Dagur B. Eggertsson, þingmaður og fyrrum borgarstjóri, segir að formaður Miðflokksins hafi gert lítið úr verðandi borgarstjóra þegar hann eignaði „þremur körlum „úti í bæ“ heiðurinn af nýjum meirihluta í borginni. Dagur telur átakanlegt að Miðflokkurinn leiti sífellt í fórnarlambshlutverk frekar en að líta í eigin barm. Þetta kemur fram í færslu þingmannsins á Facebook.
Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, formaður Miðflokksins, skrifaði færslu í gær þar sem hann sagðist hundsvekktur yfir nýjum meirihluta og óskaði eftirfarandi aðilum til hamingju með niðurstöðuna:
„Ég óska Viðreisn, Friðjóni Friðjónssyni, Degi B. Eggertssyni, Gísla Marteini Baldurssyni, utanríkisráðherra, Ríkisútvarpinu, Kaffihúsi Vesturbæjar og hinum ört stækkandi hópi starfsmanna Borgarlínuverkefnisins til hamingju með afrakstur kosninganna í Reykjavík.“
Sjá einnig: Sigmundur Davíð er hundsvekktur og sendir hamingjuóskir til Dags, Gísla Marteins og Friðjóns
Dagur sendir verðandi borgarstjóra hamingjuóskir en bregst samtímis við „bölbænum“ Miðflokksins. Telur hann að Sigmundur hafi með færslu sinni gert lítið úr ákvörðun Hildar Björnsdóttur um að mynda nýjan meirihluta með því að gefa til kynna að það séu einhverjir karlmenn sem hafi þar verið áhrifavaldar frekar en áralöng reynsla Hildar úr borginni ásamt góðum árangri hennar í nýafstöðnum sveitarstjórnarkosningum.
„Í fyrsta lagi finnst mér dálítið furðulegt af Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni formanni flokksins að hlaupa til og eigna þremur körlum „útí bæ“ heiðurinn af þessum nýja meirihluta, með miklum hamingjuóskum – nefnilega mér, Gísla Marteini Baldurssyni sjónvarpsmanni og Friðjóni Friðjónssyni varaborgarfulltrúa. Þannig nýtti hann daginn til að gera lítið úr ákvörðun Hildar Björnsdóttur að mynda þennan meirihluta í stað þess að óska henni til hamingju með árangur í kosningum og það að verða borgarstjóri. Getur verið að sá hugsanagangur að útilokað sé að konur séu á eigin vegum og á eigin forsendum í pólitík – heldur undir hæl einhverra karla – jafnvel þótt þær hafi áralanga reynslu og séu nýbúnar að sigra kosningar, sé hluti ástæðunnar fyrir því að Miðflokkurinn er ekki fyrsta val um samstarfsaðila?“
Næst nefnir Dagur að Miðflokkurinn sé sífellt að leita í fórnarlambshlutverk og virðist kunna best við sig þar.
„Í öðru lagi, og af sama meiði, er átakanlegt hvað Miðflokkurinn leitar alltaf í fórnarlambshlutverk í öllum málum. Og kann hvergi betur við sig. Hvort sem flokkurinn stendur fyrir fordómafullri umræðu, málar sig út í eitthvað pólitískt horn eða klúðrar meirihlutaviðræðum skal það alltaf vera einhverjum öðrum að kenna, og ósanngjarnt í þeirra garð. Í þessu samhengi var Sigmundur löngu farinn að kveika sér undan pólitískri einangrun í hlaðvörpum áður en meirihlutinn í Reykjavík var myndaður – með þar til gerðum skeytasendingum gagnvart öllu og öllum. Hér mætti girða sig í brók.“
Leggur Dagur til að Miðflokkurinn horfi frekar inn á við en að benda fingri á aðra. Sjálfur hefur Dagur reynslu af því að klúðra meirihlutamyndun en hann ákvað að líta í eigin barm og gera betur.
„Í þriðja lagi, og þar er ég kominn enn lengra út á þann hála ís að veita óumbeðna ráðgjöf: hvernig væri að Miðflokkurinn liti í eigin barm? Ég hef sjálfur reynslu af því að hafa klúðrað meirihlutamyndun. Nánar tiltekið vorið 2006, fyrir nákvæmlega 20 árum (eiginlega upp á dag). Eins og margt sem virðist mótdrægt í fyrstu varð það mér reyndar til mikillar gæfu. Of löng saga til að skrifa um hér en ég vík að þessu í bókinni, „Nýja Reykjavík, umbreytingar í ungri borg.“ Ég einsetti mér eftir þessa reynslu að fókusera á það sem ég hefði getað gert betur – já, leit í eigin barm, og gekk jafnan vel að mynda meirihluta eftir það.“
