Paul Watson, stofnandi Sea Shepherd Conservation Society og einn umdeildasti náttúruverndarsinni samtímans, er nú kominn inn fyrir 200 mílna lögsögu Íslands með skip sitt og hefur lýst því yfir að markmið ferðarinnar sé að stöðva íslenskar hvalveiðar.
Frá þessu hafa meðal annars greint RÚV, Vísir og Morgunblaðið.
Watson sagði í viðtali við fjölmiðla að samtök hans hygðust gera „allt sem hægt er“ til að stöðva veiðarnar og vísaði jafnframt til aðgerða sinna árið 1986, þegar tveimur íslenskum hvalbátum var sökkt í Reykjavíkurhöfn.
Á sama tíma undirbýr ráðherra bann
Á sama tíma og Watson boðar aðgerðir gegn íslenskum hvalveiðum hefur Hanna Katrín Friðriksson atvinnuvegaráðherra ítrekað að markmið sitt sé að leggja fram frumvarp um breytingar á lögum um hvalveiðar, með það fyrir augum að banna þær.
Í viðtali við RÚV sagði ráðherrann að núgildandi lög væru komin til ára sinna og að „kominn tími væri til breytinga.“
Leyfið sem nú er í gildi var gefið út af fyrrverandi ráðherra í lok árs 2024 og gildir til fimm ára.
Engin viðbrögð vegna hótana um aðgerðir
Það sem hefur vakið athygli er að þrátt fyrir yfirlýst áform Watsons um að grípa inn í löglegar atvinnuveiðar hefur ríkisstjórnin enn ekki sent frá sér formlega yfirlýsingu um hvort eða hvernig brugðist verði við.
Watson hefur um áratugaskeið byggt orðspor sitt á beinum aðgerðum á hafi úti, sem ítrekað hafa leitt til árekstra við hvalveiðiskip og stjórnvöld víða um heim. Stuðningsmenn hans líta á hann sem harðsnúinn verndara sjávarlífs, en gagnrýnendur segja aðferðir hans oft fara langt út fyrir mörk lögmætra mótmæla.
Málið vekur því upp spurningar um viðbrögð íslenskra stjórnvalda ef tilraunir verða gerðar til að hindra löglegar veiðar eða stofna öryggi áhafna í hættu.
Minningar um árið 1986 lifa enn
Aðgerðir Watsons gegn íslenskum hvalbátum árið 1986 eru enn í fersku minni hjá mörgum. Þá voru skipin Hvalur 6 og Hvalur 7 sökkt í höfninni í Reykjavík í einni umdeildustu beinu aðgerð sem beinst hefur gegn íslenskum sjávarútvegi.
Þótt enginn hafi slasast í þeirri aðgerð hefur hún lengi verið talin marka ákveðin tímamót í átökum milli hvalveiðimanna og alþjóðlegra andstæðinga hvalveiða.
Nú, fjórum áratugum síðar, virðist sagan að einhverju leyti vera að endurtaka sig – en enn er óljóst hvort stjórnvöld hyggjast setja skýr mörk um hvað teljist lögmæt mótmæli og hvað teljist ólögmæt íhlutun.
