Fjölmiðlamaðurinn Egill Helgason segir að þjóðhátíðardaginn 17. júní skorti í dag það líf og þá stemningu sem áður einkenndu hátíðarhöld á þessum merkilega degi í Reykjavík.
Í pistli á Facebook rifjar Egill upp bernskuminningar frá 17. júní þegar miðborg Reykjavíkur var miðpunktur fjölbreyttra hátíðarhalda. Hann segir að áratugum saman hafi borgarbúar flykkst í skrúðgöngur, skemmtanir og dansleiki í miðbænum, þar sem bæði börn og fullorðnir fundu sér eitthvað við hæfi.
„Það var miklu meira að gerast á 17. júní þá og maður hlakkaði til dagsins,” segir hann og bætir við að sölutjöld frá íþróttafélögum og félagasamtökum hafi verið víða. Þá hafi verið gríðarlega fjölmennar samkomur á Arnarhóli.
„Ég var miðbæjarbarn, átti heima við gamla kirkjugarðinn og var farinn að fara einn í bæinn 6-7 ára gamall. Ég man sérstaklega vel eftir hljómsveitinni Flowers að spila við Mogganhúsið. Þar voru í hópi musíkanta Björgvin Halldórsson, Karl Sighvatsson og Gunnar Jökull. Mér fannst það stórkostleg upplifun,” segir Egill og heldur áfram að rifja upp skemmtanir og fleira í kringum 17. Júní.
„En einhvern veginn fór að fjara undan 17. júní og þegar komið var fram á nýja öld var líkt og áhuginn á hátíðinni væri hverfandi. Áherslan hjá borgaryfirvöldum færðist yfir á Gay Pride og Menningarnótt en 17. júní sat á hakanum. Það var látið nægja að halda dálitla hátíð fyrir börnin – nokkra hoppukastala – en kvöldskemmtanirnar voru með öllu aflagðar. Þannig er það nú og 17. júní er ekki nema svipur hjá sjón frá því sem eitt sinn var,“ segir Egill í færslu sinni og bætir við að hann hafi fylgst með frekar fámennri skrúðgöngu fara niður Laugaveginn.
„Kannski var gleðilegast við gönguna hversu margir innflytjendur voru í henni – með íslenska fána. En það heyrðist ekki mikil tónlist. Bara ein lúðrasveit fremst og þátttakendur voru ekki ýkja líflegir. Væri kannski vert að gera betur á þessum hátíðisdegi? Hafa meira fjör? Fjölbreyttari skemmtun? Fyrir unga og aldna? Ekki bara vegna þess að hann er dagur þjóðarinnar heldur lika vegna þess að gott er að fagna saman snemmsumars þegar landið er orðið grænt og ljúft.“
Í athugasemdum við færslu Egils taka margir undir með honum.
„Þjóðhátíðardaginn á tvímælalaust að hafa í hávegum framar öllum öðrum hátíðum, ekki síst af virðingu við Jón Sigurðsson og aðra forfeður okkar sem háðu hetjulega baráttu fyrir lýðræði þjóðarinnar! Það var jákvæð lagabreyting að sleppa þjóðfánanum lausum,“ segir til dæmis tónlistarmaðurinn Jóhann Helgason.
„Já voðalega lítið stuð í þessu. Kl 20 í kvöld var þetta bara eins og hvert annað miðvikudagskvöld. Ég tók eins og vanalega stöðuna á veitingastöðum og það var fremur dræmt,“ segir veitingamaðurinn Jón Mýrdal.
Jón Ólafsson tónlistarmaður segir að það sé eins og Menningarnótt hafi tekið við hlutverki 17. júní. „Mér finnst alltaf haust í henni – eins og hún marki sumarlok. Væri gaman að hafa hátíð þegar sumarið er að fara í fullan blóma,“ segir Egill á móti.
