„Stjórnsýsla Reykjavíkurborgar virðist ekki treysta atvinnulífinu. Hún á að haga sér eins og þjónustuaðili en lætur eins og eftirlitsaðili.”
Þetta segir Róbert Ragnarsson sem skipar 2. Sætið á lista Viðreisnar í Reykjavík fyrir komandi sveitarstjórnarkosningar. Róbert stingur niður penna á Vísi þar sem hann lýsir þeirri skoðun sinni að atvinnulífið treysti hreinlega ekki borginni.
„Afleiðingin er augljós: tafir, vantraust, hærri kostnaður, flækjustig og verkefni sem verða aldrei að veruleika,” segir hann og bætir við að þessu vilji Viðreisn snúa við. Telur hann að með einfaldri aðgerð megi breyta út af þessari stefnu og nefnir dæmi.
„Þegar ég var bæjarstjóri í Grindavík, og stjórnarformaður Atvinnuþróunarfélags Reykjaness, breyttum við verklagi og samskiptum við atvinnulífið. Við heimsóttum fyrirtækin í bænum og tókum mark á því sem þau sögðu. Við ákváðum að hugsa: „Já, af hverju ekki?“ í stað þess að hugsa: „Má þetta?“ eins og hefðbundin stjórnsýsla. Þetta er einföld breyting en hún skiptir öllu máli.”
Hefur heyrt ýmsar sögur
Róbert bendir á að fólkið sem rekur fyrirtækin þekki sína starfsemi best.
„Það vill standa sig vel og á skilið traust. Þegar Reykjavíkurborg sýnir það traust breytist allt. Allar ákvarðanir verða betri, ferlar hraðari og atvinnulífið finnur að það hafi samherja en ekki andstæðing hjá borginni.“
Róbert segir að reynsla margra fyrirtækja af Reykjavíkurborg sé allt önnur. Nefnir hann að atvinnulífið þurfi að eltast við svör, bíða eftir leyfum og afgreiðslu og taka ákvarðanir í óvissu.
„Ég hef heyrt sögur af fyrirtækjum sem hafa ákveðið að opna ekki starfsstöð eða fjárfesta ekki í borginni, einfaldlega vegna þess að áhættan er of mikil þegar reglur og afgreiðslutími eru ófyrirsjáanleg. Þegar borgin treystir ekki atvinnulífinu, hættir atvinnulífið að treysta borginni. Fórnarlömbin eru íbúarnir sem missa af störfum, þjónustu og fjölbreyttara mannlífi,“ segir Róbert.
Ánægðari starfsmenn og betri þjónusta
Af þessum sökum segir hann það forgangsverkefni Viðreisnar að snúa hugarfari stjórnsýslunnar við, frá eftirliti yfir í þjónustu og frá tortryggni yfir í traust.
„Skatturinn er gott fordæmi, en þar var skipulega unnið að því að breyta úr eftirlitsmenningu í þjónustumenningu eftir sameiningu skattembætta. Það skilaði ánægðari starfsmönnum og betri þjónustu við borgarana.“
Róbert endar grein sína á þeim orðum að hlutverk borgarinnar sé ekki að stýra atvinnulífinu heldur að skapa aðstæður þar sem það getur vaxið og dafnað.
„Það gerist með góðum innviðum, skýru skipulagi og lífsgæðum sem laða að fólk. Spurningin er ekki hvort þetta sé hægt, heldur hvort við ætlum að gera Reykjavík að borg þar sem er skemmtilegt að stofna og reka fyrirtæki. Borg sem er með þér í liði.“
