Um er að ræða timburhús á steyptum grunni sem var byggt árið 1890 sem einbýli á Túngötu. Þrjátíu árum síðar var húsinu breytt í þrjár íbúðir og svo var því aftur breytt í einbýlishús árið 1980. Við húsið er 34,4 fermetra bílskúr, því fylgir innkeyrsla og fyrir aftan húsið er gróinn garður auk þess sem húsinu fylgir 451,2 fermetra eignarlóð.
Húsið skiptist í tvær hæðir og kjallara. Miðhæðin samanstendur af stofu, borðstofu, eldhúsi, svefnherbergi og baðherbergi. Efri hæðin skiptist í stofu, eldhús, tvö svefnherbergi og baðherbergi. Kjallarinn skiptist í forstofu, tvö herbergi, miðrými með skápum, baðherbergi og tvær geymslur. Nánar má lesa um eignina á fasteignavef Vísis.
Húsið við Túngötu á sér þó alræmda sögu og hafa fjölmiðlar nokkrum sinnum í gegnum tíðina fjallað um vændisstarfsemi sem fór fram í húsinu á níunda og tíunda áratug síðustu aldar. Vændishúsið við Túngötu var ekki það eina í Reykjavík en sennilega það best þekkta.
Lýsti ofbeldi sem fram fór í húsinu
Árið 1997 birtist viðtal í Mannlífi við stúlku sem hafði leiðst út í fíkniefnanotkun og fjármagnaði neysluna með því að starfa við vændi á Túngötu. Viðtalið sýndi bæði ömurlegar aðstæður og það kynferðisofbeldi sem vændiskonur í Reykjavík urðu fyrir.
Stúlkan kom fram undir dulnefninu Hugrún en síðar kom í ljós að hún hét Kristín Gerður Guðmundsdóttir. Maddaman í húsinu var nefnd Inga í viðtalinu og kom þar fram að hún hefði sjálf stundað vændi áður en hún byrjaði að selja aðrar konur. Þá kom fram að maddaman hefði verið undir eftirliti lögreglunnar vegna gruns um vændi en sjálf þvertók hún fyrir það.
Kristín sagði í viðtalinu að hún hefði leiðst út í heróínneyslu eftir menntaskóla og endað í undirheimum Reykjavíkur áður en hún hóf störf í húsinu á Túngötu snemma á tíunda áratugnum. Lýsti hún því að mennirnir sem keyptu af henni þjónustu hefðu gert það sem þeim sýndist og margir beitt hann grimmilegu ofbeldi.
Kristín lýsti því í viðtalinu hvernig starfsemin hefði farið fram í svefnherbergi maddömunnar sem tók helminginn af kaupverðinu og beið fyrir utan herbergið á meðan. Allir gluggar hefðu verið huldir með þykkum tjöldum, dyrnar kirfilega lokaðar og í sjónvarpstæki í stofunni voru spilaðar klámmyndir allan daginn, nema rétt á meðan fréttir voru lesnar.
Kristín stytti sér aldur árið 2001 eftir erfiða ævi og margra ára glímu við fíkniefnaneyslu. Rætt var við Berglindi Ósk Guðmundsdóttur, systur Kristínar, í Stundinni árið 2016 og fór hún þar yfir sorgarsögu Kristínar og hvernig hún leiddist út í fíkniefni og síðar vændi. Berglind sagði gjörðir mannanna sem keyptu vændi af Kristínu bera vott um mannvonsku því bágt ástand Kristínar hefði ekki dulist neinum og maddaman gert hana út sem táningsstúlku vegna þess hve tætt og horuð hún var.
Umdeilt viðtal við konu sem vann í húsinu
Önnur nafnlaus vændiskona lýsti störfum sínum á Túngötunni í Fréttablaðinu þann 23. nóvember árið 2002. Sú var kona á fimmtugsaldri, öryrki sem bjó í úthverfi Reykjavíkur, sem hafði stundað vændi frá árinu 1985 til að sjá sér og fimmtán ára dóttur sinni farborða.
Konan sagðist hafa starfað á Hótel Loftleiðum þar sem hún náði í kúnna af veitingastaðnum Skálafelli og síðar verið á Túngötunni fram til ársins 1990 og bar maddömunni góða söguna.
„Ég þekki ekki þessa dökku hlið sem hefur verið dregin upp af henni af sumum þeirra sem störfuðu í skjóli hennar,“ sagði konan um maddömuna. Viðtalið var gagnrýnt af Guðrúnu Ögmundsdóttur, þáverandi alþingismanni, sem sagði frásögnina ekki trúverðuga og vísaði sérstaklega í viðtal Mannlífs því til stuðnings.
Þessi saga hússins hér að ofan var rakin í DV árið 2019 og kom þar fram að ekki væri vitað til þess að vændi hefði verið stundað á Túngötunni á þessari öld en að maddaman byggi enn í húsinu, komin á efri ár.
