Helga Dögg Sverrisdóttir skrifar:

Skóli er stofnun þar sem hlutleysi á að ríkja. Ómótuð börn eiga ekki að þurfa að sitja undir áróðri um trans hugmyndafræðina eða svokölluð hinsegin fræði. Allt er þetta huglægt nema kynin tvö og kynhneigðirnar þrjár.

Í frjálsu samfélagi verður fólk að geta lýst raunveruleikanum eins og það skilur hann, rétturinn er í stjórnarskrá landsins. 

Þessu hafa stjórnmálaöflin gleymt. Þau eru fljót að stimpla fólk sem flýtur ekki með hugmyndafræðinni. Þau taka ekki umræðuna og tefla ekki fram rökum. 

Af hverju á að nota skólann sem áróðursstofnanir fyrir þessa hugmyndafræði. Jú dropinn holar steininn. Því fleiri börn sem ruglast því betra.

Okkar borg í Reykjavík, Miðflokkurinn á sumum stöðum, t.a.m. í Kópavogi, berjast fyrir hlutlausum skóla. Skóla fyrir öll börn.

Höfnun hugmyndafræðinni í skólum

Að halda í raunveruleikann í stað hugmyndafræði snýst í raun ekki um hatur. Þetta snýst um tungumál, skilgreiningar, líffræði og vald.

Ef við höldum í hugmyndafræðina komum við inn ranghugmyndum hjá börnum. Að mannveran geti skipt um kyn. Það er ekki hægt. Við kennum þeim líka að karlmaður geti verð kona sem er heldur ekki hægt. Varnir barna eru brotnar niður. 

Konur verða að eiga rétt á sínum eigin flokki, sinni eigin skilgreiningu og sínum eigin vettvangi. Stundum af öryggisástæðum. Ef karlmaður getur orðið kona eingöngu út frá huglægri sjálfsmynd, þá hefur flokkurinn kona tapað merkingu sinni. Þetta hefur einnig áhrif á íþróttir, búningsklefa, tölfræði, löggjöf og rétti stúlkna og kvenna til eigin rýma.

Tungumálið 

Huglægar tilfinningar eigi ekki sjálfkrafa að fá vald til að stjórna tungumáli annarra. Í frjálsu samfélagi verður fólk að geta lýst raunveruleikanum eins og það skilur hann, án þess að vera stimplað haturs- eða öfgafullt.

Umræðan í dag sýnir enn sama mynstrið:

Ef þú staðfestir ekki fullkomlega ákveðna heimsmynd, þá ertu ekki bara talinn vera ósammála, menn keppast við að kalla þig hatursfullan, illan, skilingslausan og fáfróðan. 

Enginn hefur áhuga á að særa einstaklinga að óþörfu. 

Hins vegar má ekki byggja opinber mál, löggjöf og skilgreiningar samfélagsins á þeirri forsendu að huglægar tilfinningar um sjálfsmynd muni sjálfkrafa yfirgnæfa líffræðilegan raunveruleika og skilning annarra á raunveruleikanum. Menn eiga að segja hvað þeir sjá ekki hvað aðrir upplifa. 

Munum Nýju fötin keisarans, þar sem mönnum  var talin trú um allt annað en þeir sáu.

Mestu áhyggjurnar

Það sem veldur mestum áhyggjum, er ekki að fólk sé ósammála. Það er hversu hratt stór hluti almennings og stjórnmálamanna hættu að rökræða, en reyna þess í stað að eyðileggja þann sem kemur fram með rökin, vísindalegar staðreyndir og sannleikann.

Samfélag sem þolir ekki lengur líffræðilegar, heimspekilegar og málfræðilegar deilur án þess að hrópa ,,hatur" er samfélag sem er smám saman að missa hæfileikann til að hugsa frjálst.

Hér má lesa„ útúrsnúning framsóknarmannsins“ við erindinu.