Helga Dögg Sverrisdóttir skrifar:

Dagana eftir héraðskosningarnar í Sachsen-Anhalt mátti sjá hugveitustjórann og stjórnmálamanninn Lykke Friis í ríkis miðlunum, þar sem hún lýsti AfD sem svo öfgafullu hægriöfgaflokki að aðrir róttækir hægriflokkar, svo sem Frelsisflokkur Hollands og Rassemblement National í Frakklandi, vildu ekkert með hann hafa. 

Hér hefur Lykke Friis rangt fyrir sér. 

Það er líklega rétt að hefðbundnir borgaralegir flokkar Evrópu haldi ákveðinni fjarlægð frá AfD, en það er ekki vegna stefnu flokksins og skoðana heldur eingöngu vegna gengdarlausrar neikvæðinnar og óvæginnar umræðu stjórnmálamanna og fjölmiðla um AfD, sem reglulega er lýst sem nýnasistískum, rasískum og andstæðingum stjórnarskrárinnar. 

Framlag Lykke Friis til þessarar rógburðar segir meira um hugsunarlaust fylgi hennar við ríkjandi umræðu en um AfD.

Því má við bæta, að hér á landi má sjá sömu takta meðal stjórnmála- og blaðamanna og má efast um að þeir hafi lesið stefnuskrá AfD flokksins. Fjölmiðla- stjórnmálaumfjöllun smitar út frá sér og menn horfa með rörsýni á málefni flokksins. 

Kynna sér ekki stefnuskrá

Fjölmiðlar og stjórnmálamenn innan ESB gefa meira í skyn í umfjöllun sinni um kosningarnar, að 44 prósent kjósenda í Sachsen-Anhalt virðist hafa látið leiðast af ötulum popúlískum leiðtogum AfD á sama hátt og Hitler gat, með stuðningi þjóðarinnar, tekið við embætti ríkiskanslara árið 1933, með öllu því sem á eftir fylgdi.  

Nú hefur enginn fjölmiðill eða stjórnmálamaður haft fyrir því að kynna sér tæplega 100 síðna langa stefnuskrá AfD. Hefðu þeir annars nennt að kynna sér staðreyndirnar, myndu þeir sjá stjórnmálaáætlun sem er traustlega grundvölluð í þýsku stjórnarskránni og grundvallarreglum lýðræðis. Hins vegar er þar ekki að finna minnsta vott af þjóðernissósíalisma, gyðingahatri eða nýnasískri hefndarhyggju, sem er sú ógnarmynd sem stjórnmálamenn og fjölmiðlar hafa byggt upp í kringum AfD.

AfD styður þannig lýðræðiskerfi sem sækir fyrirmynd til svissnesks lýðræðis. Flokkurinn vill mun fleiri þjóðaratkvæðagreiðslur, líkt og í Sviss, og að pólitískar ákvarðanir séu, eins og unnt er, teknar á svæðis- og staðbundnum vettvangi í stað þess að vera miðstýrðar. 

Í Þýskalandi eru 2.500 þingmenn á sambands- og héraðsþingum. AfD vill fækka þeim verulega, auka frelsi borgaranna og berjast gegn stjórnmálum sem eru fyrst og fremst atvinnugrein fyrir stjórnmálamenn. 

Úr stefnuskránni

AfD krefst þess að miðstýrt vald ESB verði minnkað og í staðinn komi Evrópa föðurlandanna, þar sem fullvalda og lýðræðisleg ríki geti unnið saman að því sem þau telja gagnlegt og nauðsynlegt. Flokkurinn vill efla landamæragæslu og lögreglu, varnarmál og NATO. AfD vill að Þýskaland segi frá flóttamannasamningnum og mannréttindasáttmála Sameinuðu þjóðanna og móti sjálfstæða stefnu í málefnum innflytjenda og flóttafólks sem taki mið af þýskum aðstæðum og hagsmunum.

AfD krefst skattkerfisbreytinga sem einfaldar skattálagningu, hækkar persónuafslátt og lækkar skattprósentu þeirra sem hafa lægstu launin. Flokkurinn vill skattalækkanir fyrir frumkvöðla og sjálfstætt starfandi, sem sé sá atvinnuhópur sem skapi ný störf í Þýskalandi (líkt og í Danmörku og bæta má við Íslandi). AfD vill afnema eignaskatt og erfðaskatt.

AfD vill breyta dómaframkvæmd í Þýskalandi þannig að hún verndi fórnarlömb í stað þess að vernda gerendur. Flokkurinn vill siðferðilegt uppgjör við þá venju samfélagsins að þagga niður glæpi innflytjenda; þeir eigi að koma fram í dagsljósið án síu. 

Gagnrýni á íslam eigi að vera lögleg, kóranskólum eigi að loka og brotlegum innflytjendum eigi að vísa úr landi. AfD vill stöðva ríkisfjármögnun sjónvarps, sem eigi þess í stað að standa undir sér með auglýsingum eða áskriftum. Þýska menningu og tungumál á að styrkja á kostnað fjölmenningarhyggju. Flokkurinn vill stöðva „velferðartúrisma“, sleikjuskap gagnvart regnbogahreyfingunni, kynjafjölbreytni og kynjakvóta við ráðningar.

AfD vill leggja niður grænu umskiptin og það sem flokkurinn kallar CO₂-hysteríu. Endurvekja eigi kjarnorku, hefja aftur vinnslu jarðgass og samþykkja áfram notkun kolaorku, sem geti lækkað kostnað iðnaðarstarfssemi í Þýskalandi, en þýsk fyrirtæki greiða fjórfalt hærra orkuverð en þau í Bandaríkjunum. Á móti vill AfD efla baráttu fyrir hreinna umhverfi, betri náttúruvernd og ekki síst bættu dýravelferð.

Skoðanakannanir

Allar skoðanakannanir benda til þess að ef kosið yrði til sambandsþingsins myndi AfD verða stærsti flokkurinn á þinginu. Það sýni að þýskir kjósendur kaupi ekki nasistaáróður stjórnmálamanna og fjölmiðla gegn AfD. 

Greiningar á flótta kjósenda frá gömlu flokkunum yfir til AfD sýni að Þjóðverjar telji AfD vera þann flokk sem sé næst þeirra daglega lífi og leggi fram lausnir á vandamálum þeirra. Þetta eigi jafnvel við þótt AfD vilji afnema allar refsiaðgerðir gegn Rússlandi og stöðva hernaðarstuðning við Úkraínu. Þess í stað krefst flokkurinn tafarlauss vopnahlés og þess að stríðinu ljúki. 

AfD hefur ekkert á móti því að Rússland haldi þeim svæðum Úkraínu sem það hefur hernumið, enda líti flokkurinn ekki á Úkraínu sem framtíðarmeðlim í ESB eða NATO, en stórveldin eigi að tryggja áframhaldandi tilvist landsins sem fullvalda þjóðar. Auk þess að vera stimplaðir nasistar eru AfD-menn nú einnig kallaðir landráðamenn og „Pútín-fasistar“ af þýskum fjölmiðlum og stjórnmálamönnum. Kjósendum virðist vera sama. Stuðningur við AfD heldur áfram að aukast.

Því er ekki að leyna að AfD, líkt og aðrir stærri flokkar, hefur að geyma óheppilega einstaklinga sem geta stuðlað að slæmu orðspori flokksins meðal óvina hans og andstæðinga. Þannig áttu nokkrir af leiðandi mönnum AfD í Sachsen-Anhalt fortíð í Heimattreue Deutsche Jugend,  ungliðahreyfingu sem var leyst upp árið 2009 vegna starfsemi sem talin var andstæð stjórnarskrá landsins, þar sem hún daðraði við gömul gildi úr nasískum skátasamtökum Hitlers-tímans, Hitlerjugend. Það er langt um liðið, en fjölmiðlar halda áfram að draga gamla nasistadrauginn fram í dagsljósið. Kjósendum er sama. Þeir eru orðnir þreyttir á endalausu nasistarausi og finna ekki til sektarkenndar vegna stríðsglæpa afa sinna og ömmu. Þeir vilja halda áfram með líf sitt án þess að vera daglega minnt á Auschwitz, Dachau og Gestapo. 

Fyrir kjósendur er AfD ekki eilíf byrði úr fortíðinni heldur þvert á móti leiðin inn í framtíð án stöðugrar sektar og skammar.

Fyrir kosningarnar var Ulrich Siegmund, einn helsti stjórnmálamaður AfD í Sachsen-Anhalt, spurður af sjónvarpsblaðamanni hvort AfD væri ekki til marks um þróun í átt til hægriöfgastefnu. Siegmund svaraði með vingjarnlegu brosi að AfD stæði vissulega fyrir stefnubreytingu í þýskum stjórnmálum. En sú breyting væri aftur í átt að heilbrigðri skynsemi. Svo virðist sem kjósendur séu á sama máli.

Lýðræði merkir stjórn fólksins, ekki harðstjórn meirihlutans. Og það er einmitt tillitsemin við hagsmuni minnihlutans sem er kjarninn í hugtakinu lýðræði. Þetta á einnig við í Sachsen-Anhalt, þar sem 44 prósent kjósenda eru enn föst bak við pólitískan eldvegg hins rótgróna Þýskalands.

En hversu lengi?

Heimild: MURENS FALD? – Asger Aamund