„Nýkominn heim úr hitasvækju á Ítalíu fann ég fyrir óvæntum létti þegar ég gat andað að mér íslenskum svala, tíu gráðum og fundið lárétta kalda regndropa í andlitinu. Það var beinlínis sælutilfinning. Ætti ég þess kost að velja á milli þess að vera regnbarinn á Íslandi eða sólþurrkaður á háhitasvæðum í Evrópu eða annars staðar væri valið auðvelt,“ segir Gunnar í nýrri grein.
Gunnar segir þau hjón hafa um árabil farið til Ítalínu en þær ferðir verða nú ekki fleiri. Hitabylgjur hafa gengiÍtalíustóran hluta Evrópu undanfarin sumur og hitinn víða farið upp undir eða yfir fjörutíu gráður. Hann segir að í áratugi hafi Íslendingar flúið rokið, rigninguna og tíu stiga hitann og greitt stórfé fyrir sól og hlýindi. En hvað gerist ef hitinn verður of mikill?
„Íslenska sumarið, sem við höfum sjálf lengi bölsótast yfir, gæti skyndilega orðið eftirsóknarvert. Tólf til fimmtán stiga hiti, gola eða smá nepja, bjartar sumarnætur og víðerni gætu reynst mörgum hið fullkomna kælifrí,“ skrifar Gunnar.
Hann telur vert að þeir sem þiggi laun fyrir að auglýsa Ísland sem áfangastað ættu að gefa þessu gaum, einmitt nú þegar landsmenn á suðvesturhorninu blóta veðráttunni í sand og ösku.
„Íslensk stjórnvöld hafa mótað ferðamálastefnu til ársins 2030. Þar er rætt um sjálfbærni, dreifingu ferðamanna um landið, verndun náttúrunnar og auknar tekjur af hverjum ferðamanni. En erum við með áætlun um hvað gera skuli ef ferðamönnum fjölgar skyndilega um eina, tvær eða jafnvel þrjár milljónir?“
Stærsta spurningin að mati Gunnars er ekki sú hvernig við takmörkum fjölda ferðamanna heldur hvort við séum undir það búin að grípa til slíkra ráða ef aðsóknin fer úr böndunum.
