á landi.
Í nýjasta þætti Eftirmála í umsjón Nadine Guðrúnar Yaghi og Þórhildar Þorkelsdóttur er svokallað hryðjuverkamál rakið frá fyrstu handtökum til endanlegs sýknudóms Landsréttar. Rætt er við Ísidór, annan mannanna sem voru ákærðir fyrir tilraun til hryðjuverka, og Einar Odd Sigurðsson, verjanda hans, frá upphafi málsins.
Ísidór var sakfelldur fyrir alvarleg vopnalagabrot, sem hann gekkst við frá upphafi, en sýknaður af ákæru um hlutdeild í tilraun til hryðjuverka. Hann lýsir því í þættinum hvernig handtakan, einangrunin, opinber umfjöllun og fjögurra ára réttarferli höfðu áhrif á hann og fjölskyldu hans.
Hryðjuverk sögð hafa verið í undirbúningi
Fyrsta fréttin af málinu birtist síðdegis 21. september 2022. Þar var greint frá umfangsmiklum aðgerðum sérsveitar lögreglu í iðnaðarhúsnæði á höfuðborgarsvæðinu.
Fjórir íslenskir karlmenn á þrítugsaldri höfðu verið handteknir og húsleitir framkvæmdar á nokkrum stöðum. Upplýsingarnar voru takmarkaðar og ekki ljóst í fyrstu hvað hefði kallað á svo umfangsmiklar aðgerðir.
Daginn eftir boðaði lögregla til blaðamannafundar. Þar var greint frá því að tveir mannanna sætu gæsluvarðhaldi vegna gruns um að hafa skipulagt hryðjuverk hér á landi. Hugsanleg skotmörk voru sögð vera Alþingi, stjórnmálamenn, lögreglan eða aðrar æðstu stofnanir ríkisins.
Málið væri hið fyrsta sinnar tegundar á Íslandi. Í aðgerðunum hafði lögregla lagt hald á tugi skotvopna, þar á meðal hálfsjálfvirk vopn, auk þúsunda skotfæra. Hluti vopnanna var sagður hafa verið framleiddur með þrívíddarprenturum.
Lögregla lýsti því yfir að gripið hefði verið inn í áður en árás var framkvæmd og að hættuástandi hefði verið afstýrt en fréttirnar vöktu mikinn óhug. Almenningur hafði á þessum tíma fylgst með fréttum af hryðjuverkum og hægriöfgastarfsemi í nágrannalöndunum en fæstir höfðu talið að sambærileg ógn gæti verið til staðar á Íslandi.
Allir óvenju alvarlegir
Einar Oddur Sigurðsson lögmaður kom fyrst að málinu þegar óskað var eftir að verjandi yrði viðstaddur húsleit á heimili Ísidórs. Í þætti Eftirmála segir hann að strax hafi verið ljóst að eitthvað mikið væri undir. Andrúmsloftið hafi verið allt annað en hann átti að venjast við húsleitir.
„Aðgerðin var mjög alvöruþrungin og viðmótið hjá þeim sem voru á staðnum var ekki eins og venjulega. Það voru allir mjög alvarlegir og andrúmsloftið svolítið spennuþrungið.
Oft er hægt að tala léttilega við fólk í svona aðgerðum en það var ekki þannig þarna.
Það voru líka ívið fleiri lögreglumenn á staðnum en maður átti að venjast.“
Ísidór var ekki á heimilinu þegar húsleitin fór fram. Hann hafði þegar verið handtekinn og var í haldi á lögreglustöðinni við Hverfisgötu.
Sara, sambýliskona hans, var hins vegar heima og fylgdist með lögreglumönnum leita í skúffum og skápum, afrita tölvugögn og leggja hald á síma, fartölvu og önnur raftæki.
Lögreglan sýndi þrívíddarprentara á heimilinu sérstakan áhuga.
„Sambýliskona hans vissi ekki hvaðan á sig stóð veðrið og ég í rauninni ekki heldur. Fyrir mér var þetta á þeim tímapunkti hefðbundin húsleit, þótt andrúmsloftið væri óvenjulegt. Ég reyndi bara að róa hana og segja að þetta myndi allt saman skýrast,“ segir Einar.
Hið raunverulega sakarefni kom ekki í ljós fyrr en síðar um kvöldið þegar fyrsta skýrslutakan yfir Ísidóri hófst.
Hélt ásökunina fyrst vera absúrd
Í upphafi skýrslutökunnar var Ísidóri tilkynnt að hann væri grunaður um að hafa tekið þátt í undirbúningi hryðjuverka.
Einar segist sjálfur hafa komið af fjöllum. Hann hafði starfað um árabil við sakamál en ekki talið líklegt að hann ætti eftir að verja mann gegn hryðjuverkaákæru á Íslandi. Ísidór átti sömuleiðis erfitt með að átta sig á því hvernig lögreglan hafði komist að þessari niðurstöðu.
„Ég dró ekki einu sinni tenginguna strax við hvernig þeir áttu að hafa málað þetta upp. Ég fékk ekkert að vita fyrr en eftir þessa risahandtöku, þegar ég var búinn að vera settur í einangrun og mætti í skýrslutöku. Þá hitti ég Einar í fyrsta skipti og hann sagði mér að þetta væri ekki eitthvað venjulegt mál.“
Ísidór segist í fyrstu hafa upplifað ásökunina sem svo fjarstæðukennda að hún væri næstum hlægileg.
„Ég var bara: Ha, hvað meinarðu?“
Spjallið fannst í síma Sindra
Rannsóknin á meintri hryðjuverkaógn spratt upp úr annarri rannsókn sem varðaði framleiðslu og sölu ólöglegra skotvopna.
Sindri Snær Birgisson hafði viku áður verið handtekinn og settur í gæsluvarðhald og einangrun vegna gruns um að hafa framleitt skotvopn með þrívíddarprentara.
Eftir um viku fékk lögregla aðgang að farsíma Sindra. Þar fannst umfangsmikið Signal-spjall hans og Ísidórs sem náði aftur til ársins 2021.
Lögreglan las samtalið frá upphafi til enda. Í spjallinu ræddu mennirnir meðal annars vopn, stjórnmál, einkalíf sitt og dagleg málefni en einnig fjöldamorð, hryðjuverkamenn og mögulegar árásir á fólk og stofnanir.
Einar segir samskiptin hafa verið mjög mikil á köflum. Stundum liðu aðeins sekúndur á milli skilaboða og heilu blaðsíðurnar söfnuðust upp á einum klukkutíma. Síðan gat lítið sem ekkert verið rætt daginn eftir.
„Þeir töluðu um allt milli himins og jarðar. Þarna voru persónuleg málefni og einkalíf þeirra í bland við alls konar húmor og mjög ósmekkleg ummæli.
Þetta var grófur og ljótur einkahúmor, skrítlur og myndir sem fóru á milli þeirra. Með því að lesa allt samtalið gastu nánast fylgst með því hvað þeir voru að hugsa hverju sinni.
Tveir strákar að fikta í bílskúr
Ísidór og Sindri neituðu ekki að hafa framleitt ólögleg skotvopn. Þeir viðurkenndu einnig að hafa selt nokkur vopn og reynt að selja fleiri.
Ísidór segir starfsemina upphaflega hafa sprottið af tæknilegri forvitni.
Hann hafi lengi haft áhuga á rafmagni, vélum og tæknilegum tilraunum og þótt það stórmerkilegt að hægt væri að prenta út hluta skotvopna heima.
„Þetta byrjaði fyrst og fremst sem fróðleiksfýsn. Ég er mjög tæknilega sinnaður og fikta mikið í öllu sem tengist rafmagni og vélum. Ég var búinn að skoða í nokkurn tíma að það væri hægt að prenta skotvopn heima hjá sér og mér fannst það náttúrulega stórmerkilegt. Svo kynntist ég Sindra og hann hafði líka verið að skoða þetta.“
Ísidór segir lögreglu og fjölmiðla síðar hafa dregið upp mynd af umfangsmikilli vopnaverksmiðju. Sjálfur lýsir hann starfseminni með öðrum hætti.
„Þessu var lýst eins og við hefðum verið með einhverja verksmiðju í iðnaðarhverfi en þetta var ekkert svo stórfenglegt. Þetta voru í rauninni bara tveir strákar að fikta í bílskúrnum.
Fyrir mér var þetta ekkert öðruvísi en þegar menn hafa áhuga á bílum. Þetta var hobbýverkefni sem þróaðist síðan yfir í eitthvað sem við héldum að hægt væri að græða á.
Mennirnir ræddu í spjallinu verðhugmyndir og leiðir til að auglýsa vopnin. Einar segir gögn málsins hafa sýnt að tilgangurinn hafi verið að koma vopnunum í verð.
Dómstólar komust síðar að þeirri niðurstöðu að vopnin hefðu ekki verið framleidd í hryðjuverkatilgangi.
Ræddu Alþingi, lögreglu og gleðigönguna
Lögreglan hafði engu að síður ríka ástæðu til að taka samtal mannanna alvarlega.
Í skilaboðunum var meðal annars rætt um árás á Alþingi og lögreglustöðina við Hverfisgötu. Mennirnir ræddu við nafngreinda stjórnmálamenn, verkalýðsleiðtoga og fólk úr atvinnulífinu.
Þar var einnig rætt um skotheld vesti, hjálma og annan svokallaðan aðgerðabúnað. Í einu samtali var velt upp hugmynd um að smíða dróna, koma sprengiefni fyrir á honum og fljúga honum á lögreglustöðina.
Í öðru samtali var rætt um að aka bíl eða trukk inn í gleðigönguna.
„Það er alveg eðlilegt að lögreglan hafi staldrað við þarna,“ segir Einar.
Hann telur að lögregla hafi upphaflega verið á réttri leið þegar ákveðið var að fylgjast náið með mönnunum. Fengnir voru úrskurðir til að hlera símtöl, fylgjast með ferðum þeirra og koma fyrir myndavélum við heimili þeirra.
Samkvæmt Einari taldi lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu réttast að halda eftirlitinu áfram. Yfirlögregluþjónn hjá ríkislögreglustjóra tók hins vegar ákvörðun um að handtaka mennina þar sem talið var varlegra að grípa inn í en bíða.
Einar telur að þar hafi orðið vendipunktur í málinu.
„Ef eftirlitið hefði einfaldlega haldið áfram og þetta hefði ekki leitt til neins værum við auðvitað í annarri stöðu í dag. Lögreglan var að meta aðstæður og ákvað að grípa inn í en með því var líka hætt að fylgjast með því hvort eitthvað raunverulegt kæmi á eftir þessu tali.“
Vopnaðir og hættulegir
Einar gagnrýnir ekki að lögreglan hafi rannsakað mennina heldur hvernig haldið var á málinu eftir handtökurnar.
Á blaðamannafundinum var fullyrt að mennirnir hefðu verið vopnaðir og hættulegir og að samfélagið væri öruggara en daginn áður. Lögregla sagði jafnframt að hættuástandi hefði verið afstýrt.
Þetta eru ótrúlegar yfirlýsingar. Það var reitt mjög hátt til höggs og manni fannst fljótt eins og ákveðinn spenningur hefði gripið um sig.
Að einhverju leyti var eins og búið væri að ákveða niðurstöðuna, að þeir hefðu ætlað að fremja fjöldamorð, og rannsóknin hefði síðan miðað að því að sanna þá fullyrðingu,“ segir Einar.
Við rannsóknina voru framkvæmdar húsleitir á fjölda staða og tugir rafrænna tækja haldlagðir. Sérfræðingar Europol voru kallaðir til og skotvopn send til rannsóknar í Danmörku.
Um tíma sagði Sigríður Björk Guðjónsdóttir ríkislögreglustjóri sig frá rannsókninni vegna mögulegs vanhæfis. Faðir hennar hafði átt samskipti við mennina vegna vopnakaupa og nafn hans kom upp við skýrslutökur.
Héraðssaksóknari tók í kjölfarið yfir stjórn rannsóknarinnar.
Ellefu vikur í haldi
Sindri og Ísidór sátu í gæsluvarðhaldi í ellefu vikur og voru lengi í einangrun.
Einar var á þessum tíma í miklum samskiptum við fjölskyldu Ísidórs og sá um að upplýsa hana um framgang málsins.
„Það er aðeins hægt að lýsa þessu þannig að allir hafi verið í áfalli. Fjölskyldan trúði þessu ekki og ég get ímyndað mér að það sé verulega erfitt að fá fréttir um að sonur þinn eða maki sé grunaður um að hafa skipulagt hryðjuverk. Ísidór gat ekki verið í samskiptum við þau meðan hann var í einangrun og það voru ótal spurningar sem enginn hafði svör við.“
Ísidór segir einangrunina hafa verið erfiða en áhyggjurnar af fjölskyldunni hafi verið enn þungbærari.
„Þegar mér var boðið að hitta sálfræðing sagði ég honum að ég hefði meiri áhyggjur af fjölskyldunni en sjálfum mér. Eins ömurlegt og það var að vera í einangrun fannst mér erfiðara að vita að ég væri að valda þeim sem mér þykir vænt um áhyggjum og skaða.“
Fyrsta hryðjuverkaákæran í Íslandssögunni
Sindri og Ísidór voru ákærðir 9. desember 2022.
Sindri var ákærður fyrir tilraun til hryðjuverka en Ísidór fyrir hlutdeild með því að hafa veitt honum aðstoð og hvatningu. Þeir voru jafnframt ákærðir fyrir vopnalagabrot og Ísidór fyrir fíkniefnalagabrot.
Þetta var í fyrsta sinn í Íslandssögunni sem ákært var fyrir hryðjuverkabrot.
Verjendur gagnrýndu ákæruna harðlega og töldu hana óskýra. Þar væri ekki tilgreind ákveðin árás, skýrt skotmark eða nákvæm tímasetning.
Ísidór segir að hann og Sindri hafi búist við ákæru vegna vopnalagabrotanna. Þeir hafi gengist við þeirri háttsemi og talið að sá hluti málsins gæti orðið tiltölulega einfalt játningarmál.
„Við vissum að við værum að brjóta lög en gerðum ráð fyrir að vopnalagabrotið væri bara vopnalagabrot.
Við héldum að þetta yrði sekt og ekki eitthvað rosalegt mál.
Við viðurkenndum allt sem gerðist og það hefði getað verið hægt að klára þann hluta strax en síðan breyttu þeir þessu í fjögurra ára mál.“
Ekki taldir hættulegir
Að beiðni verjenda fóru mennirnir í geðmat. Þar var meðal annars lagt mat á hversu mikil alvara hefði verið fólgin í skilaboðunum og hvort mennirnir væru hættulegir sjálfum sér eða öðrum. Niðurstaðan var sú að þeir væru hvorki taldir hættulegir sér né öðrum. Aðeins fjórum dögum eftir að ákæran var gefin út felldi Landsréttur gæsluvarðhaldsúrskurð yfir þeim úr gildi. Þeir voru látnir lausir eftir ellefu vikna gæsluvarðhald.
Landsréttur taldi gögn málsins ekki benda til þess að árás hefði verið yfirvofandi eða að minnsta kosti mjög líkleg.
„Þetta varð ákveðinn viðsnúningur,“ segir Einar.
„Dómstólar höfðu þá séð ákæruna og þau gögn sem lögreglan taldi liggja að baki henni. Landsréttur tók ekki undir mat lögreglu um að mennirnir væru hættulegir og leysti þá úr haldi. Það var mjög merkileg þróun, ekki síst þar sem búið var að gefa út ákæru fyrir tilraun til hryðjuverka.“
Héraðssaksóknari reyndi í tvígang að fá mennina aftur úrskurðaða í gæsluvarðhald en kröfunum var hafnað. Lögregla hækkaði hins vegar viðbúnaðarstig sitt úr A í B eftir að þeim var sleppt.
Ákærunni ítrekað vísað frá
Málið var þingfest í janúar 2023. Sindri og Ísidór neituðu báðir sök vegna hryðjuverkaþáttarins en játuðu hluta vopnalagabrotanna. Dómarinn lýsti strax yfir efasemdum um hvort hryðjuverkaákæran væri nægilega skýr. Í febrúar vísaði Héraðsdómur Reykjavíkur þeim köflum ákærunnar sem vörðuðu hryðjuverk frá dómi. Landsréttur staðfesti frávísunina í mars.
Ákæruvaldið gaf síðar út nýja og ítarlegri ákæru. Henni var einnig vísað frá í héraði en Landsréttur sneri þeirri niðurstöðu við.
Dómarinn sem hafði vísað seinni ákærunni frá hafði tekið svo sterkt til orða um skort á gögnum að hann var talinn hafa gert sig vanhæfan til að taka þátt í efnislegri meðferð málsins. Nýr fjölskipaður dómur tók því við.
Aðalmeðferð hófst loks í febrúar 2024, um einu og hálfu ári eftir handtökurnar. Við aðalmeðferðina voru birt fjölmörg skilaboð úr spjalli mannanna.
Þar kom fram að Sindri hefði meðal annars horft á myndbönd af fjöldamorðum í Christchurch og Buffalo og sótt efni tengt rasískum samsæriskenningum.
Í einu af skilaboðunum sagðist hann „elska óreiðu“, að fólk mætti deyja hans vegna og að hann myndi taka marga með sér þegar að því kæmi. Anders Behring Breivik kom ítrekað fyrir í samskiptunum. Bæði Ísidór og Einar viðurkenna að stór hluti samtalsins hafi verið ógeðslegur og óverjandi.
Einar segir þó að ákæran hafi gefið einstökum ummælum meiri samfellu og alvöru en þau höfðu þegar allt spjallið var skoðað.
„Þeir fara á flug og ræða til dæmis að prenta dróna og fljúga honum á lögreglustöðina. Síðan fer samtalið út um víðan völl og daginn eftir er þetta ekki nefnt aftur. Sama á við um gleðigönguna. Annar segir eitthvað um að aka þarna inn, hinn hlær mögulega og síðan er það ekki rætt aftur.“
Í endanlegum dómi Landsréttar var bent á að ákveðin atriði hefðu vantað úr lýsingu ákærunnar, til dæmis broskalla og hlátursmerki sem fylgdu sumum ummælanna.
„Það er ekkert verið að afsaka innihald samtalsins. En ef menn eru í alvöru að undirbúa hryðjuverk er óvenjulegt að þeir séu að senda hláturskalla inn á milli, ræða hvað þeir séu að borða og senda myndir af kettinum sínum. Heildarsamhengið skipti máli við mat dómstólanna,“segir Einar jafnframt.
Sýknaðir ítrekað
Héraðsdómur sýknaði Sindra og Ísidór af hryðjuverkaákærunum þann 12. mars 2024. Dómurinn taldi einhverjar líkur á að Sindri hefði haft einhvers konar illvirki í huga. Ákæruvaldinu hefði hins vegar ekki tekist að sanna að hann hefði ætlað að fremja hryðjuverk.
Sindri var dæmdur í 24 mánaða fangelsi fyrir vopnalagabrot og Ísidór í átján mánuði.
Ríkissaksóknari áfrýjaði hryðjuverkaþættinum til Landsréttar sem staðfesti sýknuna í mars 2025.
Málinu var þá áfrýjað til Hæstaréttar sem ómerkti dóminn og sendi aftur til Landsréttar.
Þann 18. júní síðastliðinn sýknaði Landsréttur mennina aftur af hryðjuverkaákærunum. Ákveðið var að áfrýja ekki niðurstöðunni að nýju.
Þar með lauk hryðjuverkaþætti málsins endanlega, tæpum fjórum árum eftir handtökurnar.
Áfellisdómur yfir lögreglu
Landsréttur gagnrýndi vinnubrögð lögreglu harðlega í endanlegum dómi sínum.
Fréttatilkynningar og yfirlýsingar lögreglu voru ekki taldar hafa gefið raunsæja mynd af málsatvikum. Fullyrðingar á blaðamannafundi um að mennirnir væru vopnaðir og hættulegir og að hættuástandi hefði verið afstýrt samræmdust ekki því sem rannsóknin leiddi síðar í ljós.
Einnig kom fram að stór hluti þeirra vopna sem sýnd voru fjölmiðlum hefði ekki tengst Sindra og Ísidóri með þeim hætti sem almenningur gat ætlað.
Einar segir niðurstöðuna eiga að verða lögreglu lærdómur um hvernig standa eigi að upplýsingagjöf í stórum og viðkvæmum málum.
„Það var ekkert óeðlilegt við að lögreglan staldraði við og fylgdist með þeim. Mistökin fólust í því hvernig haldið var á spilunum eftir handtökuna. Fullyrðingar um að samfélagið væri öruggara en daginn áður og að mennirnir væru vopnaðir og hættulegir skemmdu málið. Það þarf að fara ofan í kjölinn á því hvort setja þurfi nýtt verklag.“
„Níu af hverjum tíu hurfu“
Ísidór segir að málið hafi haft víðtæk áhrif á líf hans og Söru, sambýliskonu hans. Fólk sem hann taldi til náinna vina hafi horfið. Sama hafi átt við um vini og vinkonur Söru.
„Án þess að ýkja held ég að um níutíu prósent af fólkinu í kringum okkur hafi horfið. Æskuvinir mínir sneru baki við mér og vinkonur Söru sneru baki við henni. Oft gerðist það án nokkurrar útskýringar.“
Á þeim fjórum árum sem málið stóð yfir missti Ísidór einnig nokkra nána fjölskyldumeðlimi. Honum þykir sérstaklega erfitt að þau hafi látist áður en endanlegur sýknudómur féll.
„Amma mín, afi og langamma dóu á mjög stuttum tíma og ég var algjörlega í óvissu um hvernig þetta myndi enda fyrir mig. Ég var alltaf að bíða eftir að geta sagt þeim að ég væri saklaus og að þetta væri búið en þau fengu aldrei að sjá þá niðurstöðu.“
Sér eftir að hafa talað svona
Ísidór segist sjá gríðarlega eftir skilaboðunum sem fóru á milli hans og Sindra. Hann lýsir húmor sínum sem grófum og svörtum en segist gera sér fulla grein fyrir því að það afsaki ekki orðalagið. Hluti skilaboðanna hafi verið skrifaður þegar hann var mjög drukkinn. Eftir málið hafi hann dregið verulega úr áfengisneyslu.
„Ég sé eftir því að hafa leyft mér að tala svona og að hafa ekki haft vit fyrir sjálfum mér. Það er engan veginn hægt að afsaka þetta og það er ekki hægt að taka það aftur. Ég vil viðurkenna að þetta var fáránlegt og engan veginn í lagi.“
Hann telur sig hafa breyst til hins betra eftir reynsluna en segir kostnaðinn hafa verið langt umfram þann lærdóm sem af henni hlaust.
„Ég sé algjörlega eftir því að hafa verið fáviti og talað eins og hálfviti. En það réttlætir samt ekki meðferðina og vegferðina sem þetta endaði í. Þetta kostaði mig og fjölskylduna mína allt of mikið.“
Mun fylgja þeim alla ævi
Einar telur að afleiðingar málsins séu að einhverju leyti óafturkræfar.
Þrátt fyrir sýknudóminn verða nöfn Sindra og Ísidórs áfram tengd hryðjuverkamálinu í leitarvélum og opinberri umræðu.
„Það er búið að brennimerkja þá. Nöfn þeirra munu hanga á veraldarvefnum það sem eftir er og þetta mun gera þeim erfitt fyrir. Þeir munu eflaust eiga í erfiðleikum þegar þeir sækja um atvinnu og ég get ekki ímyndað mér að það líði sá dagur að þeir hugsi ekki um málið að einhverju leyti. Þetta hlýtur að marka einstaklinga fyrir lífstíð.“
Bótakröfur eru nú í undirbúningi gegn íslenska ríkinu vegna meðferðar málsins. Þær munu meðal annars lúta að gæsluvarðhaldi, einangrun, atvinnu- og tekjutapi, mannorðsskaða og öðrum afleiðingum.
Einar telur málið svo umfangsmikið og fordæmalaust að það verði líklega kennt í lögfræði í framtíðinni.
Langar í venjulegt líf
Ísidór segist nú vilja setja málið að baki sér og byggja upp venjulegt líf með Söru.
Þau hafi um árabil reynt að eignast börn. Hann dreymi um að stofna fjölskyldu, eignast heimili og fá að vera í friði.
Hann hafði þegar viðtalið fór fram fengið nýja vinnu úti á landi eftir að hafa verið tekjulaus um tíma. Þau Sara undirbjuggu flutning og nýtt upphaf.
„Mig langar bara að eignast börn og hús, þetta eðlilega og hefðbundna líf. Mig langar ekkert meira en að stofna fjölskyldu, gleyma þessu öllu saman og fá að vera í friði. Ég sé gríðarlega eftir þessu og vildi óska þess að ég gæti tekið þetta aftur til að koma í veg fyrir allan skaðann.“
Þrátt fyrir allt segist hann standa eftir með þakklæti til þeirra sem yfirgáfu hann ekki.
„Sara hefur verið kletturinn í öllu þessu og ég veit ekki hvar ég væri án hennar. Fjölskyldan mín og fjölskylda Söru hafa staðið með mér, ásamt Einari og öðrum sem studdu mig. Í lok dags hef ég lært hversu ofboðslega heppinn ég er með fólkið sem stendur við bakið á mér.“
