Emily Wilson, fornfræðingur og þýðandinn sem um ræðir, vill meina að Ódysseifskviða Nolans hafi ekkert sannfærandi að segja og vanti sálræna, tilfinningalega, pólitíska, og siðfræðilega dýpt.
Þess má geta að Nolan sagðist hafa stuðst við hennar þýðingu þegar hann aðlagaði verkið að stóra skjánum.
„En ég myndi skammast mín hefði ég skrifað einn einasta hluta þessa handrits,“ segir hún í gagnrýni sinni, sem birtist í London Review of Books.
„Handritsskrifin eru ömurleg. Enginn sögupersóna er með sannfærandi mótíf fyrir gjörðum sínum eða orðum. Það eru engar kynlífssenur og allur maturinn lítur hræðilega út.“
Magnús Jochum birti gagnrýni sína um Ódysseifskviðu á Vísi í vikunni.
Wilson sagðist hafa vonast að Nolan myndi ná hátindi ferils síns með því að leggja í Hómer. Í staðinn hafi myndin verið yfirborðskennd, uppfull af hálfkláruðum stórum hugmyndum. Það sem myndinni takist vel sé að sýna stórar sprengingarnar og stóra risa.
„Í Ódýsseifskviðu Nolans vantar margt sem gerir söguljóðið frábært. Myndin hefur ekkert sannfærandi að segja um tíma, minningar, sögu, stríð, eða um sambandið milli glæstrar heimkomu stríðsmannsins og lífs fjölskyldu hans, andstæðinga, bandamanna, vina og nágranna.“
Þess má geta að Wilson er ekki að öllu leyti neikvæð í garð myndarinnar. Hún segir jákvætt að fólk flykkist í bíó, frekar en að sitja heima með augun á streymisveitunum. Þá, á öld þar sem hugvísindi og bókmenntir eiga undir högg að sækja, séu bókabúðir nú að selja mörg eintök af Ódysseifskviðu.
„Kannski mun myndin sannfæra nokkra skólastjórnendur um að skera ekki niður hjá bókmennta-, tungumála- og sögudeildum sínum.“
