Varla hafa nokkur önnur hagsmunasamtök afhjúpað sig jafn rækilega og Heimssýn tókst með málflutningi sínum á dögunum, þegar liðsmenn þeirra gerðu sig svo bera að upplýsingahræðslu að annað eins hefur ekki gerst á lýðveldistímanum. Því velji Ríkissjónvarpið ekki viðmælendur að skapi Heimssýnar skuli þessi fjölmiðill hins opinbera hafa verra af. Og þetta er auðvitað í takti við aðrar ofbeldishótanir úr ranni þessara samtaka, sem missa hreinlega stjórn á skapi sínu, sé vikið út af heimaræktaðri þröngsýni og ofstopafullri einangrunarhyggju.
Þeir alþjóðasinnuðu skuli hafa verra af, fái þeir sýnu framgengt.
Það er sumsé glæpur gegn þjóðinni þegar valinkunnir fræðimenn og virtir embættismenn mæta í sjónvarpssal og miðla af þekkingu sinni og reynslu – og leggja fram málefnaleg rök í umræðunni um mögulega endurupptöku samningaviðræðna við Evrópusambandið. Og vel að merkja, þar var talað af fullkominni yfirvegun um þær reglur og venjur sem gilda í samtölum þjóða af þessu tagi, svo og þá reynslu sem hlaust af fyrri sáttmálagerð, og einmitt þau drög og punkta sem þá lágu fyrir á blaði.
En þetta er dæmigert. Reglur og reynsla skiptir hræðslubandalög engu, og hvoru tveggja er léttvægt fundið í tilvikum þeirra sem nærast á óttanum einum saman. Viðræður af öllu tagi við annað fólk, að ekki sé talað um útlendinga, eru auðvitað fyrirfram tapaðar, og því tilgangslaust að hefja þær.
En svo eru hlutlægar og staðfestar upplýsingar sem lúta að vitneskju og þekkingu auðvitað einstaklega óþægilegar fyrir manneskjur sem hafa höndlað sannleikann í eitt skipti fyrir öll, og þurfa ekki að vita meira í dag en í gær. Því þeim hugnast minni fræðsla en meiri.
Og það er ekkert að sjá.
Í áðurnefndi sjónvarpsþætti í fréttamiðli ríkisins var hver þvælan af annarri hrakin af fullkomnlega æsingslausu innsæi þeirra sem best til þekkja – og það hefur væntanlega verið grætilega sárt fyrir heimavarnarliðið að sjá og heyra málfutningi þeirra bögglað saman eins og hverju öðru bréfsnifsi og kastað í miðja ruslafötuna.
Það er engin aðlögun í samningsferlinu. Aðlögun hefst ekki fyrr en samningar hafa verið samþykktir af öllum bandalagsþjóðunum og viðkomandi umsóknarrríki. Það er lygi að aðlögun hefjist um leið og sest er við borðið.
Evrópusambandið á engar auðlindir. Það er þar af leiðandi óhugsandi að það geti hirt allan fiskinn og orkuna af Íslendingum við aðild þeirra að ESB. Og annað væri það nú. Hvaða aðildarþjóðir hafa látið það yfir sig ganga?
Og varanlegar undanþágur eru í boði. Íslenska efnahagslögsagan liggur ekki að landhelgi nokkurra ESB-þjóða. Engir sameiginlegir fiskistofnar eru til staðar. Og efnahagslegur stöðugleiki gildir þar að auki í tilviki Íslands.
En svona mætti lengi telja, því hræðsluáróðrinum var flett af umræðunni í Silfri vikunnar eins og hverju laginu af lauk þar til ekkert var eftir af honum.
„Hræðslubandalagið er annars merkileg samsuða.
Þar hefur ysta vinstrið tekið höndum saman við
ríkasta eina prósent landsmanna …“
Hræðslubandalagið er annars merkileg samsuða. Þar hefur ysta vinstrið tekið höndum saman við ríkasta eina prósent landsmanna til að varna því að landsmenn fái lægri vexti – og viðráðanlega – og megi una við sterkari samkeppni á sviði bankaviðskipta, tryggingaþénustu og á matvörumarkaði, svo eitthvað sé nefnt, en sitji miklu heldur uppi með áframhaldandi fákeppni og samráð þar sem allt stefnir í að velflestar eignir viðskiptalífsins endi í höndum örfárra ofsaríkra fjölskyldna í landinu.
Því umræðan um mögulegan samning við ESB snýst um framtíðarmyndina af Íslandi. Og einmitt spurninguna um það hverjir muni eiga Ísland þegar lengra líður á öldina, eitt prósentið eða almenningur?
Svarið fæst í ágúst.
Hræðslubandalagið er annars merkileg samsuða. Þar hefur ysta vinstrið tekið höndum saman við ríkasta eina prósent landsmanna …“
