Maðurinn var ákærður fyrir að hafa samræði við konuna þegar hún lá sofandi í rúmi og að hafa notfært sér að hún gæti ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga. Hann var 21 árs en hún tvítug þegar atvikið átti sér stað.
Þegar Héraðsdómur Reykjaness sakfelldi hann í október studdist dómurinn meðal annars við framburð konunnar og samskipti parsins á samfélagsmiðli þar sem maðurinn viðurkenndi að hafa haft við hana samræði á meðan hún svaf.
Hjá lögreglu sagði maðurinn meðal annars að hann teldi sig ekki hafa þurft að leita samþykkis frá konunni í hvert skipti til þess að hafa við hana samræði vegna þess að þau væru kærustupar.
Þrír dómarar Landsréttar voru á öldungis öðru máli. Gegn staðfastri neitun mannsins og stöðugum framburði í meginatriðum hefði ákæruvaldinu ekki tekist að sanna sekt hans svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa.
Ekki væri hægt að taka Snapchat-skilaboðum hans til konunar, þar sem hann sagðist hafa haft sáðlát inni í henni, sem viðurkenningu á brotinu.
Sagðist ekki hafa lesið lykilhluta skilaboðanna
Maðurinn gaf viðbótarskýrslu við meðferð málsins í Landsrétti. Þar hélt hann því fram að héraðsdómur hefði misskilið framburð hans um hvernig hann og konan hefðu legið á meðan á samræðinu stóð. Hann hefði ekki breytt upphaflegum framburði sínum fyrir dómi heldur aðeins reynt að útskýra betur hvað hann ætti við.
Bar hann því við að um tungumálaörðugleika hefði verið að ræða. Hann væri tvítyngdur á íslensku og ensku en hefði rýrari orðaforða á íslensku.
Einnig hélt hann því fram að þegar hann sagði að konan hefði verið „hálfsofandi“ hefði hann átt við að hún væri vakandi en ekki sofandi.
Spurður út í Snapchat-skilaboðin þar sem hann svaraði því játandi þegar konan spurði hvort hann hefði haft sáðlát í hana sofandi sagðist ákræði aðeins hafa lesið fyrri hluta skilaboðanna. Hann hefði aðeins svarað því játandi að hann hefði haft sáðlát inni í henni. Hann hefði ekki velt því frekar fyrir sér þar sem þau hefðu bæði verið vakandi.
Hann hefði með svarinu alls ekki verið að játa því að konan hefði verið sofandi á meðan á samræðinu stóð.
Ekki hægt að byggja á framburði konunnar, vottorðum eða skilaboðum
Dómarar Landsréttar töldu manninn hafa gefið trúverðugar skýringar á misræmi í framburði hans hjá lögreglu annars vegar og fyrir dómi hins vegar. Greinilegt væri að hann hefði ekki alltaf skilið fyllilega spurningar sem lagðar voru fyrir hann í héraði. Ekki væri hægt að hafna framburði hans sem ótrúverðugum án þess að það ætti sér stoð í öðrum gögnum málsins.
Framburð konunnar taldi dómurinn stöðugan og trúverðugan um upplifun hennar. Hins vegar gæti hún ekki borið um það sem gerðist á meðan á samræðinu stóð samkvæmt eigin frásögn.
Vottorð frá neyðarmóttöku og sálfræðingi um verulega vanlíðan konunnar og einkenni sem samrýmdust framburði hennar hefðu takmarkað sönnunargildi um hvort hún hefði verið sofandi og að ákærðir hefði nýtt sér það. Dómurinn taldi heldur ekki útilokað að vanlíðan konunnar helgaðist af broti sem hún varð fyrir af hendi annars manns og var til meðferðar dómstóla um svipað leyti.
Varðandi Snapchat-skilaboðin sögðu dómararnir að ekki væri hægt að leggja til grundvallar að maðurinn hefði með þeim viðurkennt að hafa brotið gegn konunni. Hann hefði fyrir dómi neitað að hafa gengist við brotinu í þeim.
„Við túlkun skilaboðanna verður að skoða þau með hliðsjón af eðli þeirra og hve óformleg og stutt þau eru auk þess sem ekkert verður ráðið af þeim frekar um samskipti ákærða og brotaþola,“ segir í dómnum.
Ekki stoð í öðrum gögnum
Niðurstaða Landsréttar var að framburður konunnar fengi sér ekki þá stoð í öðrum gögnum málsins að hann nægði gegn eindreginni neitun mannsins til þess að sakfella hann.
Maðurinn var því sýknaður og kemst hjá því að greiða konunni tvær og hálfa milljón króna sem Héraðsdómur Reykjanes dæmdi henni í miskabætur.
